กลยุทธ์น่านน้ำสีรุ้ง: เส้นทางสู่ความยั่งยืนของธุรกิจ
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
มิ.ย. 5, 2018
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอกลยุทธ์น้ำสีรุ้งได้พัฒนามาจากการทบทวนวรรณกรรมที่เกี่ยวข้องและเกณฑ์ขององค์กรแห่งความเป็นเลิศ เพื่อใช้เป็นแนวทางสู่ความยั่งยืนของธุรกิจผ่านบริบทของผู้ประกอบการยุคใหม่ในการจัดการธุรกิจให้สอดรับกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลง ในอดีตผู้ประกอบการไม่มีการจัดความเสี่ยง ไม่มีการนำวัตกรรมมาประยุกต์ใช้และการดำเนินงาน ไม่คำนึงถึงสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงและพัฒนาอย่างรวดเร็ว ดังนั้น กลยุทธ์น่านน้ำสีรุ้งจึงเป็นหนทางในการพัฒนาธุรกิจไปสู่ความยั่งยืนด้วยองค์ประกอบ 7 มิติ คือ (1) น่านน้ำสีแดงมุ่งเน้นความได้เปรียบในเชิงการแข่งขัน (2) น่านน้ำสีคราม มุ่งเน้นการพัฒนาวัตกรรม (3) น่านน้ำสีขาว มุ่งเน้นความรับผิดชอบต่อสังคม (4) น่านน้ำสีชมพู มุงเน้นความสมดุลของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย (5) น่านน้ำสีเหลือง มุงเน้นกระบวนการสารสนเทศและมาตราวัดหรือวิเคราะห์ผลการดำเนินการ (6) น่านน้ำสีเขียว มุ่งเน้นการจัดการองค์ความรู้และเรียนรู้และ (7) น่านน้ำสีแสด มุ่งเน้นจัดการความเสี่ยงองค์กร เพื่อเป็นแนวทางให้ผู้ประกอบการยุคใหม่ขับเคลื่อนธุรกิจไปสู่ความยั่งยืน
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
วิงวอน บ., & เลิศพาชิน ช. (2018). กลยุทธ์น่านน้ำสีรุ้ง: เส้นทางสู่ความยั่งยืนของธุรกิจ. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 7(2), 1–18. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/127143
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
ภาษาไทย
ดนัย จันทร์เจ้าฉาย. (2553). กลยุทธ์น่านน้ำสีขาว. กรุงเทพมหานคร: ดีเอ็มจี บดินทร์ วิจารณ์. (2550). HR กับองค์กรที่เป็นเลิศตามแนวทางรางวัลคุณภาพแห่งชาติ (Thailand Quality Award: TQA) “วารสารการบริหารตน”, 28(4): 58-61. ประเสริฐ เพชรชื่นสกุล และคณะ. (2553). น่านน้ำแห่งความรัก. กรุงเทพมหานคร: เพียร์สันเอ็ดดูเคชัน อินโดไชน่า วิจารณ์ พานิช. (2550). การบริหารงานวิจัย : แนวคิดจากประสบการณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2) กรุงเทพมหานคร.ดวงกมล. สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2555). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ ปี 2555-2556. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2552). เรียนจากแชมป์เพื่อเป็นแชมป์. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2549). Best Practices: TQA Winner 2006. กรุงเทพมหานคร: อินโนกราฟฟิกส์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2548). Behind the Scenes” TQC Winner 2005. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สัณฐิตา กาญจนพันธ์. (2555). ชีวิตนาคร. [Online] Available: http://www.human.cmu. ac.th/Huge/huge104/data/104-19.pdf. ค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2555. อำนาจ วัดจินดา. (2550). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. “วารสารดำรงราชานุภาพ”, 6(22): 17-23.
ภาษาอังกฤษ
Ashton, T.S. (1997). The Industrial Revolution (1760-1830). Oxford: Oxford University Press. Bessant, J., & Tidd, J. (2011). Innovation and Entrepreneurship, (2rd ed.). New Jersey: John Wiley and Sons. Boulnois, L., & Loveday, H. (2004). Silk road: Monks, Warriors & Merchants on the Silk Road, Hong Kong: Odyssey Publication. Boyett, J.H., & Boyelt, J.T. (2001). The guru guide to the knowledge economy: The best ideas for operating profitably in a hyper-competitive world. New York : John Wiley & Sons. Denning, P., & Dunham, R. (2010) The Innovator’s Way: Essential Practices for Successful Innovation, Boston: Toppen Best-set Premedia. Divine, R. A., & Others. (2010). American Past & Present, (7th Ed.). New York: Pearson Education. Fraser, J., & Simkins, B. J. (2010). Enterprise Risk Management. New Jersey: John Wiley and Sons. Hill, C.W. (2010). International Business: Competing in the Global Marketplace, (8th ed.) New York: McGraw-Hill. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996) The Balanced Scorecard: Translating strategy into action, Boston: Harvard Business School Press Kim, W.C., & Mauborgne, R. (2005). Blue Ocean Strategy: How to Create Uncontested Market Space and Make the Competition Irrelevant, Boston: Harvard Business School Publishing Corporation. Kim, W.C., & Mauborgne, R. (2012) Conversation with W. Chan Kim and Renee Mauborgne, INSEAD, Paris. [Online] Available: http://www.insead.edu/ alumni/newsletter/February2005/Interview.pdf. ค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2555. Larcker, D.F. (2011). Organizational Strategy, Business Models, and Risk Management. Stanford Graduate School of Business. Corporate Governance Research Program, [Online] Available http://www.gsb.stanford.edu/cgrp ค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2555. Malhotra, Y. (2005). Integrating knowledge management technologies in organizational business processes: getting real time enterprises to deliver real business performance, Journal of Knowledge Management, 9(1):7-28. Kuckertz, A., & Wagner, M. (2010). The influence of sustainability orientation on entrepreneurial intentions investigating the role of business experience, Journal of Business Venturing, 25 (2010) 524–539. Papazoglou, M. P., & Ribbers, P. M. (2006). e-Business: Organization and Technical Foundations. New Jersey: John Wiley and Sons. Peter, J.P., & Olson J.C. (2010). Consumer Behavior and Marketing Strategy, (9th ed.), New York: McGraw-Hill. Porter, M.E. (1980). Competitive Strategy: Techniques for Analyzing Industries and Competitions, New York: Free Press. Schendel, D., & Hofer, C. (1979). Strategic Management: A New View of Business Policy and Planning. Boston, Massachusetts: Little, Brown. Schumpter, J. (1994) A History of Economic Analysis. London: Routledge. Wang, C. L. (2008). Entrepreneurial orientation, learning orientation, and firm performance, Entrepreneurship Theory and Practice, 32(4): 635-656. Weerawardena, J. (2003). Exploring the role of market learning capability in competitive strategy, European Journal of Marketing, 37(3): 407-429. Green, K.M. , Covin, J. G., & Slevin, D. P. (2006). The relationship between strategic adaptability and entrepreneurial orientation: The role of structure-style fit. Frontiers of Entrepreneurship Research, 26(23): 1-14.
ดนัย จันทร์เจ้าฉาย. (2553). กลยุทธ์น่านน้ำสีขาว. กรุงเทพมหานคร: ดีเอ็มจี บดินทร์ วิจารณ์. (2550). HR กับองค์กรที่เป็นเลิศตามแนวทางรางวัลคุณภาพแห่งชาติ (Thailand Quality Award: TQA) “วารสารการบริหารตน”, 28(4): 58-61. ประเสริฐ เพชรชื่นสกุล และคณะ. (2553). น่านน้ำแห่งความรัก. กรุงเทพมหานคร: เพียร์สันเอ็ดดูเคชัน อินโดไชน่า วิจารณ์ พานิช. (2550). การบริหารงานวิจัย : แนวคิดจากประสบการณ์. (พิมพ์ครั้งที่ 2) กรุงเทพมหานคร.ดวงกมล. สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2555). เกณฑ์รางวัลคุณภาพแห่งชาติ ปี 2555-2556. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2552). เรียนจากแชมป์เพื่อเป็นแชมป์. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2549). Best Practices: TQA Winner 2006. กรุงเทพมหานคร: อินโนกราฟฟิกส์ สำนักงานรางวัลคุณภาพแห่งชาติ. (2548). Behind the Scenes” TQC Winner 2005. กรุงเทพมหานคร: พงษ์วรินการพิมพ์ สัณฐิตา กาญจนพันธ์. (2555). ชีวิตนาคร. [Online] Available: http://www.human.cmu. ac.th/Huge/huge104/data/104-19.pdf. ค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2555. อำนาจ วัดจินดา. (2550). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. “วารสารดำรงราชานุภาพ”, 6(22): 17-23.
ภาษาอังกฤษ
Ashton, T.S. (1997). The Industrial Revolution (1760-1830). Oxford: Oxford University Press. Bessant, J., & Tidd, J. (2011). Innovation and Entrepreneurship, (2rd ed.). New Jersey: John Wiley and Sons. Boulnois, L., & Loveday, H. (2004). Silk road: Monks, Warriors & Merchants on the Silk Road, Hong Kong: Odyssey Publication. Boyett, J.H., & Boyelt, J.T. (2001). The guru guide to the knowledge economy: The best ideas for operating profitably in a hyper-competitive world. New York : John Wiley & Sons. Denning, P., & Dunham, R. (2010) The Innovator’s Way: Essential Practices for Successful Innovation, Boston: Toppen Best-set Premedia. Divine, R. A., & Others. (2010). American Past & Present, (7th Ed.). New York: Pearson Education. Fraser, J., & Simkins, B. J. (2010). Enterprise Risk Management. New Jersey: John Wiley and Sons. Hill, C.W. (2010). International Business: Competing in the Global Marketplace, (8th ed.) New York: McGraw-Hill. Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996) The Balanced Scorecard: Translating strategy into action, Boston: Harvard Business School Press Kim, W.C., & Mauborgne, R. (2005). Blue Ocean Strategy: How to Create Uncontested Market Space and Make the Competition Irrelevant, Boston: Harvard Business School Publishing Corporation. Kim, W.C., & Mauborgne, R. (2012) Conversation with W. Chan Kim and Renee Mauborgne, INSEAD, Paris. [Online] Available: http://www.insead.edu/ alumni/newsletter/February2005/Interview.pdf. ค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2555. Larcker, D.F. (2011). Organizational Strategy, Business Models, and Risk Management. Stanford Graduate School of Business. Corporate Governance Research Program, [Online] Available http://www.gsb.stanford.edu/cgrp ค้นเมื่อ 14 พฤษภาคม 2555. Malhotra, Y. (2005). Integrating knowledge management technologies in organizational business processes: getting real time enterprises to deliver real business performance, Journal of Knowledge Management, 9(1):7-28. Kuckertz, A., & Wagner, M. (2010). The influence of sustainability orientation on entrepreneurial intentions investigating the role of business experience, Journal of Business Venturing, 25 (2010) 524–539. Papazoglou, M. P., & Ribbers, P. M. (2006). e-Business: Organization and Technical Foundations. New Jersey: John Wiley and Sons. Peter, J.P., & Olson J.C. (2010). Consumer Behavior and Marketing Strategy, (9th ed.), New York: McGraw-Hill. Porter, M.E. (1980). Competitive Strategy: Techniques for Analyzing Industries and Competitions, New York: Free Press. Schendel, D., & Hofer, C. (1979). Strategic Management: A New View of Business Policy and Planning. Boston, Massachusetts: Little, Brown. Schumpter, J. (1994) A History of Economic Analysis. London: Routledge. Wang, C. L. (2008). Entrepreneurial orientation, learning orientation, and firm performance, Entrepreneurship Theory and Practice, 32(4): 635-656. Weerawardena, J. (2003). Exploring the role of market learning capability in competitive strategy, European Journal of Marketing, 37(3): 407-429. Green, K.M. , Covin, J. G., & Slevin, D. P. (2006). The relationship between strategic adaptability and entrepreneurial orientation: The role of structure-style fit. Frontiers of Entrepreneurship Research, 26(23): 1-14.
