ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับประสิทธิภาพการทำงานของนักบัญชี ธุรกิจอุตสาหกรรมในเขตจังหวัดร้อยเอ็ด

Main Article Content

บุญช่วง ศรีธรราษฎร์

บทคัดย่อ

                   การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับประสิทธิภาพ การทำงานของ นักบัญชีธุรกิจอุตสาหกรรมในเขตจังหวัดร้อยเอ็ดโดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูลจากนักบัญชีธุรกิจอุตสาหกรรมในเขตจังหวัดร้อยเอ็ด จำนวน  85 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบพหุคูณ และการวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณ


                   ผลการวิจัย พบว่า นักบัญชีธุรกิจอุตสาหกรรม มีความคิดเห็นด้วยเกี่ยวกับการมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีโดยรวมและเป็นรายด้าน อยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านการพัฒนาศักยภาพของตน ด้านการเรียนรู้ความรับผิดชอบ และด้านการติดต่อสื่อสาร      และนักบัญชีธุรกิจอุตสาหกรรม มีความคิดเห็นด้วยเกี่ยวกับการมีประสิทธิภาพการทำงานโดยรวมและเป็นรายด้าน อยู่ในระดับมาก ได้แก่ ด้านเวลา ด้านคุณภาพ และด้านปริมาณ


                   จากการวิเคราะห์ความสัมพันธ์และผลกระทบ พบว่า 1) มนุษยสัมพันธ์ที่ดี ด้านการพัฒนาศักยภาพของตน  มีความสัมพันธ์และผลกระทบเชิงบวกกับประสิทธิภาพการทำงานโดยรวม ด้านเวลา และด้านคุณภาพ และ 2) มนุษยสัมพันธ์ที่ดีด้านการเรียนรู้ความรับผิดชอบ มีความสัมพันธ์และผลกระทบเชิงบวกกับประสิทธิภาพการทำงานโดยรวม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ศรีธรราษฎร์ บ. (2018). ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับประสิทธิภาพการทำงานของนักบัญชี ธุรกิจอุตสาหกรรมในเขตจังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 11(2), 29–48. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/122130
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

บุญช่วง ศรีธรราษฎร์

* บัญชีมหาบัณฑิต (บช.ม.) สาขาบัญชี คณะการบัญชีและการจัดการ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (2554), ปัจจุบันเป็น อาจารย์ประจำสาขาวิชาการบัญชี คณะบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด

เอกสารอ้างอิง

ชมพูนุท แท่นคำ. (2555). ผลกระทบของมนุษยสัมพันธ์ที่ดีที่มีต่อประสิทธิภาพการทำงานของนักบัญชีธุรกิจอุตสาหกรรมยาง ในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ บช.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ธงชัย สันติวงษ์. (2546). การบริหารงานบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.

บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ : สุรีริยาสาส์น.

บุรินโท ชามะรัตน์. (2548). ประสิทธิภาพของการนำนโยบายจัดระเบียบสังคมไปปฏิบัติในเขตเทศบาลเมืองร้อยเอ็ด.
การศึกษาค้าคว้าอิสระ รป.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ประชุม รอดประเสริฐ. (2545) การบริหารโครงการ. ชลบุรี : ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

ประเวศน์ มหารัตน์สกุล. (2550). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ : มุ่งสู่อนาคต. กรุงเทพฯ : พิมพ์ตะวัน.

วราภรณ์ ตระกูลสฤษดิ์. (2549). การทำงานเป็นทีม. กรุงเทพฯ : ศูนย์ส่งเสริมวิชาการ.

วันชัย มีชาติ. (2548). พฤติกรรมการบริหารองค์การสาธารณะ. กรุงเทพฯ : แอคทีฟพริ้นท์.

วิชัย แหวนเพชร. (2548). มนุษยสัมพันธ์ในการบริหารอุตสาหกรรม. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิภาพร มาพบสุข. (2543). มนุษสัมพันธ์. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.

วิมลมาศ ไร่ไสว. (2551). ความสัมพันธ์ระหว่างประสิทธิภาพการจัดการเวลากับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของข้าราชการกรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน. วิทยานิพนธ์ กจ.ม. มหาสารคาม : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สมใจ ลักษณะ. (2543). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน. กรุงเทพฯ : คณะวิทยาการจัดการ สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา.

สร้อยตระกูล อรรถมานะ. (2545). พฤติกรรมองค์การ : ทฤษฎีและการประยุกต์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ :
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Aker, D.A. Kumer and G.S. Day. (2001). Marketing Research. 7thed. New York : John Wiley & Sons.

Black, K. (2006). Business Statistics For Contemporary Decision Making. 4th ed. USA : John Wiley & Sons.


Gellerman Saul W. (1996). The Management of Human Relations. New York, Holt. Rubegart and Winston.