รูปแบบการบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ของกลุ่มเกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวยของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย

Main Article Content

วิรุณสิริ ใจมา
ประภาพรรณ ไชยานนท์

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและพัฒนาแบบมีส่วนร่วม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มเกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวยของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย และ 2) ศึกษารูปแบบของการบริหารจัดการกลุ่ม  การผลิต และการจัดการธุรกิจ ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มเกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวย ของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย  การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม (PAR)  ประชากรคือ เกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวยของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย จำนวน 31 คน  เครื่องมือวิจัยคือ การสนทนากลุ่ม การสังเกตุ และการสัมภาษณ์  และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา


                   ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มได้ดำเนินการพัฒนากลุ่มโดยเริ่มจาก 1) การอบรมให้ความรู้เกี่ยวกับหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง  การบริหารจัดการกลุ่ม  การผลิต  และการจัดการธุรกิจ   2)  การติดตามผลและการแก้ไขปัญหาหลังจากอบรม   และ 3) การประเมินผลการพัฒนาร่วมกัน   กลุ่มได้ข้อสรุปในการดำเนินงาน 3 รูปแบบ คือรูปแบบของการบริหารจัดการ  รูปแบบการผลิต  และรูปแบบการจัดการธุรกิจ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ใจมา ว., & ไชยานนท์ ป. (2018). รูปแบบการบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วม ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง ของกลุ่มเกษตรกรปลูกดอกเก๊กฮวยของศูนย์พัฒนาโครงการหลวงสะโงะ จังหวัดเชียงราย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 12(1), 91–116. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/119870
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

วิรุณสิริ ใจมา

DBA. University of South Australia (2008), ปัจจุบันเป็น ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สังกัดโปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ)  คณะวิทยาการจัดการ  มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

ประภาพรรณ ไชยานนท์

Phd. (Management) Adamson University (2003) ปัจจุบันเป็น ผู้ช่วยศาสตราจารย์ สังกัดโปรแกรมวิชาบริหารธุรกิจ (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ)  คณะวิทยาการจัดการ  มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย

เอกสารอ้างอิง

จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2548). การขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารเศรษฐกิจและสังคม : สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, 42(6) พฤศจิกายน – ธันวาคม 2548.

ธวัชชัย ไพใหล, นันตพร นิลจินดา, ประสิทธิ์ คะเลรัมย์, รัฐพล ฤทธิธรรม, วิชาญ ฤทธิธรรม, อำนาจ สุนาพรม, และกำชัย เนาว์ศรีสอน. (2551). การพัฒนาศักยภาพกลุ่มเกษตรกรตามปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษา หมู่บ้านรอบหนองหาร จังหวัดสกลนคร. สำนักงานคณะกรรมการการวิจัยแห่งชาติ.

ประเวทย์ ใจฝั้น และสุกัญญา ใจฝั้น. (2556). โครงการวิจัยการศึกษารูปแบบการร่วมกลุ่มและการเชื่อมโยงสู่ตลาดอย่างยั่งยืนภายใต้โครงสร้างและพัฒนาเกษตรกรรุ่นใหม่ในพื้นที่ศูนย์นิคมเศรษฐกิจพอเพียง อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนครราชสีมา.

พิพัฒน์ ยอดพฤติการ. (2550). เศรษฐกิจพอเพียง หมายถึง อะไร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สถาบันไทยพัฒน์.

มูลนิธิโครงการหลวง. (2560) สืบค้นจาก https://www.thairoyalprojecttour.com.

สมเกียรติ ศรลัมพ์. (2551). เศรษฐกิจพอเพียงกับการประยุกต์ใช้ในระดับต่างๆ. กรุงเทพมหานคร: ประดิพัทธ์.

สุภาพรรณ พาบุ, ธงชัย พาบุ, สาคร แสงสุวอ, เสงี่ยม กลอนไธสง, โชติกา ฉิมงามเสริฐ และโกเมท จันทรสมโภชน์. (2554). การดำเนินการที่ประสบผลสำเร็จตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียงของกลุ่มผู้ผลิตข้าว หอมมะลิอินทรีย์ในจังหวัดสุรินทร์. เทคโนโลยีราชมงคลอีสาน วิทยาเขตสุรินทร์.

สุเมธ ตันติเวชกุล. (2550). Sufficiency Economy เศรษฐกิจพอเพียง. ไพเราะ เลิศวิราม (บรรณาธิการ).กรุงเทพมหานคร: ไทยเดย์ ด็อท คอม.