คุณภาพชีวิตของเกษตรกรเกษตรอินทรีย์ จังหวัดเชียงใหม่

Main Article Content

กัญญ์พัสวี กล่อมธงเจริญ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของเกษตรกรเกษตรอินทรีย์จังหวัดเชียงใหม่ เพื่อเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตของเกษตรกรเกษตรอินทรีย์จังหวัดเชียงใหม่จำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ต่อปี  เพื่อศึกษาปัญหา อุปสรรคและแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตเกษตรกรเกษตรอินทรีย์ จังหวัดเชียงใหม่ เป็นการวิจัยแบบผสมผสานเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ประชากรที่ใช้ในการวิจัย คือ กลุ่มสมาชิกเกษตรกรเกษตรอินทรีย์จังหวัดเชียงใหม่ ที่ผ่านการรับรองมาตรฐานจากองค์กรมาตรฐานเกษตรอินทรีย์ภาคเหนือ (มอน.) จำนวน 82 ราย เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ ทำการวิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ในรูปแบบการแจกแจงความถี่,ค่าร้อยละ และค่าเฉลี่ย และใช้สถิติเชิงอนุมาน ในการทดสอบสมมติฐาน


                 ผลการศึกษาพบว่าเกษตรกรเกษตรอินทรีย์ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง อายุอยู่ระหว่าง 51 – 60 ปี การศึกษาระดับประถมศึกษา/มัธยมศึกษา  รายได้เฉลี่ยต่อเดือนตํ่ากว่า 10,000 บาท  มีคุณภาพชีวิต  ด้านสุขภาพและหน้าที่ด้านสังคมเศรษฐกิจ  ด้านจิตวิญญาณ   ด้านครอบครัว  อยู่ในระดับดีมากที่สุดทุกด้าน ผลการเปรียบเทียบคุณภาพชีวิตจำแนกตามเพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ต่อปีพบว่าเกษตรกรเกษตรอินทรีย์ที่มีเพศ อายุ ระดับการศึกษา และรายได้ต่อปีต่างกัน มีคุณภาพชีวิตต่อปัจจัยด้านสุขภาพและหน้าที่, ด้านสังคมและเศรษฐกิจ, ด้านจิตวิญญาณและด้านครอบครัว ไม่แตกต่างกัน  ไม่มีปัญหา อุปสรรคด้านสุขภาพและหน้าที่, ด้านสังคมและเศรษฐกิจ, ด้านจิตวิญญาณ  แต่มีปัญหาด้านครอบครัว คือการที่ลูกหลานหรือเยาวชนรุ่นใหม่ต่างหันไปทำงานในเมืองไม่ให้ความสำคัญกับอาชีพเกษตรกร ไม่สืบทอดการทำเกษตรกรรมต่อจากพ่อแม่ ซึ่งจะส่งผลให้จำนวนเกษตรกรเกษตรอินทรีย์และผลผลิตอินทรีย์มีแนวโน้มลดลง ในขณะที่ความต้องการของผู้บริโภคมีปริมาณเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง แนวทางการพัฒนาหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรร่วมกันสร้างแรงจูงใจให้กับคนรุ่นใหม่ได้หันมาช่วยและสืบทอดการทำเกษตรอินทรีย์ต่อจากพ่อแม่

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กล่อมธงเจริญ ก. (2018). คุณภาพชีวิตของเกษตรกรเกษตรอินทรีย์ จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 12(1), 59–90. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/119867
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

กัญญ์พัสวี กล่อมธงเจริญ

การจัดการดุษฎีบัณฑิต (กจ.ด.) สาขาการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยราชภัฎสวนดุสิต (2549), ปัจจุบันเป็น อาจารย์ประจำ คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยแม่โจ้

เอกสารอ้างอิง

กรมสุขภาพจิต. 2546. คุณภาพชีวิตและความเครียดของนักเรียนมัธยมศึกษาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: บียอนด์ พับลิสชิ่ง.
กรีนเนท. 2554. ตรารับรองสินค้าเกษตรในประเทศไทย. แหล่งที่มา: https://www.greennet.or.th/ article/1094 (5 พฤศจิกายน 2559).

จารุวรรณ บัวทุม. 2556. การพัฒนาคุณภาพชีวิตเกษตรกรตามแนวปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกรณีศึกษาสำนักงานกองทุนฟื้นฟูและพัฒนาเกษตรกรสาขาจังหวัดพิจิตร. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย: กรุงเทพฯ.

ฉัตรชัย สาริกัลยะ. 2558. แผนและแนวทางยุทธศาสตร์การพัฒนาตลาดสินค้าอินทรีย์. แหล่งที่มา: https://www.organicnaturalexpo.com/download/symphosium_summarize.pdf (1 พฤศจิกายน 2559).

ปิ่นสอาด สหนาวิน. 2553. คุณภาพชีวิตของสมาชิกสหกรณ์การเกษตร. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ สาขาวิชาสังคมวิทยา. มหาวิทยาลัยรามคำแหง: กรุงเทพฯ.

พัชนี ยมาภัย. 2550. คุณภาพชีวิตของเกษตรกรในจังหวัดนครสวรรค์. วิทยานิพนธ์คหกรรมศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชามนุษย์นิเวศศาสตร์. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช: นนทบุรี.

ศุภรทิพย์ นิลารักษ์. 2557. คุณภาพชีวิตของเกษตรกรชาวสวนยาง ภายในเขตพื้นที่ จังหวัดตราด.งานนิพนธ์หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน. มหาวิทยาลัยบูรพา: ชลบุรี.

สุภา แก้วบริสุทธิ์. 2547. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อคุณภาพชีวิตเกษตรกรชาวสวนยางพาราจังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์การพยาบาลอนามัยชุมชนมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลอนามัยชุมชน. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์: สงขลา.

สุวัฒน์ มหัตนิรันดร์กุล, วิระวรรณ ตันติพิวัฒนสกุล และวนิดา พุ่มไพศาลชัย. 2540. เปรียบเทียบตัวชี้วัดคุณภาพชีวิตของ WHO 100 ตัวชี้วัด และ 26 ตัวชี้วัด. โรงพยาบาลสวนปรุง: เชียงใหม่.

องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่. 2558. แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาองค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่ (พ.ศ.2558-2561). องค์การบริหารส่วนจังหวัดเชียงใหม่: เชียงใหม่.

อัมพร ไทยขา. 2553. คุณภาพชีวิตของเกษตรกร: กรณีศึกษาเกษตรกรปลูกไม้ยูคาลิปตัสในเขตพื้นที่ภาคตะวันออก. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและนโยบายสวัสดิการสังคม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์: กรุงเทพฯ.

FAO. 1999. Organic agriculture: Item 8 of the provisional agenda. Committee on Agriculture, Food and Agriculture Organization of the United Nations (FAO): Rome.

Ferrans, C., & Power, M. 1992. Psychometric assessment of the quality of life index. Research in Nursing and Health, 15 (May 1992), 29-38.

Kasetorganic. 2559. ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง (sufficiency economy). แหล่งที่มา:https://www.kasetorganic.com
/forum/index.php?topic=197.0 (1 พฤศจิกายน 2559).

Liu, B. C. 1975. Quality of lift: Concept, measure and result. The American journal of economics and sociology, (12)34, 12.

OKnation. 2554. ฝันปี 59 พลิกเชียงใหม่เป็นเมืองเกษตรปลอดภัยทั้งเมือง. แหล่งที่มา: https://oknation.nationtv.tv
/blog/print.php?id=734898 (5 พฤศจิกายน 2559).

UNESCO. 1978. Indicator of environmental quality of life. Research and Papers in Social Science, 38, 89.