ความพอเพียง : ฐานคิดการรักษามรดกทางวัฒนธรรมในภาคอีสาน สู่การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน

Main Article Content

ณัฏฐินิ ทองดี

บทคัดย่อ

การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นรูปแบบการท่องเที่ยวทางเลือกที่มีรากฐานมาจากแนวคิดของการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและแนวคิดของสิทธิมนุษยชน โดยคำนึงถึงความรับผิดชอบของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการรักษามรดกทางภูมิปัญญาและมรดกทางธรรมชาติอันเป็นต้นทุนของการจัดการท่องเที่ยว การท่องเที่ยวโดยชุมชนนี้ได้ถูกกล่าวถึงอย่างมากในประเทศไทยปัจจุบัน โดยพิจารณาได้จากนโยบายการพัฒนาการท่องเที่ยวและแผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชน พ.ศ. 2559-2563 ที่รัฐบาลนำมาเป็นแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยว ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือหรือภาคอีสานเป็นภูมิภาคที่มีความโดดเด่นในทรัพยากรที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ ประกอบกับมีพื้นที่ขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศไทยได้มีการพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนขึ้นจำนวนหลายชุมชนในหลายจังหวัด และได้นำมรดกทางวัฒนธรรมมาเชื่อมโยงกับการท่องเที่ยว ดังนั้นในการจะสร้างความยั่งยืนให้กับการท่องเที่ยวและการรักษามรดกทางวัฒนธรรมของภาคอีสานไว้ให้คนรุ่นต่อไปได้นั้น จึงจำเป็นต้องอาศัยแนวคิดสำคัญแห่งความพอเพียง การเดินทางสายกลางตามหลักพุทธศาสนาตามที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ได้ทรงมอบไว้เป็นหลักคิดกับประชาชนชาวไทย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทองดี ณ. (2018). ความพอเพียง : ฐานคิดการรักษามรดกทางวัฒนธรรมในภาคอีสาน สู่การท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 12(1), 35–58. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmscrru/article/view/119865
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

ณัฏฐินิ ทองดี

ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการมรดกทางสถาปัตยกรรมกับการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยศิลปากร (2550), ปัจจุบันเป็น อาจารย์ ประจำหลักสูตรอุตสาหกรรมท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา

เอกสารอ้างอิง

กนก บุญศักดิ์และคณะ (2559). การศึกษาพฤติกรรมและภาพลักษณ์การท่องเที่ยวโดยชุมชนแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมลุ่มน้ำโขง ชี มูลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตามการรับรู้ของนักท่องเที่ยวไทย ลาวและเวียดนาม. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยและคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ,กรุงเทพมหานคร.

คณะอนุกรรมการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียง สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร.

นิศา ชัชกุล. (2550). อุตสาหกรรมการทองเที่ยว. พิมพครั้ง ที่ 2. จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.กรุงเทพฯ.

เนตรชนก คงทน. (2555). การสร้างและสื่อสารภาพลักษณ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอารยธรรมลุ่มน้ำที่ราบสูงโคราชเพื่อการสื่อความหมายทางการท่องเที่ยว.คณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ,กรุงเทพ.

ณัฏฐินี ศรีวงศ์ตระกูล (ทองดี) และคณะ. (2559). การยกระดับขีดความสามารถทางการแข่งขันและกลไกการจัดการตลาดการท่องเที่ยวโดยชุมชนแหล่งมรดกทางวัฒนธรรมลุ่มน้ำโขง ชี มูลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยและคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ,กรุงเทพมหานคร.

พจนา สวนศรี. (2556). การท่องเที่ยวโดยชุมชน...โอกาสในการเรียนรู้และแบ่งปันในอาเซียน. การสัมมนาเมื่อวันที่ 30 พฤษภาคม 2556
องค์การบริหารพื้นที่พิเศษเพื่อการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.(2559). แผนยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวโดยชุมชน พ.ศ.2559-2563. กรุงเทพมหานคร.

Goeldner, Ritchie and Mcintosh. 1998. Tourism: Principle and Philosophies. John Wiley & Sons Australia (Brisbane). England.

Swarbooke.(1998). Sustainable Tourism Management. CABI Pub. (New York)

สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน.(2557). ชุมชนท่องเที่ยว. (ออนไลน์). แหล่งที่มา https://www.cbt-i.org/?&start=0&page=1&ge=travel&categoryTravel=®ionTravel=&provinceTravel=&keyword=&search=search.สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2557.

องค์การบริหารพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (อพท.) ชุมชนท่องเที่ยว. (ออนไลน์). แหล่งที่มา https://www.dasta.or.th/dastaarea5/th/515/517 . สืบค้นเมื่อ 17 กรกฎาคม 2557.

มติชน. (2560). แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. (ออนไลน์) แหล่งที่มา https://www.matichon.co.th/news/322579 สืบค้นเมื่อ 10
ธันวาคม 2559.

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2560). แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. (ออนไลน์). แหล่งที่มา : https://www.eto.kku.ac.th สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2560)

องค์การสหประชาชาติ. (2560). With new Human Development award, Annan hails Thai King as example for the world. (ออนไลน์). แหล่งที่มา https://www.un.org/apps/news/ story.asp?NewsID=18625&Cr=Thai&Cr1= สืบค้นเมื่อ วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560.