การวิเคราะห์อัตลักษณ์เพื่อเพิ่มมูลค่าให้แก่แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ประกอบด้วย1) การสำรวจอัตลักษณ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จ.เชียงราย 2) การวิเคราะห์คุณลักษณะพิเศษเชิงอัตลักษณ์ที่จะนำไปสู่การเพิ่มมูลค่าด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จ. เชียงราย และ 3) การกำหนดแนวทางสื่อสารการตลาดให้แก่อัตลักษณ์ของแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจ จ. เชียงรายอย่างมีมูลค่าในเชิงการตลาด
วิธีการศึกษาเป็นการผสมผสานระหว่างวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้เกี่ยวข้อง จำนวน 10 คน และวิธีการวิจัยเชิงปริมาณด้วยแบบสอบถาม จำนวน 385 ชุด และแบบวิเคราะห์ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยว โดยใช้ผู้เชี่ยวชาญในการประเมิน จำนวน 3 คน
ผลการวิจัยพบว่า ทั้ง 3 อำเภอมีอัตลักษณ์ร่วมกัน คือ ความเป็นเมืองชายแดน มีประวัติศาสตร์ยาวนาน วิถีชีวิตของชุมชนมีความสัมพันธ์กับแม่น้ำโขง และศาสนาพุทธ ประชาชนในพื้นที่มีประสงค์ที่จะเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในระดับมาก โดยเฉพาะด้านเทศกาล/ประเพณี/กิจกรรม ต่างมีความต้องการที่จะให้เป็นการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในระดับมากที่สุด สำหรับอัตลักษณ์การท่องเที่ยวที่เด่นของแต่ละอำเภอ ได้แก่ แม่สายมีอัตลักษณ์เด่นในเรื่องการค้าชายแดน เชียงแสนมีความพิเศษ คือ เมืองโบราณ ส่วนเชียงของมีลักษณะเด่น คือ การเป็น 1 เมือง 2 แบบ
แนวทางการสื่อสารการตลาดเรื่องอัตลักษณ์แหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในเขตเศรษฐกิจพิเศษ จ.เชียงราย ประกอบด้วย 1) การสื่อสารผ่านสื่อโฆษณาและสื่อประชาสัมพันธ์ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวตามรสนิยมของนักท่องเที่ยวแต่ละกลุ่ม 2) การสื่อสารโดยการสร้างตราสินค้าชุมชน (community brand) 3) สร้างเนื้อหาจากเรื่องราวในอดีตเพื่อนำมาบอกเล่า (story telling) 4)สร้างใจความสำคัญของเนื้อหา (theme) ให้ไปในทิศทางเดียวกันตั้งแต่ระดับชุมชนถึงระดับจังหวัด เพื่อนำไปสู่การโฆษณาประชาสัมพันธ์ไปในทิศทางเดียวกัน 5) จัดกิจกรรมการท่องเที่ยวรูปแบบใหม่ๆ เพื่อดึงดูดใจนักท่องเที่ยว และ 6) เนื้อหาการสื่อสารทั้งหมดนี้ควรนำเสนอผ่านเครื่องมือสื่อสารแบบบูรณาการ
Article Details
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
เกศกนก ชุ่มประดิษฐ์ และจิราพร ขุนศรี. (2549). อัตลักษณ์และภาพลักษณ์ของจังหวัดเชียงราย.รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ฉลาดชาย รมิตานนท์.(2550). การเมืองเรื่องอัตลักษณ์ (Identity Politics). https://www.soc.cmu.ac.th/%7Ewsc/data/Identity20politics.pdf. (สืบค้นเมื่อ 29/08/2558).
เชียงราย ‘เขตเศรษฐกิจพิเศษ’ อย่างไร https://chiangrainews.org/ (สืบค้นเมื่อ 29/07/2558).
ธิติพัฒน์ เอี่ยมนิรันดร์. 2554.เอกสารการสอนชุดวิชาการสื่อสารการตลาด. หน่วยที่ 1-7.นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
นธกฤต วันต๊ะเมล์. (2555). การสื่อสารการตลาด. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ปรีชา ศรีศักดิ์หิรัญ.2554.เอกสารการสอนชุดวิชาการสื่อสารและการส่งเสริมการตลาด หน่วยที่ 1-7.นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2556). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ระเบียงทอง.
เสริมศิริ นิลดำและคณะ.(2560).การพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวตามรอยชาติพันธุ์ในจังหวัดเชียงราย.วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ปีที่12 ฉบับที่ 1(มกราคม-มิถุนายน 2560).
ศิริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ.2535.การโฆษณาและการส่งเสริมการตลาด.กรุงเทพมหานคร: บริษัท A.N. การพิมพ์.
อภิญญา เฟื่องฟูสกุล.(2546). อัตลักษณ์ Identity การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาสังคมวิทยา สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Baltescu ,C.A. and Boscor, D. (2013). An Analysis of The Cultural Tourism Development in Romania. Bullentin of the Transilvania University of Brasov, Vol.6(55), No.2, pp.116-120.
Baristic, P. and others. (2012).The Image and Identity of Croatia as A Tourist Destination:An Exploratory Study. Enterprise Odyssey. International Conference Proceedings.Online Available at https://search.proquest.com/docview/13 50307774?accountid=32082 [เข้าถึงเมื่อ 20/07/2015]
Baristic, P. and Blazevic, Z. (2014). Visual Identity Components of Tourist Destination.International Journal of Social, Behavioral, Educational, Economic and Management Engineering Vol.8, No.7, Pp.2170-2174.
Carmen, I.M. and Ciochina, I. (2014). Tourism Brand – The Premise of A Positive Image for A Tourist Destination. Study Case: ROMANIA. International Journal of Information,Business and Management. Online Available at https://search.proquest.com/docview/1530089149?accountid=32082 [สืบค้นเมื่อ 20/07/2015]
Delozier.M. (1976). The Marketing Communication Process.London : McGraw Hill. McGrawHill.
ICOMOS. (1999). Cultural Tourism Charter: Principle and Guidelines for Managing Tourism at Places of Cultural and Heritage Significance. Australia: ICOMOS.
Konecnik, M. and Go, F. (2008). Tourism Destination Brand Identity: The Case of Slovenia. Brand Management. Vol.15, No.3 January 2008., pp.177-189.
Kotler.P.(2003).Marketing management. Upper Saddle River, NJ: Prentice- Hall.
Kotler, Philip, Jain ,Dipak C. and Maesincee, Suvit.(2002).Marketing moves: A new approach to profits, growth, and renewal. Boston. Massachusetts: Harvard Business School Press.
Lin, Yi-Chin and others. (2009). Food as a form of destination identity: A tourism destination brand perspective. Tourism and Hospitality Research vol.11, 1, 30-48.
Rudan, Elena. (2010). The Development of Cultural Tourism in Small Historical Towns. Tourism & Hospitality Management 2010, Conference Proceedings, pp.557-586.
Urosevic, N. (2010). Development and Market Potential of Cultural Tourism – Istrian Case Study. International Conference ICES2010. Economic Development Perspectives of SEE Region in Global Recession Context. October 14-15, 2010, Sarajevo. Online Available at https://search.proquest.com/docview/1017708949?accountid=32082 [สืบค้นเมื่อ 20/07/2015]
Zadel, Z. and Bogdan, S. (2013). Economic Impact of Cultural Tourism. UTMS Journal of Economics 4(3), pp.355-266.
