การเยียวยาผลกระทบทางจิตใจของเด็กกำพร้าด้วยการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่อง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยฉบับนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อการเยียวยาผลกระทบทางจิตใจในเด็กกำพร้าอายุ 13-15 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ เด็กกำพร้าซึ่งพ่อหรือแม่เสียชีวิต ซึ่งอยู่ในความดูแลของมูลนิธิในเขตจังหวัดชลบุรี อายุ 13-15จำนวน 20 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือกลุ่มทดลอง 10 คนและกลุ่มควบคุม 10 คน เครื่องมือวิจัยได้แก่ 1. แบบประเมินผลกระทบทางจิตใจหลังเกิดเหตุการณ์วิกฤต - 18 The Psychological Impact Scale for Crisis Events – 18 (PISCES-18) และ โปรแกรมการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อการเยียวยาผลกระทบทางจิตใจในเด็กกำพร้า กลุ่มทดลองจะได้รับกาปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องทั้งหมด 8 ครั้ง ครั้งละ 60 นาที 2 ครั้ง/สัปดาห์ กลุ่มควบคุมไม่ได้รับการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่อง วัดผล 3 ระยะคือ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล 1 เดือนวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม
ผลการวิจัยครั้งนี้ จากการวิเคราะห์ทางสถิติ ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำประเภทหนึ่งตัวแปรระหว่างกลุ่มและหนึ่งตัวแปรภายในกลุ่ม และการเปรียบเทียบความแตกต่างรายคู่แบบบอนเฟอโรนี พบว่า กลุ่มทดลองมีผลกระทบทางจิตใจในระยะหลังการทดลองและระยะติดตามผลที่ลดลงกว่าในระยะก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 และกลุ่มทดลองมีผลกระทบทางจิตใจในระยะหลังการทดลองและในระยะติดตามผลที่ลดลงมากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 สรุปได้ว่าการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องสามารถเยียวยผลกระทบทางจิตใจได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2563). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2563. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2564). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2564. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2565). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2565. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
ชนินาฎ วัฒนา และ เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2558). ผลการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อการแสดงออกทางอารมณ์ของวัยรุ่นชายที่มาจากครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว. วิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, 13(1), 38–52.
ซองตินี, เซลีน. (2563). คินสึงิ ศิลปะแห่งการเยียวยาหัวใจและบาดแผลของชีวิต (ปวีณา ชุณหศาสตร์, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์.
ดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2558). การให้การปรึกษาโดยการปรับความคิดและพฤติกรรม. พยาบาลสาร, 42, 205–213.
ณัฐวรรณ จารุวรพลกุล. (2563, 16 พฤศจิกายน). บาดแผลทางใจในวัยเด็ก ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ที่มองข้ามได้. สืบค้นจาก https://shorturl.asia/2wm5X
ธเนตร ตัญญวงษ์, ไพบูลย์ อ่อนมั่ง และ สุมนรตี นิ่มเนติพันธ์. (2554). ผลของกิจกรรมนันทนาการเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบจากเอดส์บ้านแกร์ด้า จังหวัดลพบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 16(3).
นฤทธิ์ ดวงสุวรรณ และคณะ. (2565). เด็กและความรุนแรงในครอบครัว. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, 30(1), 178–216.
นวพรรษ เชื้อต่าย และ ปริชวัน จันทร์ศิริ. (2560). การพัฒนาเครื่องมือวัดประสบการณ์การเผชิญเหตุการณ์รบกวนใจสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. Chula Med Journal, 61(1), 129–142.
นวลพรรณ ขันทะสีมา, วรางคณา รัชตะวรรณ และ ธีรศักดิ์ ศรีสุรกุล. (2564). ผลการให้คำปรึกษากลุ่มด้วยทฤษฎีการเล่าเรื่องต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของคนพิการทางการเคลื่อนไหว. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 47(2), 101–116.
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2565). การปรึกษาครอบครัว (พิมพ์ครั้งที่ 4). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิทักษ์พล บุณยมาลิก และคณะ. (ม.ป.ป.). การพัฒนาแบบประเมินผลกระทบทางจิตใจหลังเกิดเหตุการณ์วิกฤต-18. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(3), 317–326.
เทอดพงษ์ แตงไทย, เพ็ญนภา กุลนภาดล และ ประชา อินัง. (2564). ผลการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อความเครียดเชิงวิชาการของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารการวัดผลการศึกษา, 38(103), 184–194.
อังคณา วังทอง, กิตติพัฒน์ ทุติยาสานติ์ และ ฮาลาวาตี สนิหวี. (2563). การพัฒนาโปรแกรมกลุ่มบำบัดแบบหวนรำลึกความหลังที่เป็นสุขตามรูปแบบการพยาบาลแบบองค์รวมในการเยียวยาจิตใจผู้ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ความไม่สงบ 3 จังหวัดชายแดนใต้. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อม, 5(4), 18–27.
อารยา ผลธัญญา และ กุลวดี ทองไพบูลย์. (2564). บาดแผลทางจิตใจ: การคัดกรองและการประเมินผู้ได้รับผลกระทบสำหรับนักจิตวิทยาคลินิก. Thai Journal of Clinical Psychology, 52(1), 41–61.
Atwoli, L., et al. (2014). Impact of domestic care environment on trauma and posttraumatic stress disorder among orphans in western Kenya. PLoS ONE, 9(3), 89937.
Browne, A. (n.d.). Unexperienced experience: The psychopathology of the post-traumatic trace. The Quest Global Institute.
Center for Substance Abuse Treatment. (2014). Trauma-informed care in behavioral health services. Rockville, MD: Substance Abuse and Mental Health Services Administration.
Corey, G. (2017). Theory and practice of counseling and psychotherapy (10th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Howell, D. C. (2007). Statistical methods for psychology (6th ed.). Belmont, CA: Thomson Wadsworth.
Jacobson, A. (2025). Narrative couples therapy. Dr. Alan Jacobson.
Matthew, K., Megan, S. & Kate, D. (2014). Complex trauma. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 23(2), 339–361.
UNICEF. (2010). Children and AIDS: Fifth stocktaking report. New York, NY: UNICEF.
