The Narrative Counseling Approach to Traumatize Healing of Orphans
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This quasi-experimental research aimed to examine the effects of narrative counseling on mitigating psychological distress in orphans aged 13–15. The sample consisted of 20 orphans who had lost one or both parents and were residing in foundations in Chon Buri province. Participants were equally divided into an experimental group (n=10) and a control group (n=10). The research instruments included the Psychological Impact Scale for Crisis Events – 18 (PISCES-18) and a narrative counseling program designed to address psychological trauma. The experimental group received eight 60-minute narrative counseling sessions over four weeks (two sessions per week), whereas the control group did not receive any intervention. Data were collected at three time points: pre-test, post-test, and follow-up. The data were analyzed using a mixed-design repeated-measures ANOVA, followed by Bonferroni post-hoc comparisons.
The results revealed that the experimental group demonstrated a statistically significant reduction in psychological distress at both the post-test and follow-up stages compared to the pre-test (p < .05). Furthermore, the experimental group showed a significantly greater reduction in psychological distress compared to the control group at both the post-test and follow-up stages (p < .05). It is concluded that narrative counseling is an effective intervention for alleviating psychological distress among orphans.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2563). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2563. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2564). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2564. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2565). สถิติข้อมูลและสถานการณ์ด้านเด็กและเยาวชน ประจำปี 2565. กรุงเทพฯ: กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
ชนินาฎ วัฒนา และ เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2558). ผลการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อการแสดงออกทางอารมณ์ของวัยรุ่นชายที่มาจากครอบครัวแม่เลี้ยงเดี่ยว. วิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, 13(1), 38–52.
ซองตินี, เซลีน. (2563). คินสึงิ ศิลปะแห่งการเยียวยาหัวใจและบาดแผลของชีวิต (ปวีณา ชุณหศาสตร์, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์.
ดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2558). การให้การปรึกษาโดยการปรับความคิดและพฤติกรรม. พยาบาลสาร, 42, 205–213.
ณัฐวรรณ จารุวรพลกุล. (2563, 16 พฤศจิกายน). บาดแผลทางใจในวัยเด็ก ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ที่มองข้ามได้. สืบค้นจาก https://shorturl.asia/2wm5X
ธเนตร ตัญญวงษ์, ไพบูลย์ อ่อนมั่ง และ สุมนรตี นิ่มเนติพันธ์. (2554). ผลของกิจกรรมนันทนาการเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กกำพร้าที่ได้รับผลกระทบจากเอดส์บ้านแกร์ด้า จังหวัดลพบุรี. วารสารสมาคมนักวิจัย, 16(3).
นฤทธิ์ ดวงสุวรรณ และคณะ. (2565). เด็กและความรุนแรงในครอบครัว. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, 30(1), 178–216.
นวพรรษ เชื้อต่าย และ ปริชวัน จันทร์ศิริ. (2560). การพัฒนาเครื่องมือวัดประสบการณ์การเผชิญเหตุการณ์รบกวนใจสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา. Chula Med Journal, 61(1), 129–142.
นวลพรรณ ขันทะสีมา, วรางคณา รัชตะวรรณ และ ธีรศักดิ์ ศรีสุรกุล. (2564). ผลการให้คำปรึกษากลุ่มด้วยทฤษฎีการเล่าเรื่องต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของคนพิการทางการเคลื่อนไหว. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 47(2), 101–116.
เพ็ญนภา กุลนภาดล. (2565). การปรึกษาครอบครัว (พิมพ์ครั้งที่ 4). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิทักษ์พล บุณยมาลิก และคณะ. (ม.ป.ป.). การพัฒนาแบบประเมินผลกระทบทางจิตใจหลังเกิดเหตุการณ์วิกฤต-18. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 54(3), 317–326.
เทอดพงษ์ แตงไทย, เพ็ญนภา กุลนภาดล และ ประชา อินัง. (2564). ผลการปรึกษาทฤษฎีเล่าเรื่องต่อความเครียดเชิงวิชาการของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารการวัดผลการศึกษา, 38(103), 184–194.
อังคณา วังทอง, กิตติพัฒน์ ทุติยาสานติ์ และ ฮาลาวาตี สนิหวี. (2563). การพัฒนาโปรแกรมกลุ่มบำบัดแบบหวนรำลึกความหลังที่เป็นสุขตามรูปแบบการพยาบาลแบบองค์รวมในการเยียวยาจิตใจผู้ได้รับผลกระทบจากสถานการณ์ความไม่สงบ 3 จังหวัดชายแดนใต้. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อม, 5(4), 18–27.
อารยา ผลธัญญา และ กุลวดี ทองไพบูลย์. (2564). บาดแผลทางจิตใจ: การคัดกรองและการประเมินผู้ได้รับผลกระทบสำหรับนักจิตวิทยาคลินิก. Thai Journal of Clinical Psychology, 52(1), 41–61.
Atwoli, L., et al. (2014). Impact of domestic care environment on trauma and posttraumatic stress disorder among orphans in western Kenya. PLoS ONE, 9(3), 89937.
Browne, A. (n.d.). Unexperienced experience: The psychopathology of the post-traumatic trace. The Quest Global Institute.
Center for Substance Abuse Treatment. (2014). Trauma-informed care in behavioral health services. Rockville, MD: Substance Abuse and Mental Health Services Administration.
Corey, G. (2017). Theory and practice of counseling and psychotherapy (10th ed.). Boston, MA: Cengage Learning.
Howell, D. C. (2007). Statistical methods for psychology (6th ed.). Belmont, CA: Thomson Wadsworth.
Jacobson, A. (2025). Narrative couples therapy. Dr. Alan Jacobson.
Matthew, K., Megan, S. & Kate, D. (2014). Complex trauma. Child and Adolescent Psychiatric Clinics of North America, 23(2), 339–361.
UNICEF. (2010). Children and AIDS: Fifth stocktaking report. New York, NY: UNICEF.
