การเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนที่มีประสบการณ์ถูกรังแก ในโรงเรียนด้วยการปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการปรึกษารายบุคคลตามทฤษฎีเน้น ทางออกระยะสั้นต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นที่มี ประสบการณ์ถูกรังแกในโรงเรียน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียน มัธยมศึกษาแห่งหนึ่งในจังหวัดชลบุรี จำนวน 20 คน ที่มีคะแนนการเห็นคุณค่าในตนเองต่ำกว่า เกณฑ์ โดยสุ่มและสมัครใจเข้าร่วมเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน เครื่องมือที่ใช้ ในการวิจัย ได้แก่ แบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเองของ Sorensen และโปรแกรมการปรึกษา รายบุคคลตามทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้น จำนวน 6 ครั้ง ครั้งละ 45–60 นาที ดำเนินการทดลอง และเก็บข้อมูลใน 3 ระยะ ได้แก่ ระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และติดตามผล วิเคราะห์ข้อมูลการใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ
ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนการเห็นคุณค่าในตนเองเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ทางสถิติ โดยมีค่าเฉลี่ยในระยะก่อนการทดลอง ระยะหลังการทดลอง และระยะติดตามผล เท่ากับ 90.9, 167.4 และ 217.1 ตามลำดับ ขณะที่กลุ่มควบคุมมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 91.5, 89.0 และ 95.9 ตามลำดับผลการวิเคราะห์ความแปรปรวนพบว่า ผลการวิเคราะห์อิทธิพลย่อย พบว่า ภายใต้ ระยะเวลาการให้คำปรึกษากลุ่มทดลองมีการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมทั้งในระยะหลัง การทดลองและการติดตามผลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 และภายในกลุ่มทดลอง การเห็นคุณค่าในตนเอง ระยะหลังการทดลองและติดตามผล สูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมี นัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กุลวิณ ชุ่มฤทัย. (2561). ผลการปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีการปรึกษาแบบเน้นทางออกระยะสั้นต่อการแก้ปัญหาเชิงสังคมของนิสิตชั้นปีที่ 1 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ชมภูนุช ครองขจรสุข, เพ็ญนภา กุลนภาดล และประชา อินัง. (2563). ผลการปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีเน้นทางออกระยะสั้นต่อภาวะซึมเศร้าของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารการวัดผลการศึกษา, 37(1), 146–158.
นลินทิพย์ คชพงษ์. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงจิตวิทยาเพื่อเสริมสร้างการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู (ดุษฎีนิพนธ์). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Agustiningsih, N., Yusuf, A., & Ahsan, A. (2024). Relationships among self-esteem, bullying, and cyberbullying in adolescents: A systematic review. Journal of Psychosocial Nursing and Mental Health Services, 62(5), 11–17.
Clark, D. A., & Beck, A. T. (2010). Cognitive therapy of anxiety disorders: Science and practice. New York, NY: Guilford Press.
Çopur, E. Ö., & Kubilay, G. (2022). The effect of solution-focused approaches on adolescents’ peer bullying skills: A quasi-experimental study. Journal of Child and Adolescent Psychiatric Nursing, 35(1), 45–51.
Faul, F., et al. (2009). Statistical power analyses using G*Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behavior Research Methods, 41(4), 1149–1160.
Franklin, C., et al. (2022). Solution-focused brief therapy interventions for at-risk students in schools. In C. Franklin, T. S. Trepper, W. J. Gingerich, & E. E. McCollum (Eds.), Social workers’ desk reference. (4th ed.). New York, NY: Oxford University Press.
Franklin, C., et al. (2022). Solution-focused brief therapy for students in schools: A comparative meta-analysis of the U.S. and Chinese literature. Journal of the Society for Social Work and Research, 13(2), 381–407.
Franklin, C., et al. (2017). Solution-focused brief therapy: A handbook of evidence-based practice. New York, NY: Oxford University Press.
Howell, D. C. (2007). Statistical methods for psychology. (6th ed.). Belmont, CA: Thomson Wadsworth.
Karababa, A. (2024). A meta-analysis of solution-focused brief therapy for school-related problems in adolescents. Research on Social Work Practice, 34(2), 169–181.
Kim, J. S., & Franklin, C. (2009). Solution-focused brief therapy in schools: A review of the outcome literature. Children and Youth Services Review, 31(4), 464–470.
Mullan, V. M. R., et al. (2023). The relationship between peer victimisation, self-esteem, and internalizing symptoms in adolescents: A systematic review and meta-analysis. PLOS ONE, 18(3), Article e0282224.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2019). PISA 2018 results (Volume III): What school life means for students’ lives. Paris, France: OECD Publishing.
Olweus, D. (1996). Bullying at school: Knowledge base and an effective intervention program. Annals of the New York Academy of Sciences, 794, 265–276.
Orth, U., & Robins, R. W. (2014). The development of self-esteem. Current Directions in Psychological Science, 23(5), 381–387.
Orth, U., & Robins, R. W. (2019). Development of self-esteem across the life span. Current Directions in Psychological Science, 28(1), 38–43.
Sowislo, J. F., & Orth, U. (2013). Does low self-esteem predict depression and anxiety? A meta-analysis of longitudinal studies. Psychological Bulletin, 139(1), 213–240.
UNESCO. (2019). Behind the numbers: Ending school violence and bullying. Paris, France: UNESCO.
Vermeulen-Oskam, E., et al. (2024). The current evidence of solution-focused brief therapy: A meta-analysis of psychosocial outcomes and moderating factors. Clinical Psychology Review, 114, Article 102512.
Zych, I., Farrington, D. P., & Ttofi, M. M. (2019). Protective factors against bullying and cyberbullying: A systematic review of meta-analyses. Aggression and Violent Behavior, 45, 4–19.