Buddhist factors based on Brahma Vihara 4 That affects self-esteem. Students of Pak Thong Chai Technical College, Pak Thong Chai District, Nakhon Ratchasima Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed: 1) to examine the level of self-esteem among students at Pakthongchai Technical College. 2) to investigate the relationship between Buddhist factors based on the principle of Brahmavihara 4 and students’ self-esteem; and 3) to explore guidelines for promoting self-esteem according to the Brahmavihara 4 among students in Pakthongchai District, Nakhon Ratchasima Province. The study employed a mixed-methods research design integrating both quantitative and qualitative approaches. The conceptual framework was based on theories of self-esteem, the concept of Brahmavihara 4, and related theories and research concerning adolescents. The research site was Pakthongchai Technical College, Pakthongchai District, Nakhon Ratchasima Province. The sample consisted of 288 vocational certificate (Por Wor Chor) and higher vocational certificate (Por Wor Sor) students, selected through proportional stratified sampling. Two research instruments were used: 1) a questionnaire and 2) a structured interview form. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including percentage, mean, and standard deviation, as well as inferential statistics (F-test and t-test) to compare personal factors and levels of self-esteem. Qualitative data were analyzed descriptively through data classification and systematic organization related to self-esteem.
The findings indicated that students’ overall self-esteem was at a high level ( = 4.46). When considered by dimension, perceived self-competence was at the highest level (
= 4.51), while perceived self-importance and other aspects remained at a high level (
= 4.48 and 4.41, respectively). Furthermore, the application of the Brahmavihara 4 was significantly related to students’ self-esteem. Parental occupation, academic achievement, and students’ religious affiliation showed statistically significant differences in relation to self-esteem at the .05 level, whereas other independent variables showed no significant relationship. The guidelines for applying Buddhist principles based on Iddhipada 4 were found to promote positive worldviews, enhance self-worth, encourage generosity and empathetic joy, and foster acceptance of reality, leading to emotional stability.
The new body of knowledge derived from the research findings revealed that the application of the Four Bases of Success (Iddhipāda 4) enhanced positive self-perception and emotional stability, enabled harmonious coexistence with others, and contributed to self-esteem, particularly in the dimension of perceived self-competence. Additionally, parental occupation, academic achievement, and religious affiliation were found to be related to self-esteem.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กชพรรณ สังข์สระสิทธิ. (2563). การเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาชั้นมัธยมศึกษาโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ จังหวัดกาญจนบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศิลปากร.
กัณพัฒน์ แพงดาน และคณะ. (2565). การบริหารงานกิจการนักศึกษาตามหลักพรหมวิหาร 4 ของโรงเรียนขยายโอกาส สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 9(1), 1–15.
เกียรติวรรณ อมาตยกุล. (2543). สู้ชีวิตด้วยจิตวิทยา. กรุงเทพฯ: ที.พี.พริ้นท์.
เฉลิมชัย องค์กำแหง. (2564). ปัจจัยส่งผลต่อพฤติกรรมคุณธรรมจริยธรรมของเยาวชนในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารพัฒนศาสตร์, 12(3), 1–15.
ธีระพร อุวรรณโณ. (2531). จริยธรรมกับการศึกษา. กรุงเทพฯ: โครงการตำราและเอกสารทางวิชาการ คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิศาลักษณ์ บุญไทย, และอธิวัฒน์ รัตนวงศ์แข. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการเห็นคุณค่าในตนเองและการควบคุมตนเองกับพฤติกรรมเสี่ยงทางเพศของนักศึกษาชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนรัฐบาลแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร. วารสารจิตวิทยา, 19(1), 1–15.
ผดุง จิตเจือจุน. (2565). สถานการณ์ปัจจุบันของเด็กและเยาวชนไทย น่าวิตกในอนาคตยิ่งน่าเป็นห่วง. สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2565, จาก https://www.matichon.co.th/columnists/news_1313057
พระครูวรจิตตานุรักษ์ และคณะ. (2563). การใช้หลักพรหมวิหาร 4 ในการปฏิบัติการสอนของครูโรงเรียนโคกน้ำเกลี้ยงวิทยาคม ตำบลโพนทอง อำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารศึกษาศาสตร์ มมร., 8(1), 1–15.
พระจิรศักดิ์ คุณวํโส (วงค์ภูมี) และคณะ. (2562). การจัดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาผู้เรียนด้านจิตอาสา โดยใช้หลักพรหมวิหาร 4 ของนักศึกษามัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย. Journal of Buddhist Education and Research, 5(2), 1–15.
สุลาลัย ทองดี และคณะ. (2561). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักศึกษาตามหลักพรหมวิหาร 4 ของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 3(1), 1–15.
ศุภกิจ ปุญญา. (2562). ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างพรหมวิหาร 4 กับความผาสุกทางวิญญาณของนักศึกษาวิทยาลัยอาชีวศึกษาจุลมณีในจังหวัดศรีษะเกษ. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 5(2), 1–15.
สมเด็จกรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2539). หลักพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: วัฒนาพานิช.
อัจฉราวรรณ จันทร์เพ็ญศรี. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างการเห็นคุณค่าในตนเองกับการปรับตัวในสังคมของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. วารสารสุโขทัยธรรมาธิราช, 34(1), 1–15.
Baumeister, R. F., Campbell, J. D., Krueger, J. I., & Vohs, K. D. (2003). Does high self-esteem cause better performance, interpersonal success, happiness, or healthier lifestyles? Psychological Science in the Public Interest, 4(1), 1–44.
Coopersmith, S. (1984). The antecedents of self-esteem. San Francisco, CA: W. H. Freeman and Company.
