การพัฒนามาตรการเชิงป้องกันการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก: กรณีศึกษาการเข้าหาเด็กเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศ

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยในการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก กรณีศึกษาการเข้าหาเด็กเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศ ศึกษามาตรการเชิงป้องกันของไทยในการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก กรณีศึกษาการเข้าหาเด็กเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศ และเพื่อเสนอแนวทางการพัฒนามาตรการเชิงป้องกันการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก กรณีศึกษาการเข้าหาเด็กเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศ เป็นการวิจัยแบบเชิงคุณภาพ ใช้เครื่องมือในการวิจัยแบบสัมภาษณ์เชิงลึก จากกลุ่มผู้ให้ข้อมูลหลัก ได้แก่ กลุ่มผู้ปฏิบัติงาน ผู้บริหาร และองค์กรไม่แสวงหาผลกำไร (NGOs) หรือนักวิชาการด้านการคุ้มครองเด็กและกระบวนการยุติธรรม จำนวน 15 ราย ผลการศึกษาพบว่า ปัจจัยในการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก สามารถเกิดได้หลายปัจจัย ได้แก่ ด้านปัจเจกของเด็ก ครอบครัว ผู้กระทำ เทคโนโลยีและสื่อออนไลน์ สังคม และวัฒนธรรม ด้านมาตรการเชิงป้องกันของไทยในการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก พบว่า ปัจจุบันยังไม่สามารถตอบสนองต่อปัญหาการเข้าหาเด็กเพื่อวัตถุประสงค์ทางเพศได้อย่างมีประสิทธิภาพ โดยมีข้อจำกัด 5 ด้าน ได้แก่ มาตรการและนโยบาย กฎหมาย บุคลากรและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง การมีส่วนร่วมของสังคม และการสื่อสารสาธารณะ และด้านแนวทางการพัฒนามาตรการเชิงป้องกันการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็ก ควรมีการพัฒนามาตรการเชิงป้องกันโดยการยกระดับนโยบายและกฎหมายเฉพาะ การเสริมสร้างศักยภาพบุคลากรและเครื่องมือปฏิบัติงานมาตรฐาน การส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนและสังคม รวมถึงการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการป้องกันเชิงรุกให้เหมาะสมกับบริบทสังคมดิจิทัล