บทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐ ประสาททอง: ลักษณะการสร้างสรรค์ และกลวิธีการสร้างอารมณ์ขัน

ผู้แต่ง

  • อภิรักษ์ ชัยปัญหา ภาควิชาภาษาไทย คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา

คำสำคัญ:

ละครชาตรี, ละครร่วมสมัย, สหบท, กลวิธีการสร้างอารมณ์ขัน, ประดิษฐ ประสาททอง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะการสร้างสรรค์บทละครชาตรีและกลวิธีการสร้างอารมณ์ขันที่ปรากฏในบทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐ ประสาททอง 3 เรื่อง ได้แก่ แก้วหน้าหมา นางสิบสาม และมโนรีย์ เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า ในปัจจุบันละครชาตรีอาจแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ ทางหลวง ทางพื้นบ้าน ทางร่วมสมัย และทางสถาบันการศึกษา เจตนาของประดิษฐมุ่งสื่อสารกับกลุ่มสถาบันการศึกษา ลักษณะเด่นของบทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐพบ 3 ลักษณะได้แก่ สหบทในละครชาตรีร่วมสมัยกับตัวบทละครชาตรีดั้งเดิม การรักษาขนบการประพันธ์และการสร้างสรรค์ใหม่ และการสื่อสารกับสังคมร่วมสมัย ในด้านกลวิธีสร้างสรรค์อารมณ์ขันที่ปรากฏพบ 2 กลวิธี ได้แก่ การสร้างอารมณ์ขันตามขนบละครชาตรีและการสร้างอารมณ์ขันในฐานะวรรณกรรมล้อแบบตะวันตก การสร้างสรรค์บทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐด้วยมโนทัศน์เชิงวิพากษ์เช่นนี้ ไม่ใช่เป็นการหักล้างหรือต่อต้านขนบ หากแต่เป็นการช่วยสร้างทางเลือกใหม่ให้แก่ศิลปะการละครไทยในสังคมร่วมสมัยได้เป็นอย่างดี

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สัมพันธบท (Intertexuality): เหล้าเก่าในขวดใหม่ ในการสื่อสารศึกษา. วารสารนิเทศาสตร์, 27(2), 1-29.

โครงการสารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2547). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน โดยพระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เล่มที่ 23. กรุงเทพฯ: อาคารโครงการสารานุกรมไทยฯ.

ตรีศิลป์ บุญขจร. (2549). ด้วยแสงแห่งวรรณคดีเปรียบเทียบ วรรณคดีเปรียบเทียบ: กระบวนทัศน์และวิธีการ. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีรา สุขสวัสดิ์ ณ อยุธยา. (2548). สัมพันธบท (Intertextuality) ในฐานะวิธีการหนึ่งของวรรณคดีวิจารณ์. มนุษยศาสตร์สาร, 6(1), 1-13.

ประดิษฐ ประสาททอง. (2558). บทละครเรื่องแก้วหน้าหมา. [อัดสำเนา].

ประดิษฐ ประสาททอง. (2560). บทละครเรื่องนางสิบสาม. [อัดสำเนา].

ประดิษฐ ประสาททอง. (2561ก). บทละครเรื่องมโนรีย์. [อัดสำเนา].

ประดิษฐ ประสาททอง. (2561ข). สัมภาษณ์. (การสร้างสรรค์ละครชาตรี, 23 พฤศจิกายน 2561).

ปวริศ มินา. (2556). การสร้างสรรค์พระราชนิพนธ์บทละครพูดชวนหัวของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวจากบทละครสุขนาฏกรรมภาษาฝรั่งเศส [วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ผะอบ โปษะกฤษณะ และคณะ. (2523). วรรณกรรมประกอบการเล่นละครชาตรี/โครงการเผยแพร่เอกลักษณ์ของไทย กระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา.

มานิตย์ โศกค้อ. (2557). วาทกรรมธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมกับการต่อสู้และการต่อรองเชิงอํานาจ : กรณีศึกษากลอนลําของวีระพงษ์ วงศ์ศิลป์. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์, 1(1), 31-52.

วีณา วีสเพ็ญ. (2549). วรรณคดีการละคร. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.

สมศักดิ์ พันธ์ศิริ. (2560). การสร้างอารมณ์ขันในนิทานมุกตลกพื้นบ้านอีสานเรื่องหัวพ่อกับจั่วน้อย. วิวิธวรรณสาร, 1(3), 54-84.

สวภา เวชสุรักษ์. (2561). ผลงานวิจัยการสร้างสรรค์ละครชาตรีเครื่องใหญ่เรื่อง กากี ตอนพญาครุฑลักนางกากี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัอุบลราชธานี, 9(1), 238-253.

อมรา กล่ำเจริญ และคณะ. (2555). สถานภาพการคงอยู่ของละครชาตรีในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โอเดียน สโตร์.

อภิรักษ์ ชัยปัญหา.(2567). บทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐ ประสาททอง : ลักษณะการสร้างสรรค์และกลวิธีการสร้างอารมณ์ขัน. ชลบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

17-12-2024

รูปแบบการอ้างอิง

ชัยปัญหา อ. (2024). บทละครชาตรีร่วมสมัยของประดิษฐ ประสาททอง: ลักษณะการสร้างสรรค์ และกลวิธีการสร้างอารมณ์ขัน. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 20(2), 46–67. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/eJHUSO/article/view/274326

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย