การศึกษาเปรียบเทียบคำเรียกญาติภาษามลายูปาตานีและภาษาไทย
คำสำคัญ:
คำเรียกญาติ, วิธีวิเคราะห์องค์ประกอบ, รุ่นอายุ, สายเลือด, อายุ, เพศ, ฝ่ายพ่อ/แม่บทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการศึกษาเปรียบเทียบคำเรียกญาติในภาษามลายูปาตานีและภาษาไทย มีวัตถุประสงค์ เพื่อวิเคราะห์เปรียบเทียบคำเรียกญาติพื้นฐานในภาษามลายูปาตานีและภาษาไทย โดยวิธีวิเคราะห์องค์ประกอบ (componential analysis) และชี้ให้เห็นลักษณะสำคัญบางประการของวัฒนธรรมที่สะท้อนจากการใช้คำและความหมายของคำเรียกญาติในภาษามลายูปาตานีและภาษาไทย ผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เจ้าของภาษามลายูปาตานีในพื้นที่อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี และภาษาไทยจากผู้พูดภาษาไทยเป็นภาษาแม่ (mother tongue) ผลการวิจัยพบว่า คำเรียกญาติภาษามลายูปาตานีและภาษาไทยมีมิติแห่งความแตกต่าง (dimension of contrast) ที่เหมือนกันทั้งหมด 4 ประการ ได้แก่ 1) รุ่นอายุ (generation) 2) สายเลือด (linearity) 3) อายุ (age) และ 4) เพศ (gender) ส่วนมิติที่แตกต่างกันมีเพียงมิติเดียว คือ ฝ่ายพ่อ/แม่ (parental side) ซึ่งปรากฏเฉพาะในคำเรียกญาติภาษาไทยเท่านั้น การวิเคราะห์ระบบคำเรียกญาติภาษามลายูปาตานีและภาษาไทยในแง่ความสัมพันธ์กับลักษณะทางสังคมและวัฒนธรรม พบว่า คำเรียกญาติทั้งภาษามลายูปาตานีและภาษาไทย สะท้อนให้เห็นความสำคัญของระบบอาวุโส (seniority ) เป็นหลัก เห็นได้จากการจำแนกคำเรียกญาติในมิติรุ่นอายุ (generation) และมิติอายุ (age) ออกเป็นระบบและชัดเจน โดยเฉพาะในบริบทของสังคมและวัฒนธรรมไทยที่ระบบอาวุโสเป็นส่วนสำคัญหลัก ยึดถือเป็นธรรมเนียมปฏิบัติสืบทอดต่อกันมาอย่างยาวนาน ส่วนมิติฝ่ายพ่อและแม่ที่ปรากฏเฉพาะในคำเรียกญาติภาษาไทยนั้น สะท้อนให้เห็นบริบทสังคมและวัฒนธรรมไทยที่มีการแยกญาติทั้งสองฝ่ายออกอย่างชัดเจน แต่ก็ให้ความสำคัญกับญาติทั้งสองฝ่ายเท่ากัน
เอกสารอ้างอิง
กองประสานราชการ กรมมหาดไทย. (2506). สภาพสังคมสี่จังหวัดภาคใต้. พระนคร: โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่น.
ขจัดภัย บุรุษพัฒน์. (2519). ไทยมุสลิม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แพร่พิทยา.
จรัสวิไล จรูญโรจน์, หม่อมหลวง. (2543). วัฒนธรรมที่แสดงให้เห็นโดยคำเรียกญาติภาษาฮินดี. วารสารอินเดียศึกษา. กรุงเทพฯ: ศูนย์อินเดียศึกษามหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 5(1), 231-251.
จำปาทอง โพธิ์จันธิราช. (2553). การวิเคราะห์อรรถลักษณ์เชิงเปรียบเทียบคำเรียกญาติในภาษาลาว กึมหมุ และมลายู, ภาษาและวัฒนธรรม, 29 (1), 57-72.
ประสาน ศรีเจริญ. (2540). วางแผนครอบครัวในอิสลาม. กรุงเทพฯ: พญาไทการพิมพ์.
วินัย ครุวรรณวัฒน์. (2522). ทัศนคติของคนไทยในสี่จังหวัดภาคใต้ที่มีต่อประเทศสหพันธ์มาเลเซีย.วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิภัสรินทร์ ประพันธศิริ. (2535). คำเรียกญาติในภาษาคำเมือง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศุภมาศ เอ่งฉ้วน. (2537). คำเรียกญาติภาษาจีนฮกเกี้ยนในภาคใต้ของประเทศไทยสมัยสุโขทัยและสมัยปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2533). ลักษณะสำคัญบางประการในวัฒนธรรมไทยที่แสดงโดยคำเรียกญาติ. ภาษาและวรรณคดีไทย,7 (1), 55-68.
อารง สุทธาศาสน์. (2543). สถาบันครอบครัวอิสลาม: วิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ, รวมบทความสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา. กรุงเทพ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Eastman, Carol M. (1978). Aspects of language and Culture. Washington: University of Washington Chandler and Sharp publisher.
Frake, Charles O. (1980). Language and Cultural Description. Stanford: Stanford University Press.
Prasithrathsint, Amara. 1996. A Comparative Study of the Thai and Zhuang Kinship System. Collection of Papers on the Relationship between the Zhuang and the Thai. Bangkok: Chulalongkorn University.
Sturtevant, Willam C. (1964). Studies in Ethnoscience. American Anthropologist, 66, 3 (2), 99-131.
Whorf, Benjamin Lee. (1956). A linguistics Consideration of Thinking in Primitive Communities. Language thought and community. Cambridge: Technology Press of Massachusetts Institute of Technology.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
This article has been published in the Journal of Humanities and Social Sciences at Prince of Songkla University, Pattani Campus.


