การจัดการสื่อใหม่และการสื่อสารวัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศจีน CHINESE NEW MEDIA AND INNOVATIVE MANAGEMENT OF FASHION CULTURE COMMUNICATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
การวิจัยนี้มุ่งศึกษากลไกและกระบวนการสื่อสารวัฒนธรรมแฟชั่นจีนในยุคสื่อใหม่ ภายใต้การเปลี่ยนผ่านจากสื่อดั้งเดิมสู่แพลตฟอร์มดิจิทัล โดยตั้งอยู่บนสมมติฐานว่าลักษณะเฉพาะของสื่อใหม่ ทั้งด้านความเร็ว การโต้ตอบและการเข้าถึงแบบเฉพาะกลุ่ม ส่งผลให้การถ่ายทอดและการยอมรับวัฒนธรรมแฟชั่นเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญงานวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Methods Research) โดยเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากแบบสอบถามผู้บริโภคแฟชั่นในมณฑลเจ้อเจียง จำนวน 400 ชุด วิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์ความสัมพันธ์ควบคู่กับการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพผ่านการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ประกอบการและผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมแฟชั่น จำนวน 8 ราย และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
วัตถุประสงค์ของการวิจัย ได้แก่ 1. เพื่อศึกษาการใช้สื่อใหม่ในการสื่อสารและเผยแพร่วัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศจีน 2. เพื่อศึกษาเนื้อหาในการเผยแพร่วัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศจีน และ 3. เพื่อพัฒนารูปแบบและแนวทางการจัดการเผยแพร่วัฒนธรรมแฟชั่นในประเทศจีน ผลการวิจัยเชิงปริมาณพบว่า คุณภาพเนื้อหา รูปแบบการนำเสนอ ความสามารถในการสื่อสารของแพลตฟอร์ม ระดับการมีส่วนร่วมของผู้ใช้และความรู้ด้านแฟชั่นมีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญต่อการยอมรับวัฒนธรรมแฟชั่น โดยเฉพาะการมีส่วนร่วมของผู้ใช้มีบทบาทเสริมพลังให้คุณภาพเนื้อหาส่งผลต่อการยอมรับได้อย่างชัดเจน ส่วนผลการวิจัยเชิงคุณภาพชี้ให้เห็นว่ากลยุทธ์การเผยแพร่ที่มีประสิทธิภาพต้องผสมผสานความหลากหลายของเนื้อหา ความสอดคล้องกับบริบทวัฒนธรรม และการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลขั้นสูง เช่น VR, AR และ AI เพื่อสร้างประสบการณ์การสื่อสารที่มีความดื่มด่ำและกระตุ้นการมีส่วนร่วมเชิงลึก
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
Arnett, J. J. (2002). The psychology of globalization. American Psychologist, 57 (10), 774-783.
Bruhn, M., Schoenmueller,V., and Schäfer, D.B. (2012). Aresocial media replacing traditional media in terms of brand equity creation?.
Management Research Review, 35 (9), 770-790.
Creevey, D., Mehta,P.,and Fennell, J. (2022).Social mediaand luxury: A systematicliteraturereview. International Journal of Management
Reviews, 24 (1), 99-129.
Gudykunst, W. B. (2003). Cross-cultural and intercultural communication. London: SAGE.
Hu, J. (2025). Research on measuring the development level of digital economy in Zhejiang Province. Sustainable Development, 15 (02),
-269.
Kim, A. J., and Johnson, K. K. (2016). Power of consumers using social media: Examining theinfluencesof brand-related user-generated
contentonFacebook. Computers in Human Behavior, 58, 98-108.
Lim, Y., Chung, Y., and Weaver, P. A. (2012). The impact of social media on destination branding: Consumer-generated videos versus
destination marketer-generated videos. Journal of Vacation Marketing, 18 (3), 197-206.
Liu, F., Li, J., Mizerski, D., and Soh, H. (2012). Self-congruity, brand attitude, and brand loyalty: A study on luxury brands. European
Journal of Marketing, 46 (7/8), 922-937.
Ma, Q., and Li, Y. H. (2023). On the realization of the value of fashion communication. Guizhou Social Sciences, 44 (2), 59-65.
Phan, M., Thomas, R., and Heine, K. (2011). Social media and luxury brand management: The case of Burberry. Journal of Global
Fashion Marketing, 2 (4), 213-222.
Schivinski, B. and Dabrowski, D. (2015). The impact of brand communication on brand equity through Facebook. Journal of Research in
Interactive Marketing, 9 (1), 31-53.
Shen, Z. (2022). How small brands survive the social media firestorm through culture heritage: A case study of Irish fashion
microblogging. SAGE Open, 12 (2), 1-15.
Storsul, T., and Krumsvik, A. H. (2013). Media innovations: A multidisciplinary study of change. Göteborg: Nordicom.
Wang, X. J., and Lu, X. K. (2005). An analysis of the cultural psychological mechanism of fashion consumption. Journal ofShandong University(Philosophyand SocialSciencesEdition), 55 (2), 155-160.
Wang, Y., and Yu, C. (2017). Social interaction-based consumer decision-making model in social commerce: The role of word of mouth
and observational learning. International Journal of Information Management, 37 (3), 179-189.
Yamane, T. (1967). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). New York: Harper and Row.
Yang, R. T. (2020). When Fashion and Technology Entwine: A Study of Cyberpunk Fashion Culture from Perspective of Interdisciplinary.
Doctoral dissertation, Shenzhen University.
Zhang, L., Zhao, J., and Xu, K. (2016). Who creates trends in online social media: The crowd or opinion leaders? Journal of Computer-
Mediated Communication, 21 (1), 1-16.
Zhang, Z. Y., and Su, W. H. (2022). The reconstruction of China’s fashion cultural industry in the post-epidemic era. Silk, 59 (11), 74-81.
Zhao, C. H. (2019). The dual-track operation mechanism of fashion communication. Youth Journalist, 79 (5), 9-10.
Zhao, Z. X., and Huang, Z. T. (2021). On fashion literacy and fashion criticism: The perspective of art and modernity. Modern
Communication, 43 (12), 90-94,
