กระบวนการสร้างสรรค์ผลงานละครเวที “ชิ้นโบว์แดง”
คำสำคัญ:
ละครเวทีแนวดีไวซ์, กระบวนการสร้างสรรค์, ข่าวอาชญากรรมบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งวิเคราะห์กระบวนการสร้างสรรค์ละครเวทีเรื่องชิ้นโบว์แดง ด้วยวิธีการดีไวซิ่ง (Devising) ร่วมกับประเด็นคำถามเกี่ยวกับการบริโภคสื่อและการนำเสนอข่าวอาชญากรรมในยุคดิจิทัลโดยมีการเล่าเรื่องผ่าน 3 เส้นเรื่องที่ดำเนินไปพร้อม ๆ กัน เป็นพล็อตคู่ขนาน (Parallel Plotlines) ได้แก่ ตัวละครปอร์เช่ (เจ้าของหอพัก) ทิชา (แม่ค้าออนไลน์) และอาทิตย์ (ช่างแอร์) นำเสนอการแสดงสดบนเวทีข่าวในโทรทัศน์ และการสนทนาของชาวหอผ่านแอปพลิเคชันไลน์(Line) โดยสร้างการมีส่วนร่วมกับผู้ชม ณ ขณะนั้น ผู้ชมสามารถโต้ตอบกับตัวละคร แสดงความคิดเห็น และกลายเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์ในกรุ๊ปไลน์หอโบว์แดงได้ สะท้อนชีวิตประจำวันของผู้คนและวิพากษ์พฤติกรรมการเสพข่าวในสังคม ผู้สร้างสรรค์ต้องการกระตุ้นให้ผู้ชมตั้งคำถามถึงบทบาทของตนเองในฐานะทั้งผู้เสพและผู้สร้างข่าว และสะท้อนถึงผลกระทบของข่าวที่ถูกบริโภคอย่างขาดการตรวจสอบ และพฤติกรรมการเสพสื่อที่มีผลต่อความคิด ความเชื่อและความขัดแย้งในสังคมยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
สรรพัชญ์ เจียระนานนท์. (2563). การพัฒนารายการสนทนาข่าวทางโทรทัศน์เพื่อการนำเสนอข้อเท็จจริงเชิงลึก. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 14(2), 49-82.
สำนักงาน กสทช. (2565). รายงานสภาพตลาดกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ประจำเดือน มกราคม 2565. ค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://broadcast.nbtc.go.th/data/bcj/2565/doc/2565_01.
หทัยชนก สมมิตร และนรินทร์ นำเจริญ. (2567). จริยธรรมการใช้กราฟิกจำลองเหตุการณ์ในการนำเสนอข่าวโทรทัศน์. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 18(2), 229-258.
Tanacha Suvibuy. (2565). ระวัง เสพข่าวมากเกินไป อาจส่งผลร้ายต่อสุขภาพจิต. ค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://www.princsuvarnabhumi.com/articles/headline-stress-disorder.
ธนกฤตตา ปริณดาโชติเดชา และชัชชาญ ปริณดาโชติเดชา. (2566). นวัตกรรมข่าวในยุคดิจิทัล. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 12(1), 85-97.
เอกธิดา เสริมทอง. (2561). การรายงานข่าวอาชญากรรม...พล็อตละครจากชีวิตจริง. วารสารศรีปทุมปริทัศน์, 18(2), 149-157.
ธนัชพร กิตติก้อง. (2565). โฮม เฮือน เฮา: การสร้างสรรค์ละครเวทีในรูปแบบดีไวซิ่งบนฐานอัตลักษณ์อีสาน. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 24(1), 75-90.
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2557). จริยธรรมการใช้สื่อออนไลน์และสื่อสังคมในกระบวนการสื่อข่าวของสื่อไทยในยุคปัจจุบัน. สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ. https://www.presscouncil.or.th/wp-content/uploads/2014/06/sakulsri.pdf?utm_source=chatgpt.com.
เอื้อจิต วิโรจน์ไตรรัตน์. (2564). “ถ้าสื่อไม่ทำข่าวให้เป็นละคร สังคมก็ไม่ต้องเสพข่าวที่ผิดเพี้ยน”. สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม 2568, จาก https://waymagazine.org/interview-uajit-virojtrairatt/.
วนิดา เดชกัลยา, ภัทร์สิริย์ โชติมนต์ชิตา และพชญ อัครพราหมณ์. (2564). วันวิวา(ท)ห์: การสร้างสรรค์ละครเวทีเพื่อสร้างการเรียนรู้แก่ผู้ชมเกี่ยวกับประเด็นการใช้ความรุนแรงในพื้นที่สาธารณะผ่านการแสดงในรูปแบบ Interactive Theatre. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 8(2), 351-399.
สมบัติ เกิดศรี. (2562). การวิเคราะห์บทบาทของสื่อในกระบวนการรับรู้ข้อมูลข่าวสารในยุคดิจิทัล. วารสารสื่อสารและสื่อบูรณาการ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 35(2), 15-28.
สุนทรี พรหมศิริ. (2563). ความรับผิดชอบทางสังคมของสื่อในสังคมดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 29(1), 65-89.
ชุมพล ศรีแก้ว. (2562). ความรับผิดชอบของสื่อในการนำเสนอข่าวในยุคดิจิทัล. วารสารการสื่อสารมวลชนมหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 20(2), 45-62.
ชาติชาย พรมพิทักษ์. (2564). การศึกษาผลกระทบของสื่อเล่าปากต่อปากต่อความเข้าใจและการตัดสินใจของประชาชนในสังคมไทย. วารสารการสื่อสารมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 18(2), 103-119.
วราพร ตราชู. (2562). การวิเคราะห์การนำเสนอข่าวอาชญากรรมของหนังสือพิมพ์ไทยรายวันกรณีศีกษาวาทกรรมของผู้พ้นโทษ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(2), 43-53.
Dwyer, T. (2019). The Impact of Social Media and Online News on the Public’s Understanding of Current Events. Journal of Media Studies, 22(3), 98-112.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media: The Extensions of Man. New York: McGraw-Hill.
Stanislavski, C. (1980). An Actor Prepares. London: Methuen Drama.
