การพัฒนาทักษะทางสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษด้วยการใช้กิจกรรมดนตรีบำบัด
คำสำคัญ:
เด็กที่มีความต้องการพิเศษ, ทักษะทางสังคม, ดนตรีบำบัดบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบทักษะทางสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษก่อนและหลังทำกิจกรรมดนตรี โดยศึกษาทักษะทางสังคมของเด็กที่มีความต้องการพิเศษ 3 ด้าน ประกอบไปด้วยทักษะทางสังคมด้านการสื่อสารกับผู้อื่น ทักษะทางสังคมด้านการทำงานร่วมกับผู้อื่นและทักษะทางสังคมด้านการควบคุมตนเอง ผลการศึกษาพบว่า ก่อนทำกิจกรรมดนตรีทักษะทางสังคมทั้ง 3 ด้าน ของเด็กที่มีความต้องการพิเศษ มีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 10.80 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 1.10 และหลังทำกิจกรรมดนตรีทักษะทางสังคมทั้ง 3 ด้าน ของเด็กที่มีความต้องการพิเศษมีคะแนนเฉลี่ยเท่ากับ 17.60 ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ 2.70 สรุปได้ว่าหลังทำกิจกรรมดนตรีเด็กที่มีความต้องการพิเศษมีคะแนนเฉลี่ยทักษะทางสังคมทั้ง 3 ด้าน สูงขึ้นกว่าก่อนทำกิจกรรมดนตรีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (n.d.). แบบคัดกรองโรคในกลุ่มพัฒนาการผิดปกติอย่างรอบด้าน สำหรับเด็กอายุ 4-18 ปี
(Pervasive Developmental Disorders Screening Questionnaire: PDDSQ). สืบค้นจาก https://dmh.go.th/test/download/view.asp?id=20
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). พระราชบัญญัติการจัดการศึกษาสำหรับคนพิการ พ.ศ. 2551. กรุงเทพฯ:
โรงพิมพ์คุรุสภา.
จเร สำอางค์. 2553. ดนตรีเล่น สมองแล่น (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. 2566. ดนตรีศึกษา หลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
ทวีศักดิ์ สิริรัตน์เรขา. 2552. การบำบัดทางเลือกในเด็กพิเศษ (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว
ธวัชชัย ศรีเทพ, ชลาธิป สมาหิโต และปัทมาวดี เล่ห์มงคล. 2560. การจัดประสบการณ์ดนตรีตามแนวคาร์ล ออร์ฟ เพื่อพัฒนาทักษะทางสังคม-อารมณ์ของเด็กออทิสติกในระดับปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ ปริทัศน์, 32(2), 110-120
นัฏฐิกา สุนทรธนผล. 2565. การพัฒนากิจกรรมดนตรีสำหรับเด็กออทิสติกเพื่อการพัฒนาทักษะทางสังคม. วารสารศิลปกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 9(2), 41-58
ประกาศกระทรวงศึกษาธิการ เรื่อง กำหนดประเภทและหลักเกณฑ์ของคนพิการทางการศึกษา พ.ศ. 2552 (8 มิถุนายน 2552). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 136 ตอนพิเศษ 80 ง หน้า 45-47
พลรพี ทุมมาพันธ์. 2565. การศึกษาเพื่อสุขภาวะของเด็ก (ไม่) พิเศษ (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
รวมศักดิ์ เจียมศักดิ์. (2561). ดนตรีบำบัด : การพัฒนาเด็กออทิสติกทางด้านการใช้ภาษาเพื่อการสื่อสาร. วารสารพัฒนศิลป์วิชาการ, 2(ฉบับพิเศษ), 197-210
รวมศักดิ์ เจียมศักดิ์. (2563). แนวทางการจัดกิจกรรมดนตีบำบัดสำหรับเด็กพิเศษผ่านกระบวนการจัดการ เรียนรู้ดนตรีเด็ก. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(1), 85-112
รัตนะ บัวสนธ์. (2564). การวิจัยและพัฒนานวัตกรรมการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิโรจน์ ไววานิชกิจ. 2566. ดนตรีบำบัดสาระพร้อม link เพื่อการบำบัด (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
สิชฌน์เศก ย่านเดิม. 2556. ดนตรีบำบัด (พิมพ์ครั้งที่1). กรุงเทพฯ: บริษัท กริดส์ ดีไซน์ แอนด์ คอมมูนิเคชั่น จำกัด
Ahmad, M. and Ali, N. (2023). Effects of music therapy on social skill of educable children with intellectual disability. International journal of science and research archive, 9(2), 748-759
Erena, B. (2015). The use of music interventions to improve social skills in adolescents with autism spectrum disorders in integrated group music therapy sessions. The 7th World Conference on Educational Sciences (WCES-2015), 05-07 February 2015, Novotel Athens Convention Center, Athens, Greece. Department of Special Education, Faculty of Education, Uludag University, Gorukle/Bursa, Turkey.
Gooding, L. F. (2011). The effect of a music therapy social skills training program on improving social
competence in children and adolescents with social skills deficits. Journal of Music Therapy, 48(4), 440–462.
Kennelly, J. (2000). The specialist role of the music therapist in developmental programmed
for hospitalized children. Journal of Pediatric Health Care, 14(20), 56-59.
Lee, L. (2012). Investigating the impact of music activities incorporating Sound beam technology on
children with multiple disabilities. Journal of the European Teacher Education
Network, 10, 1-12.
