ศิลปะการเป่าแคนของหมอแคนแดนลาว

บทคัดย่อ

ดินแดนลุ่มแม่น้ำโขงมีความเคลื่อนไหวทางวัฒนธรรมอันยาวนาน วัฒนธรรมดนตรีของภูมิภาคนี้
มีลักษณะที่คล้ายคลึงและแตกต่างซ้อนทับกัน  สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว คงหนีไม่พ้นเสียงลำเสียงแคน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของชนชาติลาว ซึ่งองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (ยูเนสโก) ประกาศว่า เสียงแคนของชาวลาว ได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ จากยูเนสโก แคนเป็นที่นิยมกันอย่างมากในทุกภูมิภาคของประเทศลาว และนิยมนำไปเล่นกันตามงานในเทศกาลหมู่บ้านต่าง ๆ จากการลงพื้นที่ภาคสนาม สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว เพื่อศึกษาดนตรีในวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นจากวิถีชีวิตมนุษย์ เพื่อให้เข้าใจ ธรรมชาติ และระบบความคิดของผู้คนในชนชาตินั้น ๆ มีการดำเนินการเก็บข้อมูลเกี่ยวกับองค์ความรู้ในเรื่องแคน และการขับลำ พบว่าปัจจุบันได้มีการส่งเสริมและสนับสนุนการสืบทอดองค์ความรู้ โดยนำเข้าสู่การระบบศึกษาใน โรงเรียนศิลปะแห่งชาติ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว นักเรียนมีโอกาสเรียนเป่าแคน จากอาจารย์คำเสน พิลาวง อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการเป่าแคน และเรียนขับลำจากอาจารย์เวียงพู หนูนิ่ม อาจารย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการขับร้องหมอลำ นอกจากนี้ยังได้รวบรวมองค์ความรู้เกี่ยวกับการขับงึม ซึ่งเป็นศิลปะพื้นบ้านของชาวพวน ที่อาศัยอยู่ในแถบลุ่มแม่น้ำงึม บ้านปากกะยูง แขวงเวียงจัน โดยมีหมอขับคือนางคำมะนี สีสุทำ ผู้เขียนได้เล็งเห็นถึงคุณค่าและความสำคัญยิ่งต่อการเรียนการสอนและการสืบทอดของศิลปวัฒนธรรมของ สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว จึงได้เขียนบทความเรื่องนี้ขึ้น โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาวัฒนธรรมดนตรี หมอลำ หมอแคน สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
เพื่อเป็นประโยชน์ต่อการนำไปศึกษาวิเคราะห์ทางด้านมานุษยดุริยางควิทยาต่อไป