The Creative Process of Devised Play “Chin Bow Daeng”
Keywords:
Devised Theatre, Creative Process, Crime NewsAbstract
This academic article analyzes the creative process of the stage play Chin Bow Daeng using the devising method, alongside critical inquiries into media consumption and crime news presentation in the digital era. The narrative unfolds through three parallel plotlines: Porsche (a dormitory owner), Ticha (an online seller), and Athit (an air conditioner technician). These stories are presented through live stage performance, television news broadcasts, and dorm residents' conversations via the LINE application. The performance incorporates real-time audience participation, allowing viewers to interact with characters, express opinions, and become part of the unfolding events within the "Bow Daeng Dorm" LINE group. This approach reflects daily life while critically examining society’s news consumption behaviors. The creators aim to provoke the audience to question their role as both news consumers and contributors, highlighting the consequences of unchecked news consumption and the impact of media engagement on thought processes, beliefs, and societal conflicts in the digital age.
References
สรรพัชญ์ เจียระนานนท์. (2563). การพัฒนารายการสนทนาข่าวทางโทรทัศน์เพื่อการนำเสนอข้อเท็จจริงเชิงลึก. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 14(2), 49-82.
สำนักงาน กสทช. (2565). รายงานสภาพตลาดกิจการกระจายเสียงและกิจการโทรทัศน์ ประจำเดือน มกราคม 2565. ค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://broadcast.nbtc.go.th/data/bcj/2565/doc/2565_01.
หทัยชนก สมมิตร และนรินทร์ นำเจริญ. (2567). จริยธรรมการใช้กราฟิกจำลองเหตุการณ์ในการนำเสนอข่าวโทรทัศน์. วารสารนิเทศศาสตร์ธุรกิจบัณฑิตย์, 18(2), 229-258.
Tanacha Suvibuy. (2565). ระวัง เสพข่าวมากเกินไป อาจส่งผลร้ายต่อสุขภาพจิต. ค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2568, จาก https://www.princsuvarnabhumi.com/articles/headline-stress-disorder.
ธนกฤตตา ปริณดาโชติเดชา และชัชชาญ ปริณดาโชติเดชา. (2566). นวัตกรรมข่าวในยุคดิจิทัล. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 12(1), 85-97.
เอกธิดา เสริมทอง. (2561). การรายงานข่าวอาชญากรรม...พล็อตละครจากชีวิตจริง. วารสารศรีปทุมปริทัศน์, 18(2), 149-157.
ธนัชพร กิตติก้อง. (2565). โฮม เฮือน เฮา: การสร้างสรรค์ละครเวทีในรูปแบบดีไวซิ่งบนฐานอัตลักษณ์อีสาน. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 24(1), 75-90.
สกุลศรี ศรีสารคาม. (2557). จริยธรรมการใช้สื่อออนไลน์และสื่อสังคมในกระบวนการสื่อข่าวของสื่อไทยในยุคปัจจุบัน. สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ. https://www.presscouncil.or.th/wp-content/uploads/2014/06/sakulsri.pdf?utm_source=chatgpt.com.
เอื้อจิต วิโรจน์ไตรรัตน์. (2564). “ถ้าสื่อไม่ทำข่าวให้เป็นละคร สังคมก็ไม่ต้องเสพข่าวที่ผิดเพี้ยน”. สืบค้นเมื่อ 23 มกราคม 2568, จาก https://waymagazine.org/interview-uajit-virojtrairatt/.
วนิดา เดชกัลยา, ภัทร์สิริย์ โชติมนต์ชิตา และพชญ อัครพราหมณ์. (2564). วันวิวา(ท)ห์: การสร้างสรรค์ละครเวทีเพื่อสร้างการเรียนรู้แก่ผู้ชมเกี่ยวกับประเด็นการใช้ความรุนแรงในพื้นที่สาธารณะผ่านการแสดงในรูปแบบ Interactive Theatre. วารสารศิลปกรรมศาสตร์วิชาการ วิจัย และงานสร้างสรรค์, 8(2), 351-399.
สมบัติ เกิดศรี. (2562). การวิเคราะห์บทบาทของสื่อในกระบวนการรับรู้ข้อมูลข่าวสารในยุคดิจิทัล. วารสารสื่อสารและสื่อบูรณาการ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 35(2), 15-28.
สุนทรี พรหมศิริ. (2563). ความรับผิดชอบทางสังคมของสื่อในสังคมดิจิทัล. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 29(1), 65-89.
ชุมพล ศรีแก้ว. (2562). ความรับผิดชอบของสื่อในการนำเสนอข่าวในยุคดิจิทัล. วารสารการสื่อสารมวลชนมหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 20(2), 45-62.
ชาติชาย พรมพิทักษ์. (2564). การศึกษาผลกระทบของสื่อเล่าปากต่อปากต่อความเข้าใจและการตัดสินใจของประชาชนในสังคมไทย. วารสารการสื่อสารมหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 18(2), 103-119.
วราพร ตราชู. (2562). การวิเคราะห์การนำเสนอข่าวอาชญากรรมของหนังสือพิมพ์ไทยรายวันกรณีศีกษาวาทกรรมของผู้พ้นโทษ. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 23(2), 43-53.
Dwyer, T. (2019). The Impact of Social Media and Online News on the Public’s Understanding of Current Events. Journal of Media Studies, 22(3), 98-112.
McLuhan, M. (1964). Understanding Media: The Extensions of Man. New York: McGraw-Hill.
Stanislavski, C. (1980). An Actor Prepares. London: Methuen Drama.
