แนวทางการแก้ไขปัญหาวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการเรื่องแนวทางการแก้ปัญหาวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์ มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาถึงสาเหตุของวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์ 2. เพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ปัญหาวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์ ผลการศึกษาพบว่า
1.สาเหตุของวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์ เกิดจากสาเหตุสำคัญ 2 ประการได้แก่ 1) การถูกแทรกแซงจากรัฐมหาอำนาจเพื่อครอบครองจุดยุทธศาสตร์ จนปัญหาความขัดแย้งเคลื่อนตัวไปสู่สงครามตัวแทนของจีนและอเมริกาในที่สุด 2) การช่วงชิงอำนาจทางการเมืองภายในประเทศ จนนำไปสู่ความไร้เสถียรภาพทางการเมือง
2.แนวทางการแก้ปัญหาวิกฤตการณ์ทางการเมืองของเมียนมาร์ ประกอบไปด้วย 1) แนวทางแก้ปัญหาการถูกแทรกแซงจากต่างประเทศ โดยการสร้างสมดุลอำนาจสามฝ่าย 2)แนวทางแก้ปัญหาการช่วงชิงอำนาจการเมืองภายในประเทศโดยการเจรจา
องค์ความรู้จากการศึกษาพบว่า โครงสร้างฐานอำนาจทางการเมือง 2 ฝ่ายในเมียนมาร์จากเดิมที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของจีนและสหรัฐอเมริกา เป็นเหตุให้เกิดสงครามตัวแทน การใช้วิธีถ่วงดุลโดยการ “สร้างสมดุล 3 ฝ่าย” ระหว่างรัฐบาลอองซานซูจี รัฐบาลทหารเมียนมาร์ และกลุ่มชาติพันธุ์ จะช่วยให้เกิดสมดุลทางโครงสร้างการเมืองและนำไปสู่การเจรจาในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยโชค จุลศิริวงศ์. (2516). สังคมนิยมตามแบบพม่า. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2544). พม่าประวัติศาสตร์และการเมือง, (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ดํารง ลีนานุรักษ์. (กุมภาพันธ์ กุมภาพันธ์ 2556). บทบาทการนำที่เด่นชัดของประธานาธิบดีเต็งเส่ง ต่อการพัฒนาและปฏิรูปประเทศพม่า. มติชนรายวัน.
ธานี สุขเกษม. (2557). การเปลี่ยนผ่านไปสู่ประชาธิปไตยในเมียนมาร์. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน, 5(1), 61-75.
นรนิติ เศรษฐบุตร. (2559). ทหารกับสังคมนิยมในพม่า. ใน รายงานการวิจัย. สถาบันไทยคดีศึกษา: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นรพัชร เสาธงทอง. (2559). เอกสารประกอบการบรรยาย การเมืองในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. ปทุมธานี: คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี.
นรพัชร เสาธงทอง และคณะ. (2565). การย้ายเมืองหลวงของเมียนมาร์. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(4), 312-326.
นิลุบล ไพเราะ. (2552). ท่าทีของนานาประเทศต่อการสร้างประชาธิปไตยในพม่าช่วงปี 2001-2008. ใน (ภาคนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการระหว่างประเทศและการทูต). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยธรรมศษสตร์.
พรพิมล ตรีโชติ. (2542). ชนกลุ่มน้อยกับรัฐบาลพม่า. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระปุปผะ หองสา. (2565). การรัฐประหารในประเทศเมียนมา. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(1), 57-72.
วิจิตรา ประยูรวงษ์. (2567). กว่าจะมาเป็น...สาธารณรัฐแห่งสหภาพเมียนมา. เรียกใช้เมื่อ สิงหาคม 2555 จาก https://edoc.parliament.go.th/
สตีเฟน แมคคาร์ธีย์. (2555). พม่าและอาเซียน. เรียกใช้เมื่อ 29 สิงหาคม 2567 จาก file:///Users/macintosh/Downloads/I8%20(3).pdf
เอ ตา ออง. (2562). เรื่องสหพันธ์รัฐและความคิดทั้งหลาย. ย่างกุ้ง: โรงพิมพ์ไสโญะโลน.
ISP Myanmar. (2021). Battles, Civilian Deaths, Refugees and Internally Displaced Persons. Retrieved August 29, 2567 from https://ispmyanmar.com/
Swiss Pease. (2016). Aspects of the Myanmar Pease Process 2011-2015.
