รูปแบบการบริหารจัดการของอากาศยานไร้คนขับในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาการบริหารจัดการของอากาศยานไร้คนขับในกรุงเทพมหานคร และ (2) หารูปแบบการบริหารจัดการของอากาศยานไร้คนขับในกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 15 คน เป็น ตัวแทนจากหน่วยงานภาครัฐ จำนวน 5 คน ตัวแทนภาคธุรกิจ จำนวน 5 คน และผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน โดยใช้วิธีการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การลดทอนข้อมูล และการสรุปความแบบพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า (1) การบริหารจัดการของอากาศยานไร้คนขับในกรุงเทพมหานคร มีการปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ของประกาศกระทรวงคมนาคม ในการขออนุญาตและเงื่อนไขในการบังคับหรือปล่อยอากาศยาน มีการกำกับดูแลที่ดี มีการสื่อสารที่ดีระหว่างภาครัฐกับประชาชนผู้ใช้อากาศยานไร้คนขับหรือประชาชนผู้อาจได้รับผลกระทบ (2) รูปแบบการบริหารจัดการ ควรนำการบริหารจัดการอากาศยานไร้คนขับเชื่อมโยงออกเป็น 3 ส่วนได้แก่ 2.1) ด้านกฎระเบียบ ในการขออนุญาตบังคับอากาศยานไร้คนขับจะต้องมีความชัดเจนในการแบ่งประเภทของอากาศยานไร้คนขับ 2.2) ด้านการบริหารจัดการ ควรสร้างความร่วมมือระหว่างหน่วยงานที่รับผิดชอบ กำกับ ดูแล มีการกำหนดการใช้งานห้วงอากาศ แต่ละประเภทให้ชัดเจน และ 2.3) ด้านเทคโนโลยีการตรวจจับและการขออนุญาต สร้างเว็บไซต์เพื่อให้ประชาชนสามารถเข้าถึงและเข้าใจได้ มีบริการต่าง ๆ ที่จำเป็นในการใช้งานอากาศยานไร้คนขับ การขอใบอนุญาตบังคับอากาศยานไร้คนขับกำหนดให้ต้องผ่านการเรียน การสอบออนไลน์เพื่อวัดผล และมีระบบร้องเรียนการใช้งานอากาศยานที่ผิดกฎระเบียบ
1*หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
²คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
*Corresponding author E-mail: thatn101@gmail.com
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กิตติคุณ แย้มนิยม. (2559). ปัญหากฎหมายที่เกี่ยวกับการใช้อากาศยานไร้นักบิน. สารนิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายการค้าระหว่างประเทศ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ฉัตรชัย เสือจุ้ย อรพิน ปิยะสกุลเกียรติ วิชัย โถสุวรรณจินดา และศรศักดิ์ ชูดํา. (2566). ประสิทธิภาพการใช้อากาศยานไร้คนขับในการดับเพลิงและกู้ภัย ของสำนักป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
กรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 29(1), 121-130.
นาริฐา โภไคยอนันต์ และ สุภาพร อินทรภิรมย์. (2563). อากาศยานไร้คนขับ จากภารกิจช่วยผืนป่าสู่อนาคตขนส่งช่วยคนเมือง. [ออนไลน์] ค้นเมื่อ 15 มกราคม 2568 จาก https://theurbanis.com/mobility/ 18/05/2020/1583
บุญญวัต เอี่ยมครอง. (2564). อากาศยานไร้คนขับหรือโดรน UAV. [ออนไลน์] ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568 จาก https://www.researchgate.net/publication/355425251_Xakasyanrikhnkhab
ประกายเพชร ธีระพัฒน์สกุล และสมชาย พิพุธวัฒน์. (2560). อากาศยานไร้คนขับตามกฎหมายการเดินอากาศ โดยทำการศึกษาเปรียบเทียบกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และสิงคโปร์. CONNEXION Journal of Humanities and Social Sciences, 6(1), 221-242.
ประศิลป์ กันทะวงศ์. (2566). แนวทางการใช้โดรนเพื่อการขนส่งสินค้าทางอากาศเชิงพาณิชย์ในประเทศไทย. สารนิพนธ์หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการจัดการโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พรพล เทศทอง ภาณุพงศ์ เฉลิมสิน อรัชมน พิเชฐวรกุล และ ณัชชา สุขะวัธนกุล. (2564). การพัฒนากฎหมายโดรนขนส่งทางอากาศของประเทศไทย : ศึกษากรณีการขนส่งทางอากาศ ภายในประเทศ. วารสารรามคำแหง ฉบับนิติศาสตร์, 10(2), 133-171.
พระมหากันตินันท์ กนฺตสีโล (เฮงสกุล) พระมหานิรุต ญาณวุฑฺโฒ และพระครูสมุห์วริทธิ์ รตนปญฺโญ (พันธ์สวัสดิ์).(2567). การบริหารจัดการภาครัฐแนวใหม่: กลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการปฏิรูป ระบบราชการสู่รัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย. วารสารวิจัยนวัตกรรมการศึกษาและเทคโนโลยี, 2(2), 40-53.
วุฒิพงศ์ คำจูมจัง. (2565). มาตรการทางกฎหมายในการควบคุมและส่งเสริม การใช้อากาศยานซึ่งไม่มีนักบินเพื่อการเกษตร. วิทยานิพนธ์หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขากฎหมายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สถาบันเทคโนโลยีป้องกันประเทศ. (2554). รู้จักกับอากาศยานไร้คนขับหรือยูเอวี (Unmanned Aerial Vehicle: UAV). [ออนไลน์] ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568 จาก https://www.dti.or.th/page_bx.php?cid=24&cno=4308#
สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล. (2566). แผนพัฒนารัฐบาลดิจิทัลของประเทศไทย พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: สำนักงานพัฒนารัฐบาลดิจิทัล.
อาภรณ์ พลเสน. (2554). รู้จักกับอากาศยานไร้คนขับหรือยูเอวี (Unmanned Aerial Vehicle: UAV). [ออนไลน์] ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568 จาก https://www.dti.or.th/page_bx.php?cid=24&cno=4308
Huang, H., Savkin, A.V. and Huang, C. (2020). A New Parcel Delivery System with Drones and a Public Train. Journal of Intelligent & Robotic Systems, 100(1), 1341-1354.
Yakushiji, K. Fujita, H. Murata, M. Hiroi, N. Hamabe, Y. and Yakushiji, F. (2020). Short Range Transportation Using Unmanned Aerial Vehicles (UAVs) during Disasters in Japan. Retrieved January 5, 2025 from https://www.researchgate.net/publication/346253087_ ShortRange_Transportation_Using_Unmanned_Aerial_Vehicles_UAVs_during_Disasters_in_Japan.
