การบริหารองค์การสมัยใหม่ในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยของจังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา (1) การบริหารองค์การในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยของจังหวัดชลบุรี (2) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการบริหารองค์การในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยฯ และ (3) แนวทางการบริหารองค์การสมัยใหม่ในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยฯ เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 20 คน โดยการคัดเลือกแบบเจาะจง ใช้แบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการวิจัย โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ข้อมูลที่เก็บได้มาทำการวิเคราะห์เนื้อหา โดยการจำแนกชนิดข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า (1) ในการบริหารองค์การในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวมีการบริหารทุกด้าน โดยยึดนักท่องเที่ยวเป็นหลัก มุ่งเน้นการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวควบคู่ไปกับการคำนึงถึงความต้องการของนักท่องเที่ยวทุกกลุ่ม (2) ทุกปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการบริหารองค์การในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวโดยเฉพาะด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนเป็นปัจจัยสำคัญอย่างยิ่งต่อความสำเร็จของอุตสาหกรรมท่องเที่ยว (3) แนวทางการบริหารองค์การสมัยใหม่ในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยฯ พบว่า นักท่องเที่ยวให้ความสำคัญกับความสะอาดและปลอดภัยมากขึ้น ในการบริหารองค์การสมัยใหม่ต้องยกระดับมาตรฐานสถานประกอบการ สร้างความมั่นใจให้กับนักท่องเที่ยวในด้านสุขอนามัยและความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว ต้องทำการตลาดรูปแบบใหม่ที่เน้นการใช้เทคโนโลยีและข้อมูล ประชาสัมพันธ์ผ่านช่องทางออนไลน์ นำเสนอสินค้าและบริการที่ตอบโจทย์ความต้องการของนักท่องเที่ยวแต่ละกลุ่ม ให้ความสำคัญของการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ส่งเสริมการท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ลดผลกระทบจากการท่องเที่ยวต่อชุมชน สร้างความสมดุลระหว่างการพัฒนาและการอนุรักษ์ สร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และชุมชน เพื่อพัฒนาสินค้าและบริการ ยกระดับมาตรฐานการท่องเที่ยว แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร และส่งเสริมการตลาดร่วมกัน สร้างภาพลักษณ์ความน่าเชื่อถือขององค์กรเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับนักท่องเที่ยวและนักลงทุน
1*หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
²คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี
*Corresponding author E-mail: pornsirigosol@gmail.com
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
กรมการกงสุล กระทรวงการต่างประเทศ. (2566). รัฐบาลไทยส่งเสริมการท่องเที่ยวด้วยการยกเว้นการตรวจ
ลงตราให้กับนักท่องเที่ยวชาวจีน และชาวคาซัคสถาน โดยพำนักในไทยได้ไม่เกิน 30 วัน.
[ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568, จาก https://consular.mfa.go.th/th/content/13-9-66-2
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถานการณ์การท่องเที่ยวในประเทศไทย. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 5
มกราคม 2568, จาก http://wesr-doe.moph.go.th/wp-content/uploads/2024/05/04b-ReportingStatistics-ParticipantSlides_Clean-version.pdf
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ.
-2570). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
จริยา นันทิยาภูษิต และภมร ขันธหัตถ์. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวอย่าง
ยั่งยืนของจังหวัดจันทบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7(4), 378-395.
ชญมน พละบุญ. (2563). อิทธิพลของปัจจัยด้านการจัดการในองค์การและการจัดการเวลาต่อประสิทธิภาพ
การปฏิบัติงานของพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลรัฐบาลขนาดใหญ่ในพื้นที่กรุงเทพมหานคร สาร
นิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปาริฉัตร วงละคร. (2566). องค์ประกอบของการจัดองค์กรที่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิผลเชิงดุลยภาพ:
กรณีศึกษา หน่วยงานรัฐ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น .วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชารัฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รัชตะสรณ์ จันทรวรศิษฐ์. (2564). แรงจูงใจการท่องเที่ยวและประสบการณ์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อความ
พึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการเดินทางมาท่องเที่ยว จังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการท่องเที่ยว, คณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม
มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
ราชกิจจานุเบกษา. (2563ก). กฎกระทรวง ฉบับที่ 358 (2563) ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ จาก https://thaitaxlaw.com/code/fileadmin/user_upload/kormor/newlaw/mr358.pdf
ราชกิจจานุเบกษา. (2563ข). กฎกระทรวง ฉบับที่ 368 (2563) ออกตามความในประมวลรัษฎากร ว่าด้วยการยกเว้นรัษฎากร. [ออนไลน์]. ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568, จาก
https://thaitaxlaw.com/code/fileadmin/user_upload/kormor/newlaw/mr368.pdf
วินิธา พานิชย์. (2557). แนวทางในการสร้างมูลค่าเพิ่มผลิตภัณฑ์ปลาร้าของหมู่บ้านท่องเที่ยวริมหนองหาร
จังหวัดสกลนคร. วารสารบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม, 16(1), 44-55.
วุฒิสภา. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (5) ประเด็น การท่องเที่ยว (พ.ศ. 2561- 2580). ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2568, จาก จาก https://www.senate.go.th/assets/portals/181/fileups/180/files/05-การท่องเที่ยว.
ศรุตานนท์ ชอบประดิษฐ์. (2563). วิกฤตโควิด 19 ส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงทางสังคมอย่างไร.
วารสารชัยภูมิปริทัศน์, 3(2), 1-14.
สาลี สุวันนะวงสา ยุทธการ ไวยอาภา กีรติ ตระการศิริวานิช และมนสิชา อินทจักร. (2565). รูปแบบการมีส่วน
ร่วมของชุมชนภายใต้บริบทแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม กรณีศึกษา: บ้านธาตุอิงฮัง นครไกรสอน
พรมวิหาร แขวงสะหวันนะเขต สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสาร มจร การพัฒนา
สังคม, 7(1), 248-262.
สุพัตรา ยอดสุรางค์. (2562). แนวคิดว่าด้วยการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาชุมชน. วารสารวิจัยและ
พัฒนา วไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 14(1), 122-132.
Bernstein, S. J. (1979). Public administration: Organizations, people, and public policy.
New York: Harper & Row.
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1981). Rural development participation: Concept and
measures for project design implementation and evaluation. Rural Development
Committee Center for International Studies, Cornell University.
Lynch, T. D. (1979). Public budgeting in America. New York: Prentice-Hall.
Richards, G., & Wilson, J. (2006). Developing creativity in tourist experiences: A solution to the
serial reproduction of culture?. Tourism Management, 27(6), 1408-1413.
Schindler, R. M., & Bickart, B. (2012). Perceived helpfulness of online consumer reviews.
Journal of Consumer Behaviour, 234–243.
Tourism Western Australia. (2008). 5A’s of tourism. Retrieved January 5, 2025, from
www.tourism.wa.gov.au/jumpstartguide/totb_5Asoftourism.html
