โมเดลบริหารการจัดการด้วยเทคนิคแห่งความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมาหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ดุษฎีนิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาถึงองค์ประกอบ ที่ส่งผลต่อความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ตามทัศนะของลูกค้า (2) เพื่อศึกษาถึงองค์ประกอบ ที่ส่งผลต่อความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ตามทัศนะของพนักงาน และ (3) เพื่อนำเสนอโมเดลการบริหารจัดการด้วยเทคนิคแห่งความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ผู้วิจัยใช้เทคนิคการวิจัยเชิงผสม (Mixed Method Research) โดยการทำการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) จากลูกค้าที่ซื้อ อสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ จำนวน 400 ราย ควบคู่กับ พนักงานที่ทำงานในอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ จำนวน 400 ราย โดยผลที่ได้มาใช้ในการอภิปรายร่วมกัน ผลการวิจัยพบว่า
1. ความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร จากกลุ่มลูกค้า ผลการวิเคราะห์พบว่า ความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร จากกลุ่มลูกค้า ได้รับอิทธิพลรวมเชิงบวกจาก ช่องทางการจัดจำหน่าย (b = 0.70) ปัจจัยด้านการตลาด (b = 0.56) การส่งเสริมการตลาด (b = 0.23) และผลิตภัณฑ์ (b = 0.19) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ปัจจัยด้านราคาของ อสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ได้รับอิทธิพลรวม เชิงบวกจาก ช่องทางการจัดจำหน่าย (g =0.65) การส่งเสริมการตลาด (g =0.12) และผลิตภัณฑ์ (g =0.11) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
2. ความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ในบริษัทของพนักงาน ผลการวิเคราะห์พบว่า ความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร จากกลุ่มพนักงาน ได้รับอิทธิพลรวมเชิงบวกจาก ปัจจัยด้านภาวะผู้นำ (b = 0.75) ปัจจัยการเป็นสมาชิกที่ดีขององค์การ (b = 0.44) และวัฒนธรรมองค์การ (b = 0.34) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ปัจจัยการเป็นสมาชิกที่ดีในองค์การ อสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ได้รับอิทธิพลรวม เชิงบวกจาก ภาวะผู้นำ (g =0.86) และวัฒนธรรมองค์การ (g =0.42) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ
3. ความสำเร็จของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร ต้องเกิดจากการยอมรับจากตัวลูกค้า หากใช้กลยุทธ์ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่เหมาะสม คือทำเลที่ตั้ง ดังนั้นปัจจัยที่เป็นหัวใจหลักในส่วนประสมทางการตลาดได้แก่ปัจจัยด้านช่องทางการจัดจำหน่าย ซึ่งสามารถสร้างความได้เปรียบในการแข่งขัน การขับเคลื่อนการทำงานในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ต้องอาศัยการร่วมแรงร่วมใจในการทำงาน ผู้บริหารอาจใช้ภาวะผู้นำเป็นปัจจัยขับเคลื่อนไปสู่ความสำเร็จ แต่ความสำเร็จย่อมไม่สามารถบังเกิดหากไม่ได้รับการยอมรับจากผู้ตาม ในสภาวการณ์ที่การแข่งขันธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่รุนแรงการได้รับการร่วมแรงร่วมใจ การตั้งใจทำงาน เป็นสมาชิกที่ดีต่อองค์การ และการมีวัฒนธรรมองค์การที่ดีต่างเป็นปัจจัยหลักที่มีผลต่อความสำเร็จ ของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัยแนวราบ ในภาวะเศรษฐกิจถดถอยของเขตกรุงเทพมหานคร
* นักศึกษาปริญญาเอก บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี ภายใต้การควบคุมของอาจารย์ ดร.ณัชชา กริ่มใจ
Corresponding author : praputhson@windowslive.com
Article Details
ทัศนะและข้อคิดเห็นของบทความที่ปรากฏในวารสารฉบับนี้เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน ไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการ
เอกสารอ้างอิง
จรูญ ชำนาญไพร. (2557). ตัวแบบภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและความผูกพันองค์การ ที่ส่งอิทธิพลต่อการเป็นสมาชิกที่ดีของตลาดกลางสินค้าเกษตรขนาดใหญ่ของไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. 2 (2), 144-123.
ฉัตยาพร เสมอใจ. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ : ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2556). การพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์. [ออนไลน์] ค้นเมื่อ 8 มกราคม 2559 จาก https://www.bot.or.th/Thai/PaymentSystems/Others/eCommerce/Pages/eComerce .aspx.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์และคณะ. (2543). หลักการตลาด. กรุงเทพฯ บริษัท ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์ จำกัด.
Bass, B. M. (1990). From transactional to transformational leadership : Learning to share the vision. Organizational Dynamics. 18, 19-31.
Cochran, W.G. (1953). Sampling Techniques. Experimental Designs. New York. Cuyno.
Cooke, R. A., & lafferty, J.C. (1991). Organization culture in ventory. Plymouth Ml : Human Syner- Gistics.
Fiedler, and Joseph E Garcia. (1987). New approaches to effective leadership : cognitive resource and organizational performance. New York : John Wiley.
George, J. M. and G.R. Jones. (1999). Understanding and Managing : Organizational Behavior. (2nd ed.) New York: John Wiley & Son, Inc.
Kaplan, Robert S; Norton, D. P. (1992). The Balanced Scorecard - Measures That Drive Performance. Harvard Business Review. (January–February): 71–79.
Kotler, P. and Armstrong, G. (2006). Principles of marketing. (7th ed.). New Jersey : Pearson Education.
Organ, D. W. and Bateman, T. S. (1991). Organizational Behavior. (4th ed.), Boston : Irwin, Inc.
Sergiovanni, T. J. & Moore. J.H. (1989). Schooling for Tomorrow. Boston : Allyn & Bacon.
Smith, C. A., Organ, D. W. and Near, J. R. (1983). Organizational Citizenship Behavior : Its Nature and Antecedent. Journal of Applied Psychology. 68 (4): 653-663.
