A Comparative Study of “Karma” in Sukhavati Buddhism and “Kamma 12” in Theravada Buddhism

Main Article Content

Sumalee Mahanarongchai
Natthan Maneeratana

Abstract

This research article examines whether Sukhavati’s doctrine of karma and its fruit can be explained in comparison to Theravada’s doctrine of “kamma 12.” Since birth in Sukhavati is classified into three levels and nine classes, the first six classes of existence in Sukhavati can be effectively explained through Theravada’s teaching on kamma 12. However, the three lowest classes need more emphasis on actions performed at the moment of death, the sudden emergence of ecstatic vision (through the virtual lotus) at death, Amitabha Buddha’s compassion, and the ardent power of Dhammakara Bodhisattva’s vow, in order to fully align Sukhavati’s teaching with Theravada teaching. Sukhavati’s teaching of karma does not contradict Theravada’s doctrine of kamma if we understand that the condition for enlightenment at Sukhavati is based on the belief in the “Only-Way,” rather than the belief in the “Diverse-Way,” of liberation. Wicked individuals may enter Sukhavati easily, but their path to liberation is most difficult and unimaginably prolonged. Ultimately, Sukhavati’s teaching of karma reflects the subtle Mahayana wisdom hidden in the infinite Mahayana compassion.         

Article Details

How to Cite
Mahanarongchai, S., & Maneeratana, N. (2025). A Comparative Study of “Karma” in Sukhavati Buddhism and “Kamma 12” in Theravada Buddhism. Chiang Mai University Journal of Humanities, 26(3), 8–31. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JHUMANS/article/view/284990
Section
Research Articles

References

จักเรศ อิฐรัตน์. (2550). กรรมที่ทำตามหน้าที่มีวิบากหรือไม่. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 14(1), 8-35.

ฉัตรสุมาลย์ กบิลสิงห์. (2526). ประเทศจีนกับพระพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน. มหามกุฏราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๑๕. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๑๖. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๒๒. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่มที่ ๓๗. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2560). อรรถกถาภาษาไทย พระอภิธรรมปิฎก ปัญจปกรณ์. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 16). บริษัท เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2553). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 15). โรงพิมพ์บริษัทสหธรรมิก จำกัด.

พระพรหมโมลี (วิลาศ ญาณวโร). (2544). โลกทีปนี (ไม่ปรากฏครั้งที่พิมพ์). ไม่ปรากฏสถานที่พิมพ์.

พระวิศวภัทร เซี่ยเกี๊ยก (แปล). (2551). มหาสุขาวตีวยูหสูตร. Amitabha Buddhist Association (Thailand).

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2555). วิสุทธิมรรค แปล ภาค 2 ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2543). วิสุทธิมรรค แปล ภาค 3 ตอนจบ ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. มหามกุฏราชวิทยาลัย.

มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา. (2567). กรรม ๑๒. https://www.dhammahome.com/audio/topic/2341.

มูลนิธิศึกษาและเผยแพร่พระพุทธศาสนา. (2567). กรรมนิมิต กรรมอารมณ์ คตินิมิตคืออะไร. https://www.dhammahome.com/audio/topic/4686.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.๒๕๔๒. บริษัทนานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

สมภาร พรมทา. (2534). พุทธศาสนามหายาน. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สุมาลี มหณรงค์ชัย. (2546). พุทธศาสนามหายาน. ศยาม.

สุมาลี มหณรงค์ชัย. (2550). มหายาน ภาษาคน – ภาษาธรรม. อมรินทร์.

สุมาลี มหณรงค์ชัย. (2565). “เจตนา” และ “กรรม” ในพุทธศาสนาเถรวาท. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 29(3), 1-28.

สุมาลี มหณรงค์ชัย และ ณัฐธัญ มณีรัตน์. (2567). ความหมายสองนัยของ “อโหสิกรรม.” วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 31(2), 120-153.

เสถียร โพธินันทะ. (2522). ปรัชญามหายาน. บรรณาคาร.

เสถียร โพธินันทะ. (2541). ปรัชญามหายาน. โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.

พระธรรมขันธ์. (2549). อรรถกถานิทานสูตรที่ ๔.

https://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=20&i=473.

Chappell, D. W. (1978). Chinese Buddhist Interpretations of the Pure Lands. In Saso, M. and Chappell, D. W. (eds.), Buddhist and Taoist Studies I. The University Press Of Hawaii.

Inagaki, H., & Stewart, H. (translators). (2003). The Three Pure Land Sutras. Numata Center for Buddhist Translation and Research.

Mueller, F. M. (translator). (n.d.). The Larger Sukhavativyuha Sutra (The Sutra on the Buddha Of Eternal Life). Richard St. Clair (ed.). https://huntingtonarchive.org/resources/downloads/sutras/04amitabhaPureland/SV%20Long.doc.pdf

Walker, J. (translator). (2021). The Infinite Life Sutra. https://www.pure-land-buddhism.com/pure-land-sutras.