Power and Legitimacy of the Kingship in the Chronicle of Tai Peoples in Upper Suvarnabhumi
Main Article Content
Abstract
The ethnic Tai Chronicles of the kingdom’s establishment have great significance, for it they are the oldest record available that describes the origins of the people and the history of the State/kingdom. The objective of this paper is to study the Tai chronicle record to see how it relates to the power and rights of the monarchy in administration of the state/kingdom of the Tai people in upper Suvarnabhumi. Results of the study suggest that the chronicle structure is largely formed of two main components: the mythological aspects of the origin of the first king of the lineage, especially regarding ancient popular beliefs concerning his descent from heavenly realms and his status as a descendant from four heavenly beings: Phaya Thaen (พญาแถน), Phii Thaen (ผีแถน), Khun Phii Fah (ขุนผีฟ้า) and Khun Saang (ขุนสาง). The second part refers to state/kingdom establishment and construction of royal residences and city-based principalities, the continuation of power through legitimacy of Kings, and the extension of power through use of bloodline. This historical legend shows how kingdoms were established in upper Suvarnabhumi and therefore is of great relevance to understanding Tai state formation, the application of power in administration, and the legitimacy of monarchs or lords to exercise power over the common people.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมศิลปากร. (2506). ประชุมพงศาวดาร เล่ม 2. องค์การค้าของคุรุสภา.
เจีย แยนจอง. (2548). “คนไท” ไม่ใช่ “คนไทย” แต่เป็นเครือญาติชาติภาษา. สำนักพิมพ์มติชน.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2553). ทฤษฎีบ้านเมือง ศาสตราจารย์คำจองกับการศึกษาชนชาติไท. สร้างสรรค์.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา (บรรณาธิการ). (2564). สังคมและวัฒนธรรมไทโบราณ. โครงการวิจัยสังคมและวัฒนธรรมไทโบราณ: จากการอ่านคัมภีร์ปู่รู้ทั่วและการศึกษาประวัติศาสตร์วัฒนธรรมไทเปรียบเทียบ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย และศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เฉลิมวุฒิ ต๊ะคำมี (ปริวรรต). (2554). ตำนานเมืองพะเยา. นครพิงค์การพิมพ์.
ทวี สว่างปัญญางกูร (ปริวรรตและเรียบเรียง). (2533). พงศาวดารเมืองเชียงตุง. มปพ.
เท่าคว่างแซ้ง และ อ้ายคำ (เรียบเรียง) เรณู วิชาศิลป์ (ปริวรรตและแปล). (2544). เชื้อเครือเจ้าแสนหวีสิบสอง
พันนา. โครงการประวัติศาสตร์สังคมและวัฒนธรรมชนชาติไทและสถาบันราชภัฏเชียงใหม่ ได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยและการพิมพ์จากสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยและมูลนิธิโตโยต้า
ประเทศญี่ปุ่น.
พิเชฐ สายพันธ์. (2554). เมืองแถง-เดียนเบียนฟู: การเมืองชาติพันธุ์และการเปลี่ยนผ่านสู่รัฐสังคมนิยมของกลุ่มไทในเวียดนาม. วารสารสังคมวิทยามานุษยวิทยา, 30(1), 10-46.
พิทยาวัฒน์ พิทยาภรณ์ และคณะ. (2564). รายงานความก้าวหน้าครั้งที่ 1 โครงการวิจัยเรื่องภูมิทัศน์ภาษาของภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีปและการเข้ามาของภาษากลุ่มไท ระยะที่ 1. เอกสารอัดสำเนา.
พิทูร มลิวัลย์ (ปริวรรตและรวบรวม). (2530). พื้นขุนบูรมราชาธิราช กฎหมายธรรมศาสตร์ขุนบูรม ปีและศก
ไทยโบราณ. พิมพ์เพื่อเป็นเกียรติและแสดงความยินดีในมงคลวาระที่อาจารย์พิทูร มลิวัลย์ ได้รับพระราชทานปริญญาบัตรดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาจารึกภาษาไทย ภาควิชาภาษาตะวันออก มหาวิทยาลัยศิลปากร 17 ธันวาคม 2530.
พาน ฉีซวี่, หนง ก้วนผิง, หาน เจียฉวน, จาง เจิงเย่ และ สวี เสี่ยวหมิง (ผู้เรียบเรียงภาษาจ้วงและภาษาจีน) ฉิน
ซิ่วหง และ เฉิน ลู่อี๋ (ผู้แปลภาษาไทย). (2018). กวีนิยายปู่รู้ทั่ว ภาษาจ้วง-ภาษาจีน-ภาษาไทย. สำนักพิมพ์เหรินหมินแก่งกว่างซี.
มณีปิ่น พรหมสุทธิรักษ์. (2546). “ชักนาคดึกดำบรรพ์และพระราชพิธีอินทราภิเษก.” ใน วินัย พงศ์ศรีเพียร
(บ.ก.), ศรีชไมยาจารย์. เฟื่องฟ้าพริ๊นติ้ง.
ยุกติ มุกดาวิจิตร. (2557). ประวัติศาสตร์ไทดำ:รากเหง้าวัฒนธรรม - สังคมไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้.โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.
รณี เลิศเลื่อมใส. (2544). ฟ้า-ขวัญ-เมือง จักรวาลทัศน์ดั้งเดิมของไท ศึกษาจากคัมภีร์โบราณไทอาหม.
มูลนิธิวิถีทัศน์.
รัตนปัญญาเถระ (รจนา) แสง มนวิทูร (แปล). (2501). ชินกาลมาลีปกรณ์. กรมศิลปากร.
รอเบิร์ด ไฮน์-เกลเดิน. (2525). "แนวคิดเกี่ยวกับรัฐและสถาบันกษัตริย์ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้".
นิธี เอียวศรีวงศ์ (แปล). วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 6(1), 1-21.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2544). พจนานุกรมศัพท์วรรณคดีไทย สมัยอยุธยา โคลงยวนพ่าย. ราชบัณฑิตยสถาน.
เรณู วิชาศิลป์ (ปริวรรตและแปล). (2550). พื้นเมืองแสนหวี ฉบับหอคำเมืองไหญ. ซิลค์เวอร์ม.
เรณู วิชาศิลป์ (ถ่ายถอดและแปล). (2539). พงศาวดารไทอาหม เล่ม 1. อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์
พับลิชซิ่ง.
เรณู วิชาศิลป์ (ถ่ายถอดและแปล). (2539). พงศาวดารไทอาหม เล่ม 2. อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์
พับลิชซิ่ง.
วรพร ภู่พงศ์พันธุ์. (2548). “ภาพลักษณ์สถาบันกษัตริย์ในกฎมณเทียรบาล.” ใน กฎมณเฑียรบาล ฉบับเฉลิม
พระเกียรติผลงานวิจัย. จัดพิมพ์เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราชในโอกาสที่กฎหมายตราสามดวงมีอายุครบ 200 ปี และเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชในโอกาสที่ทรงครองสิริราชสมบัติปีที่ 60 พุทธศักราช 2548 ภายใต้โครงการวิจัย “กฎหมายตราสามดวง: มรดกกฎหมายไทยในฐานะมรดกโลก” เมธีวิจัยอาวุโส ดร.วินัย พงศ์ศรีเพียร.
วินัย พงศ์ศรีเพียร และคณะ. (2564). ล้านนามหาปกรณัม: ความทรงจำแห่งอภินวบุรี-ศรีหริภุญชัย. โรงพิมพ์
มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วาด รวี. (2566). http://thaienews.blogspot.com/2010/12/blog-post_4154.html
สรัสวดี อ๋องสกุล และ โยซิยูกิ มาซูฮารา. (2545). การศึกษาประวัติศาสตร์และวรรณกรรมของกลุ่มชาติพันธุ์
ไท. หนังสือรวมผลงานจากการประชุมวิชาการนานาชาติ. ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
เสาวณิต วิงวอน. (2538). “เทวราชาและธรรมราชาในวรรณกรรมยอพระเกียรติ.” ใน วรรณา นาวิกมูล
และคณะ (ผู้จัดทำ), วรรณกรรม - ศิลปะ สดุดี. แสงแดด.