ปฏิบัติการไม่ใช้ความรุนแรง: บททบทวนกลไกการทำงานและปัจจัยแห่งความสำเร็จและความล้มเหลว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มุ่งนำเสนอความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับปฏิบัติการไม่ใช้ความรุนแรง ในฐานะวิธีการเผชิญหน้ากับความขัดแย้งโดยไม่ใช้ความรุนแรงทางกายภาพ การทำงานของปฏิบัติการไม่ใช้ความรุนแรงตั้งอยู่บนฐานคิดที่ว่าอำนาจของผู้ปกครองมาจากความยินยอมของผู้ถูกปกครอง ดังนั้น จึงสามารถลดทอนได้โดยการจำกัดแหล่งที่มาแห่งอำนาจผ่านชุดวิธีการต่างๆ ได้ วิธีการนี้มีประสิทธิภาพเหนือกว่าการใช้ความรุนแรง นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้มีการเจรจาและต่อรองได้มากกว่า ขณะปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของขบวนการแบบไม่ใช้ความรุนแรงแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มหลัก ได้แก่ 1) เงื่อนไขเชิงโครงสร้างหรือโครงสร้างโอกาสทางการเมือง ซึ่งเป็นบริบทที่เอื้อหรือจำกัดความสามารถในการระดมผู้คน 2) เงื่อนไขด้านองค์กรและการระดม ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องมีการจัดตั้งและเตรียมความพร้อมอย่างเป็นระบบ การมีผู้เข้าร่วมจำนวนมากช่วยให้สามารถดำเนินยุทธวิธีได้อย่างหลากหลายและมีประสิทธิภาพ 3) ปัจจัยภายนอกขบวนการ เช่น ท่าทีของรัฐ ซึ่งเป็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างการกระทำของฝ่ายต่อต้านกับการตอบสนองของรัฐ โดยการปราบปรามที่รุนแรงสามารถทำให้การเคลื่อนไหวหยุดชะงักได้ การปราบปรามที่รุนแรงมากเกินไปอาจนำไปสู่การแปรพักตร์ของผู้สนับสนุนระบอบ ซึ่งถือเป็นปัจจัยสำคัญที่อาจชี้ขาดชัยชนะในที่สุด โดยปฏิบัติการแบบไม่ใช้ความรุนแรงเปิดโอกาสให้เกิดการแปรพักตร์ได้มากกว่าการใช้ความรุนแรง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทัศนะ ข้อคิดเห็น ภาพที่ปรากฏในวารสารเล่มนี้ เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียน บรรณาธิการและกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นพ้องและไม่ถือเป็นความรับผิดชอบ ลิขสิทธิ์ในบทความเป็นของผู้เขียนและสถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล ห้ามผลิตซ้ำ เก็บในระบบที่ค้นหาได้ หรือเผยแพร่ต่อส่วนใดส่วนหนึ่งของวารสารเว้นแต่จะได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากบรรณาธิการ หรือได้รับอนุญาตตามกฎหมาย หรือตามเงื่อนไขขององค์กรลิขสิทธิ์ภาพถ่ายหรือกราฟฟิก สงวนลิขสิทธิ์ในการนำไปใช้ประโยชน์ในเชิงพาณิชย์ การนำไปใช้โปรดอ้างอิงให้ถูกต้องตามหลักวิชาการ
เอกสารอ้างอิง
Anisin, A. (2020). Debunking the myths behind nonviolent civil resistance. Critical Sociology, 46(7-8), 1121-1139. https://doi.org/10.1177/0896920520913982
Braatz, T. (2014). The limitations of strategic nonviolence. Peace Review 26(1), 4-11. https://doi.org/10.1080/10402659.2014.876287
Case, B. S. (2018). Riots as civil resistance rethinking the dynamics of 'nonviolent' struggle. Journal of Resistance Studies 4(1), 9-44.
Chenoweth, E. (2021). Civil resistance: What everyone needs to know. Oxford University Press.
Davies, T. R. (2014). The failure of strategic nonviolent action in Bahrain, Egypt, Libya and Syria: ‘Political ju-jitsu’ in reverse. Global Change, Peace & Security, 26(3), 299-313. https://doi.org/10.1080/14781158.2014.924916
Dudouet, V. (2008). Nonviolent resistance and conflict transformation in power asymmetries. In Berghof handbook for conflict transformation (pp. 1-27). Berghof research center for constructive conflict management.
Kurtz, L. R., & Smithey, L. A. (Eds.). (2018). The paradox of repression and nonviolent movements. Syracuse University Press. https://doi.org/10.2307/j.ctt20p56zh
Martin, B. (2015). From political jiu-jitsu to the dynamic backfire: How repression can promote mobilization. In K. Schock (Ed.), Civil resistance: Comparative perspectives on nonviolent struggle (pp. 145-167). University of Minnesota Press.
Nepstad, S. E. (2011). Nonviolent revolutions: Civil resistance in the late 20th century. Oxford University Press.
Nepstad, S. E. (2015). How regimes counter civil resistance movements: The cases of Panama and Kenya. In K. Schock (Ed.), Civil resistance: Comparative perspectives on nonviolent struggle (pp. 121-144). University of Minnesota Press.
Onken, M., Shemia-Goeke, D., & Martin, B. (2021). Learning from criticisms of civil resistance. Critical Sociology, 47(7-8), 1191-1203. https://doi.org/10.1177/08969205211025819
Satha-Anand, C. (2015). Overcoming illusory division: Between nonviolence as a pragmatic strategy and a principled way of life. In K. Schock (Ed.), Civil resistance: Comparative perspectives on nonviolent struggle (pp. 289-301). University of Minnesota Press.
Satha-Anand, C. (2016). Nonviolence: Santiwithī sēnthāng sū santiphāp. Thailand Science Research and Innovation Publication.
Schock, K. (2015). Civil resistance today. Polity Press.
Sharp, G. (1973). The politics of nonviolence Action (3 vol.). Porter Sargent Publishers.
Sharp, G. (2005). Waging nonviolent struggle: 20th century practice and 21st century potential. Porter Sargent Publishers.
Sharp, G. (2008). Nonviolent action. In L. R. Kurtz (Ed.). Encyclopedia of violence, peace, and conflict (2nd ed., pp. 1373-1379). Academic Press.
Stephan, M. J., & Chenoweth, E. (2008). Why civil resistance works: The strategic logic of nonviolent conflict. International security, 33(1), 7-44. https://doi.org/10.1162/isec.2008.33.1.7
Weber, T. (2008). Nonviolence theory and practice. In L. R. Kurtz (ed.) Encyclopedia of violence, peace, and conflict. (2nd Ed., pp. 1362-1372). Academic Press.
