การพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อส่งเสริมระบบนิเวศธุรกิจสำหรับเกษตรกร อำเภอบันนังสตา จังหวัดยะลา สู่การเป็นผู้ประกอบการอิเล็กทรอนิกส์
คำสำคัญ:
แพลตฟอร์มดิจิทัล, ระบบนิเวศธุรกิจ, เกษตรกร, ผู้ประกอบการอิเล็กทรอนิกส์บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาศักยภาพเกษตรกร 2) พัฒนารูปแบบระบบนิเวศธุรกิจ 3) พัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อส่งเสริมระบบนิเวศธุรกิจ 4) ประเมินความพึงพอใจของเกษตรกรที่มีต่อแพลตฟอร์มดิจิทัล และ 5) พยากรณ์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจ ดำเนินการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างได้แก่ กลุ่มที่ 1 สำหรับประเมินศักยภาพจำนวน 30 คน และกลุ่มที่ 2 สำหรับประเมินความต้องการและความพึงพอใจจำนวน 120 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างและแบบประเมินต่างๆ จากนั้นวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่าปัญหาหลักคือการตลาดที่จำกัดพื้นที่ใกล้เคียง และศักยภาพอยู่ในระดับน้อยที่สุดในทุกด้าน รูปแบบระบบนิเวศธุรกิจที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 3 องค์ประกอบหลัก ได้แก่ เทคโนโลยีดิจิทัล ระบบนิเวศธุรกิจ และผู้ประกอบการอิเล็กทรอนิกส์ สำหรับแพลตฟอร์มดิจิทัลได้พัฒนาโดยใช้บัญชีไลน์และเว็บแอปพลิเคชันเป็นฐาน ซึ่งช่วยให้เกษตรกรสามารถเข้าถึงตลาดได้กว้างขึ้น เข้าใจพฤติกรรมของผู้บริโภค และเตรียมพร้อมในการเปลี่ยนผ่านสู่ยุคดิจิทัล ผลการประเมินพบว่าเกษตรกรมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด จากการวิเคราะห์ปัจจัยพบว่า มี 6 ปัจจัยที่ส่งผลต่อความพึงพอใจอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.001, F = 7.032, R² = 0.272) ประกอบด้วย ความสามารถในการเอาชนะข้อจำกัดทางภูมิศาสตร์ผ่านการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล การใช้ข้อมูลดิจิทัลเพื่อการตัดสินใจทางธุรกิจอย่างมีประสิทธิภาพ การมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ผลิตวัตถุดิบ การสร้างรูปแบบธุรกิจนวัตกรรมที่ใช้ประโยชน์จากเทคโนโลยี การรับรู้ความเสี่ยงจากการเข้าของคู่แข่งรายใหม่และความพร้อมในการปรับกลยุทธ์ธุรกิจ และการรับรู้ความเสี่ยงจากการออกผลิตภัณฑ์ใหม่ของคู่แข่ง
เอกสารอ้างอิง
จักรพันธ์ กิตตินรรัตน์ และ อรณัฏฐ์ อชีรญาวัฒน. (2567). การสุ่มตัวอย่างในงานวิจัย: หลักการ วิธีการ และการประยุกต์ใช้. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 2(1), 39–55.
ดุษฎี นาคเรือง, สุธิดา วัฒนยืนยง, และ นุชนภา เลขาวิจิตร. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลการดําเนินงานของวิสาหกิจชุมชนจังหวัดยะลา. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 9(17), 69-77.
ตรียาพร ตุ่มศรียา, ฑิฏิวุฒิ ศรีมานพ, บุญสาน ทระทึก, จักรกฤษณ์ แก้วประเสริฐ, และ ศุภานัน ศรีวิราช. (2568). อิทธิพลของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ประสิทธิภาพห่วงโซ่อุปทาน และความสามารถด้านทรัพยากรมนุษย์ต่อขีดความสามารถทางการแข่งขันระหว่างประเทศของธุรกิจส่งออกไทย. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(9), 297–311.
ทวีรัชต์ คงรชต. (2561). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการซื้อสินค้าผ่านระบบออนไลน์ของคนวัยทำงานในจังหวัดนนทบุรี. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์. 12(16), 40–60.
ธัญญพัทธ์ ลิขิตธนสมบัติ และ เนตรนภา ไวทย์เลิศศักดิ์. (2566). บทบาทในการจับคู่งานของตัวชี้วัดคุณภาพแอปพลิเคชันหางานออนไลน์. วารสารการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ. 16(1), 1–29.
นฤศร มังกรศิลา, นุจรี บุรีรัตน์, และ เกษมเขษม พุฒเรืองศรี. (2567). การตลาดออนไลน์เพื่อเพิ่มศักยภาพผลิตภัณฑ์ชุมชนอย่างยั่งยืน โดยนำเสนอด้วยทุนทางวัฒนธรรมของวิสาหกิจชุมชนหุบกะพง จังหวัดเพชรบุรี. วารสารการจัดการโซ่คุณค่าและกลยุทธ์ธุรกิจ สมาคมเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 3(3), 14-27.
สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดยะลา. (2563). แผนพัฒนาการเกษตรและสหกรณ์จังหวัดยะลา (พ.ศ.2561 – 2565) ฉบับทบทวน ปีงบประมาณ พ.ศ.2563. สืบค้นเมื่อ 22 เมษายน 2568 จาก https://www.opsmoac.go.th/yala-strategic-files-422791791813
สำนักวิจัยเศรษฐกิจการเกษตร. (2566). การศึกษาการเข้าถึงเทคโนโลยีและนวัตกรรม ข้อมูลข่าวสาร และแหล่งเงินทุนในภาคเกษตร (เอกสารวิจัยเศรษฐกิจการเกษตร เลขที่ 129).
สุภาพร เลิศศิริ, พิชัย ทองดีเลิศ, สาวิตรี รังสิพาหุ์ และ นิรันดร ธาปชัย. (2560). การศึกษาปัจจัยเสี่ยงของการดำเนินงานของวิสาหกิจชุมชนแปรรูปอาหารในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal มหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับ International (Humanities, Social Sciences and Arts), 10(15), 577-593.
เอกพรรณ ธัญญาวินิชกุล, ปิยพร ท่าจีน, และประภาส จงสถิตวัฒนา. (2566). แบบจำลองความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการยอมรับเทคโนโลยีสารสนเทศ ในการพัฒนาเกษตรกรรม. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 15(1), 36-50.
Chutter, M. (2009). Overview of the Technology Acceptance Model: Origins, Developments and Future Directions. Sprouts: Working Papers on Information Systems.
Davis, F. (1989). Perceived Usefulness, Perceived Ease of Use, and User Acceptance of Information Technology. MIS Quarterly, 319-339. http://doi.org/10.2307/249008
González Flores, K. M., & Katonáné Kovács, J. (2018). Defining the entrepreneurship ecosystem. SEA-Practical Application of Science, 6(18), 299-306.
Institute of Design at Stanford. (2010). Bootcamp bootleg. Retrieved April 27, 2025, from https://dschool-old.stanford.edu/sandbox/groups/designresources/wiki/36873/attachments/74b3d/ModeGuideBOOTCAMP2010L.pdf
Moore, J. (1993). Predators and prey: A new ecology of competition. Harvard Business Review, 71(3), 75–86.
Wirtz, B. W., Schilke, O., & Ullrich, S. (2010). Strategic development of business models: implications of the Web 2.0 for creating value on the internet, Long range planning, 43(2-3), 272-290. http://doi.org/10.1016/j.lrp.2010.01.005
Xiong, J., & Qureshi, S. (2017). The role of mobile phones in the provision of equitable health care for human development. Proceedings of the Twenty-third Americas Conference on Information Systems (AMCIS), Boston, MA.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Nimarunee Hayeewangoh

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ผลงานที่ปรากฎในวารสารฉบับนี้เป็นลิขสิทธิ์เฉพาะส่วนบุคคลของผู้เขียนซึ่งต้องรับผิดชอบต่อผลทาง กฎหมายที่อาจเกิดขึ้นได้และไม่มีผลต่อกองบรรณาธิการ



