Participatory School Management According to the Principles Sangahavatthu of Educational Institution Administrators Under the Secondary Education Service Area Office, Roi Et
Main Article Content
Abstract
This research aims to examine the current state, investigate the methods, and propose guidelines for participatory school administration based on the Four Principles of Sangahavatthu (Principles of Social Welfare) among school administrators under the Roi Et Secondary Educational Service Area Office. Employing a mixed-methods research design, the study utilized a quantitative sample of 345 teachers during the 2025 academic year, with data collected via questionnaires and analyzed using percentages, means, and standard deviations. The qualitative phase involved in-depth interviews with 9 experts in school administration and religion, using descriptive content analysis.
The research findings revealed that:
1) The current state of participatory school management based on the Sangahavatthu IV principles was overall at a high level ( = 4.11, S.D. = 1.00). All individual aspects were also rated at a high level. The aspect with the highest mean was participation in problem-solving ( = 4.12, S.D. = 1.02), followed by participation in decision-making ( = 4.11, S.D. = 0.99), participation in organizational change ( = 4.10, S.D. = 0.99), and participation in goal setting ( = 4.09, S.D. = 0.99), respectively. 2) The methods for participatory school management based on the Sangahavatthu IV consist of four aspects: 1) Goal Setting through Dana (Giving), by sharing information and resources to foster collective ownership; 2) Decision-making through Piyavaca (Kindly Speech), using respectful communication to build trust; 3) Problem-solving through Atthacariya (Useful Conduct), by providing active support and guidance; and 4) Organizational Change through Samanattata (Equanimity), by treating staff with equality and respecting diverse opinions to ensure harmony. 3) The guidelines for participatory school management based on the Sangahavatthu IV were found to be overall at the highest level of appropriateness, feasibility, and usefulness ( = 4.55, S.D. = 0.73). Specifically, appropriateness had the highest mean ( = 4.60, S.D. = 0.73), followed by usefulness ( = 4.57, S.D. = 0.81), and feasibility ( = 4.52, S.D. = 0.72). These findings were synthesized into the "PROMMIN MODEL," an integrated body of knowledge emphasizing shared engagement in goal setting, decision-making, problem-solving, and change management, rooted in ethical principles to ensure sustainable organizational development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
References
ภาษาไทย
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2525). พุทธศาสนากับคนรุ่นใหม่และสังคมไทยในอนาคต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช) ป.ธ.9 ราชบัณฑิต. (2548). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์ ชุดคำวัด. วัดราชโอรสาราม กรุงเทพมหานคร: ช่อระกา.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต). (2550). ธรรรมนูญชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 82). กรุงเทพมหานคร: บริษัทพิมพ์สวย จำกัด.
ทาโร ยามาเน่. (2516). สถิติ: การวิเคราะห์ขั้นแนะนำ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). นิวยอร์ก: ฮาร์เปอร์ แอนด์ โรว์พับลิเคชันส์.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ประกอบ กรรณสูตร. (2543). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: ด่านสุทธาการพิมพ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). ข้อเสนอการปฏิรูปการศึกษาในทศวรรษที่สอง (พ.ศ. 2552-2561). (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สวอนส์เบิร์ก, อาร์. (2539). การจัดการและภาวะผู้นำสำหรับผู้บริหารการพยาบาล. (พิมพ์ครั้งที่ 2). บอสตัน: โจนส์ แอนด์ บาร์ตเลตต์.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2545). การบริหารจัดการศึกษาโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. กรุงเทพทานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉลาด จันทรสมบัติ. (2553). การมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาท้องถิ่น. การบริหารและพัฒนา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2(1) (เมษายน): 176-177.
พระมหาเมืองมนต์ จกฺกธมฺโม (ศรีปัตตา)และคณะ. (2568). รูปแบบการมีส่วนร่วมการบริหารสถานศึกษาตามหลักพุทธธรรมสําหรับโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชลบุรี เขต 1. เสียงธรรมจากมหายาน, 11(1) (กุมภาพันธ์): 1.
สุริยา ชานกันและอาคม อึ่งพวง. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสํานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 3. วิชาการและวิจัย มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 15(1) (มีนาคม): 397.
เหมภัส เหลาแหลม. (2564). การมีส่วนร่วมของครูในการบริหารงานวิชาการในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2. วิทยานิพนธ์ ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยรังสิต.
“พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542”. ราชกิจจานุเบกษา 116. (สิงหาคม 2542): ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-26.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด. ข้อมูลสารสนเทศ ครู/บุคลากรในสังกัด. สืบค้นเมื่อ 11 เมษายน 2568, จาก https://sesao-ret.go.th/.
ภาษาอังกฤษ
Chalat Chantarasombat. (2010). Community Participation in Educational Management for Local Development. Journal of Administration and Development Mahasarakham University, 2(1) (April): 176-177.
National Education Act B.E. 2542 (1999). Royal Thai Government Gazette 116. (August 1999): Part 74 A. Page 1-26.
Phra Dharmakosacarya (Buddhadasa Bhikkhu). (1982). Buddhism with the New Generation and Thai Society in the Future. Bangkok: Sukkhaparpjai Publishing.
Phra Dharmakittiwong (Thongdee Suratecho). (2005). Dictionary for Buddhist Studies: Kham Wat Series. Wat Ratchaorasaram. Bangkok: Chor Raka.
Phra Brahmagunabhorn (P.A. Payutto). (2007). Constitution for Living. 82nd ed. Bangkok: Pimsuay Co., Ltd.
Yamane, Taro. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. 3rd ed. New York: Harper and Row Publications.
Boonchom Srisaard. (2017). Introduction to Research. (10th ed). Bangkok: Suwiriyasarn.
Prakob Kannasoot. (1999). Statistics for Behavioral Sciences Research. (3rd ed). Bangkok: Darn Suttha Press.
Prasan Prommana. (2009). Participatory Management. Annual Report 2009. Ban Promnimit School, Primary Educational Service Area Office Sakaeo Zone 1.
Phramaha Muangmon Jakkadhammo (Sripatta) et al. (2025). Participatory Model of School Administration Based on Buddhist Principles for Primary Schools under Chonburi Primary Educational Service Area Office 1. Voice of Mahayana Dhamma, 11(1) (February): 1.
Secondary Educational Service Area Office Roi Et. Information on Teachers/Staff in the Jurisdiction. [Online]. Available: https://sesao-ret.go.th/ [11 April 2025].
Office of the Education Council, Ministry of Education. (2009). Proposals for Second-Decade Education Reform (2009-2018). (2nd ed). Bangkok: Office of the Education Council.
Suriya Chankan and Arkom Ungpuang. (2022).Participatory Management of School Administrators under Khon Kaen Primary Educational Service Area Office 3. Journal of Academic and Research, North Eastern University, 15(1) (March): 397.
Swansburg, R. (1996). Management and Leadership for Nurse Managers. 2nd ed. Boston: Jones and Bartlett.
