การพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักปฏิจจสมุปบาท
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและวิเคราะห์แนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตตามหลักปฏิจจสมุปบาท ซึ่งเป็นหลักธรรมสำคัญในพระพุทธศาสนา หลักปฏิจจสมุปบาทอธิบายถึงความสัมพันธ์ของเหตุและผลที่ก่อให้เกิดทุกข์ และแนวทางการดับทุกข์ผ่านการพิจารณาความเป็นเหตุปัจจัยของชีวิต การนำหลักการนี้มาประยุกต์ใช้สามารถช่วยเสริมสร้างความเข้าใจในกระบวนการคิดและพฤติกรรมของมนุษย์ อันนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตทั้งในด้านกาย จิตใจ และสังคม บทความได้นำเสนอกรอบแนวคิดที่เชื่อมโยงระหว่างปฏิจจสมุปบาทกับกระบวนการพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยเน้นการฝึกสติ สมาธิ และปัญญา เพื่อปลดปล่อยตนเองจากความทุกข์และเสริมสร้างความสุขที่ยั่งยืน ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการประยุกต์ใช้หลักปฏิจจสมุปบาทสามารถส่งเสริมความเข้าใจตนเอง การปรับตัวในสังคม และการดำเนินชีวิตอย่างมีคุณค่า บทความนี้เสนอแนะแนวทางการปฏิบัติที่เหมาะสมสำหรับบุคคลทั่วไปและองค์กรในการพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยเน้นความสำคัญของการปฏิบัติธรรมและการพัฒนาจิตใจควบคู่กับการดำเนินชีวิตในยุคปัจจุบัน เพื่อให้เกิดสมดุลระหว่างความสุขทางวัตถุและความสงบทางจิตวิญญาณ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆบทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักอักษรจากวารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์ ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2547). ปฏิจจสมุปบาท: ธรรมชาติของทุกข์และการดับทุกข์. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พุทธทาสภิกขุ. (2535). ปฏิจจสมุปบาท. หัวใจพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์สุวัณณภูมิ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฏกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,
วศิน อินทสระ. (2553). ธรรมะจากพระโอษฐ์. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2561). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2525). หลักพุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Bhikkhu Bodhi. (2000). The Connected Discourses of the Buddha: A New Translation of the Samyutta Nikaya. Boston: Wisdom Publications.
Buddhadasa Bhikkhu. (2535). Paticcasamuppada: The heart of Buddhism. Bangkok: Suwannaphumi Printing House.
Diener, E., & Seligman, M. E. P. (2004). Beyond money: Toward an economy of well-being. Psychological Science in the Public Interest, 5(1), 1-31.
Inthasara W. (2553). Dhamma from the mouth of the Buddha. Bangkok: Dhammasabha.
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (2539). Thai Tripitaka.Mahachulalongkornraja vidyalaya Edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya Printing House,
Phra Thammapitaka (P.A. Payutto). (2547). Paticcasamuppada: The nature of suffering and the cessation of suffering. Bangkok: Buddhadhamma Foundation.
Punyanuphap S. (2525). Principles of Buddhism. Bangkok: Mahamakut Buddhist University Printing House.
Rhys Davids, T.W., & Stede, W. (1925.) The Pali Text Society's Pali-English Dictionary. Oxford: The Pali Text Society.
Ryff, C. D., & Singer, B. H. (1998). The contours of positive human health. Psychological Inquiry, 9(1), 1-28.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A Visionary New Understanding of Happiness and Well-being. New York: Free Press.
Somdejphrabuddhakosajarn (P.A. Payutto). (2561). Buddhism, revised and expanded edition. Bangkok: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
World Health Organization (WHO). (2006). Constitution of the World Health Organization. Geneva: World Health Organization.
