ความเป็นธรรมในการเข้าถึงและการรับประโยชน์จากแหล่งเงินทุน ในชุมชนของผู้ด้อยโอกาสเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต กรณีศึกษาอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช

Main Article Content

สิริยา รัตนช่วย
โกวิทย์ พวงงาม

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการสร้างความเป็นธรรมในการเข้าถึงและรับประโยชน์จากแหล่งเงินทุนในชุมชนและปัจจัยที่จะนำไปสู่การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ด้อยโอกาส โดยเลือกเอาอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช ขึ้นมาเป็นกรณีศึกษา ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่ใช้เครื่องมือในการเก็บข้อมูลที่หลากหลาย ทั้งการศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสังเกต ผลการศึกษาพบว่า แหล่งเงินทุนในชุมชนได้พยายามสร้างให้เกิดความเป็นธรรมในกระบวนการดำเนินงาน โดยแนวทางการสร้างความเป็นธรรมในการเข้าถึงและการรับประโยชน์จากแหล่งเงินทุนในชุมชนจะสัมพันธ์กับ การเข้าถึงข้อมูลอย่างเป็นธรรม การเปิดโอกาสอย่างเท่าเทียม และจริยธรรมส่วนบุคคล ส่วนปัจจัยสำคัญในการพัฒนาคุณภาพชีวิตเกี่ยวข้องกับการจัดการตนเองของผู้ด้อยโอกาสและการบริหารจัดการของแหล่งเงินทุน ข้อเสนอแนะจากการศึกษาคือ 1) ข้อเสนอแนะในการสร้างความเป็นธรรมนั้น แหล่งเงินทุนควรมีการเปิดโอกาสการรับรู้ข้อมูล การเข้าถึงบริการ และการรับประโยชน์ให้ครอบคลุมถึงผู้ด้อยโอกาส 2) ข้อเสนอแนะในการพัฒนาคุณภาพชีวิตนั้น แหล่งเงินทุนควรส่งเสริมการนำเงินทุนไปใช้เพื่อการพัฒนาอาชีพ 3) ข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย ภาครัฐควรจัดทำแผนที่นำทางในการสร้างความเป็นธรรมและการพัฒนาคุณภาพชีวิตในระดับชาติ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
รัตนช่วย ส. ., & พวงงาม โ. . (2015). ความเป็นธรรมในการเข้าถึงและการรับประโยชน์จากแหล่งเงินทุน ในชุมชนของผู้ด้อยโอกาสเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต กรณีศึกษาอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. Journal of Politics and Governance, 5(2), 130–143. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/279141
ประเภทบทความ
Research Articles and Academic Articles

เอกสารอ้างอิง

โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

จตุรงค์ บุณยรัตนสุนทร. (2546). ความยากจนสถานการณ์และบทบาทขององค์กรพัฒนาเอกชน. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์ จำกัด.

ชื่นฤทัย กาญจนะจิตรา, สุรีย์พร พันพึ่ง และรัชพันธุ์ เชยจิตร, (2548). ปัจจัยโครงสร้างที่มีผลต่อความยากจน. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

ธรรมรักษ์ การพิศิษฐ์ และเกษมสันต์ จิณณวาโส. (2537). การกระจายรายได้ไทย ปัญหา แนวคิด และแนวทางแก้ไข. กรุงเทพฯ: สถาบันสาธารณกิจ มูลนิธิประชากร.

ปัทมาวดี โพชนุกูล ซูซูกิ. (2552). สวัสดิการชุมชนในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข.

พูลทรัพย์ สวนเมือง ตุลาพันธุ์. (2548). องค์กรการเงินชุมชน: วินัยและการจัดการ. กรุงเทพฯ: โครงการเสริมสร้างการเรียนรู้เพื่อชุมชนเป็นสุข.

วรวุฒิ โรมรัตนพันธ์. (2554). ทุนทางสังคมกับแนวคิดตะวันออก. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สมชาย จิตสุชน. (2545). ความยากจนคืออะไรและวัดได้อย่างไร. รายงานทีดีอาร์ไอ, 32(5), 15-16.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2552). ตัวชี้วัดในแผนที่ความยากจนในภาพรวม พ.ศ.2552 มิติรายได้ของจังหวัดนครศรีธรรมราช. รายงานสำนักงานสถิติแห่งชาติ. ค้นเมื่อ 11 กันยายน 2555, จาก http://www.nso.go.th/

Allen, Tim & Thomas, Alan. (1992). Poverty and development in the 1990s. London: Oxford University press.

Harrell R. Rodgers, JR & Weiher, Gregory. (1989). Rural Poverty: Special Causes and Policy Reforms. Greenwood Press: Inc.

Midgley, James. (1997). Social welfare in global context. London: Sage

Pernia M., Ernesto. (1994). Poverty: Explanations of Social Deprivation. London: Oxford University press.

Rawls, John. (1999). A Theory of Justice. Cambridge: Harvard University press.

Woolcock, Michael. (2005). Power, Right, and Poverty: Concepts and Connections. Washington DC.: The World Bank.