แนวทางการจัดทำแผนพัฒนาทางกายภาพชุมชนตำบลอีปาด อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ

Main Article Content

ประภาพร สายธนู
เพชรลัดดา เพ็ชรภักดี

บทคัดย่อ

วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการศึกษาความต้องการของการพัฒนาชุมชนในชุมชนตำบล อีปาด อำเภอกันทรารมย์  จังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งมุ่งเน้นไปที่การพัฒนาทางกายภาพของชุมชนตำบลอีปาด ผลการศึกษานี้มีประโยชน์สำหรับกรอบการดำเนินงานของแผนพัฒนาชุมชนทางกายภาพขององค์กรท้องถิ่นในชุมชนตำบลอีปาด การดำเนินการศึกษาได้ใช้ข้อมูลที่ได้รับจากแบบสอบถามเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพการให้สัมภาษณ์และการวิเคราะห์กับกลุ่มตัวอย่าง ผลการศึกษาพบว่ามีปัญหาการพัฒนาท้องถิ่นในหลาย ๆ ด้านเช่นสังคมโครงสร้างพื้นฐาน ทางเศรษฐกิจ การบริหารและสิ่งแวดล้อม ตำบลอีปาดเป็นชุมชนขนาดเล็ก แต่องค์กรท้องถิ่นไม่ได้มีการวางแผนการพัฒนาทางกายภาพ ที่มาจากการทำความเข้าใจความต้องการของชุมชน ในการจัดการทรัพยากรและสิ่งแวดล้อมในพื้นที่การของบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งอาจส่งผลกระทบต่อการเสื่อมสภาพของทรัพยากรธรรมชาติในอนาคต ดังนั้นการศึกษานี้ได้ตรวจสอบปัญหาที่เกิดขึ้นจากแง่มุมต่าง ๆ ในแผนพัฒนาชุมชนทางกายภาพ ผลที่ได้จากการศึกษาครั้งนี้คือการเสนอกรอบของแผนพัฒนาชุมชนทางกายภาพสำหรับตำบลอีปาดที่มาจากความต้องการของท้องถิ่น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สายธนู ป. . ., & เพ็ชรภักดี เ. . . (2016). แนวทางการจัดทำแผนพัฒนาทางกายภาพชุมชนตำบลอีปาด อำเภอกันทรารมย์ จังหวัดศรีสะเกษ. Journal of Politics and Governance, 6(2), 36–54. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/272856
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการเร่งรัดพัฒนาชนบท. (ออนไลน์). สืบค้นจากhttp://th.wikipedia.org/wiki. 11 มีนาคม 2558

ชนิตา รักษ์พลเมือง. (2542). เอกสารประกอบการบรรยาย วิชาหลักและทฤษฎีพัฒนศึกษา. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณัฐวุฒิ บำรุงแจ่ม. (2550). ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงกับการดำเนินชีวิตของนักศึกษาคณะเศรษฐศาสตร์. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ดำรงค์ ฐานดี. (2538). รัฐกับการพัฒนาประเทศ. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธวัชชัย เพ็งพินิจ และคณะ. (2554). ตัวชี้วัดความสำเร็จเกษตรพอเพียงของปราชญ์ชาวบ้านและพหุภาคีภาคอีสาน สกลนคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.

นภาพร อติวานิชยพงศ์. (2554). แนวคิดสิทธิมนุษยชนและความเป็นชายขอบ กรุงเทพฯ. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

นิพนธ์ พัวพงศกร และสมเกียรติ เรืองจันทร์. (2547). โครงการจัดทำยุทธศาสตร์และแนวทางในการเตรียมความพร้อมของภาคอุตสาหกรรมไทยอันเนื่องมาจากการเจรจา WTO รอบใหม่ที่กรุงโดฮา รายงานเสนอต่อสำนักงานเศรษฐกิจอุตสาหกรรม กระทรวงอุตสาหกรรม. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.

เนตรดาว เถาถวิล. (2554). เฮ็ดอยู่ แต่บ่พอกิน. คำถามว่าด้วยการพึ่งตนเองของชาวนาเกษตรอินทรีย์ในยุคโลกาภิวัฒน์และการพัฒนา. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

แนวคิดว่าด้วยการจัดการทรัพยากรร่วม ตอนที่ 1 : ท้าทายองค์ความรู้ดั่งเดิมในการจัดการทรัพยากร. (ออนไลน์) สืบค้นจาก https://econdigest.wordpress.com/2011/03/24/ostrom-review-1. 29 มีนาคม 2558.

ประเวศ วะสี. (2534). องค์กรชุมชนกับกระบวนการเรียนรู้ของประชาชนหัวใจของการพัฒนา. บทความวิชาการพัฒนาสังคม : แนวความคิดและปฏิบัติ.

พจนานุกรม (ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525, 2538 : 238)

พจนานุกรม (ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2524 : 316)

พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยาฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2524 (ราชบัณฑิตยสถาน . 2524 : 112), มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2542). เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง: ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง.

สุรพล เศรษฐบุตร. (2534). เอกสารประกอบการบรรยายวิชา การส่งเสริมการเกษตรกับการพัฒนาชนบท. อ้างถึงใน ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุริชัย หวันแก้วและคณะ. (2544). ความเป็นคนชายขอบกับปัญหาสิทธิมนุษยชนในสังคมไทย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.