พลังเด็กและเยาวชนสร้างเสริมสุขภาวะในชุมชนชนเผ่าพื้นเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ในยุคโควิด-19
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้พัฒนาขึ้นภายใต้การประเมินโครงการพลังเด็กและเยาวชนสร้างเสริมสุขภาวะชุมชนชนเผ่าพื้นเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ประจำปี พ.ศ. 2564 โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินผลผลิต ผลลัพธ์ และผลกระทบจากการดำเนินโครงการฯ ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงประเมินผล แบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ กลุ่มเป้าหมายในการวิจัยคือ เด็ก เยาวชน และพี่เลี้ยงโครงการ รวมจำนวน 60 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม แบบสนทนากลุ่ม และการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม ผลการศึกษา พบว่า ผลผลิตจากการดำเนินโครงการฯ เกิดขึ้นสามประการคือ ประการที่ 1 เกิดแกนนำและการพัฒนากลุ่มเด็กและเยาวชนชาติพันธุ์ ในพื้นที่ดำเนินโครงการ ประการที่ 2 เกิดกลไกเชิงบูรณาการในการขับเคลื่อนโครงการสุขภาวะชุมชน และประการที่ 3 เกิดพื้นที่ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ประสบการณ์จากการทำงานร่วมกัน
ในขณะเดียวกัน คณะผู้วิจัยยังพบว่า ภายใต้สถานการณ์โควิด-19 ถือเป็นปัจจัยเร่งเชิงบวกที่ส่งผลให้เกิดผลลัพธ์และผลกระทบอย่างเชื่อมโยงกัน โดยผลลัพธ์จากการดำเนินโครงการฯ คือ 1) เกิดการรวมกลุ่มและขยายกลุ่มแกนนำเด็กและเยาวชน 2) เด็กและเยาวชนมีเวลาเพื่อศึกษา และตระหนักรู้เกี่ยวกับสุขภาวะและภูมิปัญญาของชุมชน และ 3) เด็กและเยาวชนมีการประยุกต์ใช้แอปพลิเคชันให้เป็นประโยชน์ระหว่างการดำเนินโครงการ ในขณะเดียวกัน ผลกระทบจาก การดำเนินโครงการฯ ก็พบว่าการแพร่ระบาดของโควิด-19 เป็นสถานการณ์ที่พลิกวิกฤตเป็นโอกาสให้แก่กลุ่มเด็ก เยาวชน และชุมชน อย่างน้อยสองประการคือ การสร้างอาชีพและรายได้จาก การขายของออนไลน์ และการสร้างพื้นที่ในการนำเสนอสินค้าที่สะท้อนอัตลักษณ์ของชุมชน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชานนท์ โกมลมาลย์, และคณะ. (2562). รายงานการศึกษา การส่งเสริมให้ท้องถิ่นสนับสนุนสภาเด็กและเยาวชน และกลุ่มเด็กและเยาวชน ริเริ่มทำกิจกรรมสร้างสรรค์ และแก้ไขปัญหาในชุมชน สังคมของตนเอง. กรมกิจการเด็กและเยาวชน กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสุขภาพ. https://www.dcy.go.th/public/mainWeb/file_download/1646108595063-695155125.pdf
ธาดา วรรธนปิยกุล, ทองอินทร์ ไหวดี, สิงหา จันทริย์วงษ์, และปิยศักดิ์ สีดา. (2565). “บวร” เพื่อการดูแลสุขภาพตนเองของชาติพันธุ์ไทย-ลาว หลังสถานการณ์โควิด-19. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 8(3), 93-93.
ธานินทร์ คฤหานนท์. (2557). ผลกระทบทางสังคมต่อชุมชนจากการพัฒนาเส้นทางคมนาคมสู่ด่านชายแดนห้วยโก๋น จังหวัดน่าน. วารสารบัณฑิตวิจัยบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 5(2), 37-50.
ปวลักขิ์ สุรัสวดี. (2566). ถอดบทเรียนนักการละครประยุกต์: กระบวนการละครเยาวชนฐานชุมชนเพื่อสร้างการเรียนรู้จิตสำนึกร่วมและอัตลักษณ์จากเรื่องเล่าของเยาวชน. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 2(1), 78-120.
ปิยะราช เทพสุภา. (2560). การประเมินโครงการบ้านมั่นคง: กรณีศึกษาชุมชนตาบลบางโปรง อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์). ThaiLIS. http://libdcms.nida.ac.th/thesis6/2560/b201165.pdf
พงษ์ วิเศษสังข์. (2554). เทคโนโลยีสารสนเทศกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. วารสารนักบริหาร, 31(1), 124-130.
ภรณี หลาวทอง. (2559). ตัวแบบการพัฒนาเพิ่มขีดความสามารถทางการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนประเภทผลิตภัณฑ์ผ้าและเครื่องแต่งกายในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีปทุม). ThaiLIS. http://dspace.spu.ac.th/handle/ 123456789/5453
ภารณี นิลกรณ์, และคณะ. (2563). การประเมินผลรูปแบบการป้องกันการใช้สารเสพติดรายใหม่ในเยาวชน โดยความร่วมมือของภาคส่วนที่เกี่ยวข้อง จังหวัดนครปฐม. (รายงานการวิจัย). ศูนย์ศึกษาปัญหาการเสพติด (ศศก.) คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2549). การประเมินโครงการ: แนวคิดและแนวปฏิบัติ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชรินทร์ คำสา, วรรณรัตน์ ลาวัง, และสมสมัย รัตนกรีฑากุล. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคหลอดเลือดหัวใจในกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงที่เป็นกลุ่มเสี่ยงในจังหวัดตาก. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 29(3), 76-89.
ศุภวัฒน์ ปภัสสรากาญจน์. (2559). การนำทฤษฎีการเปลี่ยนแปลงและตัวแบบตรรกะเพื่อการปรับตัวด้านภูมิอากาศ มาใช้ในการพัฒนาชุมชนและท้องถิ่น. วารสารการบริหารท้องถิ่น, 9(1), 41-58.
สมาคมศูนย์รวมการศึกษาและวัฒนธรรมของชาวไทยภูเขาในประเทศไทย. (2563). เอกสารสถานการณ์และสภาพปัญหาโดยรวมของชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทย. สมาคมศูนย์รวมการศึกษาและวัฒนธรรมของชาวไทยภูเขาในประเทศไทย.
สราวุฒย์ วิจิตรปัญญา, พระศรีพัชโรดม, พระครูสิริพัชรโสภิต, พระปลัดธนเดช สมจิตฺโตพระมนูศักดิ์
อุตฺตโม, นิติกรวิชุมา, และธนกร ดรกมลกานต์. (2565). กระบวนการแก้ไขป้องกันและฟื้นฟูการแพร่ระบาดของโรคโควิด 19 ของกลุ่มชาติพันธุ์ อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์ ตามแนวทางพระพุทธศาสนา. Journal of Modern Learning Development, 7(7), 233-247.
สฤณี อาชวานันทกุล, และคณะ. (2560). โครงการวิจัยเพื่อพัฒนาองค์ความรู้ด้านการประเมินผลลัพธ์ทางสังคมสำหรับกิจการเพื่อสังคม และจัดทำกรณีศึกษานำร่อง. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. https://drive.google.com/file/d/16h_aROe7-AnVo2-f_LjQgPCE1XmtbokV/view?pli=1
อภิเชษฐ์ ทับเมือง. (2562). ผลกระทบทางสังคมวัฒนธรรมของเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ จังหวัดสระแก้ว, (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์).
ThaiLIS. https://repository.nida.ac.th/handle/662723737/5101
เอกชัย ทวีปวรชัย. (2564). แนวทางอนุรักษ์พิธีกรรมทางความเชื่อของชาติพันธุ์เมี่ยนในประเทศไทย: การวิเคราะห์สวอต. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 8(2), 88-104.
Darwin, C. (1859). The origin of species. Modern Library.
Haferkamp, H., & Smelser, N. J. (eds.). (1992). Social change and modernity (Vol. 19). University of California press.
Luhmann, N. (1982). The differentiation of society. Columbia University Press.
Redfield, R. (1953). The natural history of the folk society. Social Forces, 224-228.
Von Bertalanffy, L. (2010). General systems theory. The science of synthesis: exploring the social implications of general systems theory, 103.
WHO. (2001). Basic documents. (43rd ed.). World Health Organization.