แนวทางการพัฒนาเมืองเพชรบุรีตามแนวคิดภาคประชาสังคม และภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) วิเคราะห์แนวคิดภาคประชาสังคมและแนวคิด ภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี (2) วิเคราะห์การพัฒนาเมืองตามแนวคิดภาคประชาสังคมและแนวคิดภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี (3) เสนอแนวทางการพัฒนาเมืองเพชรบุรี ตามแนวคิดภาคประชาสังคมและแนวคิดภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี ผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการศึกษาค้นคว้าจากเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก ผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วย นักวิชาการ นักประวัติศาสตร์ ปราชญ์ชาวบ้าน ผู้อาวุโส และกลุ่มภาคประชาสังคม ผลการวิจัยพบว่า (1) แนวคิดภาคประชาสังคม ได้แก่ งานสกุลช่างเมืองเพชร ประเพณีและการละเล่นพื้นบ้าน และภูมิปัญญาชาวบ้านและเทคโนโลยีท้องถิ่น มีสำคัญก่อให้เกิดการรวมกลุ่ม ส่งเสริมสืบสานองค์ความรู้และทำงานร่วมกับส่วนราชการ ด้านแนวคิดภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ ของเมืองเพชรบุรี องค์ประกอบ ภูมิศาสตร์ ภูมิประชากร ภูมิอารยธรรม และภูมิประวัติศาสตร์ มีปฏิสัมพันธ์เชื่อมโยงซึ่งกันโดยภูมิศาสตร์เป็นสิ่งกำหนดก่อให้เกิดการรวมตัวก่อตั้งเป็นชุมชนเมือง ก่อเกิดทุนและทรัพยากร (2) การพัฒนาเมืองเพชรบุรีตามแนวคิดภาคประชาสังคม “มิติด้านองค์ความรู้” ภายใต้ฐานคติสร้างความเข้าใจว่าประชาสังคมคือทุนของเมือง ศึกษาอัตลักษณ์ของเมือง และความสัมพันธ์ของเมืองกับหลายองค์กร “มิติด้านบทบาทการแสดง” ภายใต้ฐานคติบุคคล ที่เข้ามามีส่วนร่วม การหนุนเสริมของแนวคิดภาคประชาสังคม และความเป็นเมืองควรคงไว้ซึ่ง วิถีชีวิตของคนเมืองเพชร ด้านแนวคิดภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี “มิติด้านองค์ความรู้” ภายใต้ฐานคติการใช้หลักการบริหารเพื่อพัฒนาพื้นที่ และประยุกต์ใช้นโยบายสาธารณะ “มิติด้านบทบาทการแสดง” ภายใต้ฐานคติการหนุนเสริมของภูมิรัฐประศาสนศาสตร์กับองค์ประกอบ ของเมืองน่าอยู่ และแนวทางการจัดทำแผนพัฒนา (3) แนวทางการพัฒนาเมืองเพชรบุรีตามแนวคิดภาคประชาสังคม ได้แก่ การสร้างอัตลักษณ์ของเมือง การใช้พื้นที่สาธารณะ และการพัฒนา ทุนบุคลากร ด้านแนวคิดภูมิรัฐประศาสนศาสตร์ของเมืองเพชรบุรี ได้แก่ การเชื่อมโยงกับแผน การเชื่อมโยงของคาบสมุทรภาคใต้ การเชื่อมโยงกับองค์ประกอบของเมืองน่าอยู่สู่เมืองสุขภาวะ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกรียงไกร เกิดศิริ. (2559). ข้อแนะนำเกี่ยวกับภูมิทัศน์เมืองประวัติศาสตร์. หน้าจั่ว: ว่าด้วย สถาปัตยกรรม การออกแบบ และสภาพแวดล้อม .30 (มกราคม – ธันวาคม 2559), 29.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลผลเอกสารและจดหมายเหตุ. (2544). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดเพชรบุรี. กรุงเทพมหานคร: กรมศิลปากร.
คณะกรรมการอำนวยการกลางโครงการความร่วมมือทางวิชาการระหว่างกรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่นกับสถาบันการศึกษา. (2551). เอกสารตำราหลัก ประกอบการเรียนการสอนหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น วิชากลยุทธ์การวางแผนพัฒนาพื้นที่ท้องถิ่นเชิงบูรณาการ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท แอคทีฟ พริ้นท์ จำกัด.
จรัส สุวรรณมาลา. (2560). รายงานการประชุม symposium “ท้องถิ่นไทยกับการสร้างเมืองสำหรับอนาคต”. จัดโดยสำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี ร่วมกับ คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จังหวัดเพชรบุรี. (2525). สมุดเพชรบุรี 2525. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เรือนแก้วการพิมพ์.
ชาย โพธิสิตา. (2549). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง จำกัด (มหาชน).
ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2555). การบริหารการพัฒนา ความหมาย เนื้อหา แนวทางและปัญหา (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิพวรรณ หล่อสุวรรณรัตน์ และสุขยืน เทพทอง. (2555). การบริหารรัฐกิจร่วมระหว่างรัฐบาลเอกชนและประชาสังคม. สืบค้นจาก http://202.44.73.6/upload/file/Tippawan_article/2552_ThaiArticle_PublicAdministration_tippawan.pdf
ปิยธิดา ปูชนียพงษกร. (2556). การประยุกต์ใช้แนวคิดการเติบโตอย่างชาญฉลาดเพื่อกำกับการแพร่กระจายของมหานครในภูมิภาค: กรณีศึกษานครสุราษฎร์ธานี. สาขาวิชาการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อม ภาควิชาการออกแบบและวางผังชุมชนเมือง บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ปรีดี พิศภูมิวิถี. (2557). ตามรอยฝรั่ง เล่าความหลังเมืองพริบพลี (เพชรบุรี). นครปฐม: บริษัท บุญเจริญ อินเตอร์เทรด จำกัด.
พิชญ์ พงษ์สวัสดิ์. (2560). แถลงการณ์ว่าด้วยเรื่องนคราภิวัฒน์ การพัฒนาเมือง และสุขภาวะเมืองของไทย เมือง กิน คน. กรุงเทพมหานคร: หจก. โรงพิมพ์วัชรินทร์ พี.พี.
พนิต ภู่จินดา, และยศพล บุญสม. (2559). แนวคิดการพัฒนาเมืองต้นแบบ (Urban Design Guideline for Specific Purposed Town). วารสารวิชาการการออกแบบสภาพแวดล้อม, 3(1), 25-27.
วสันต์ ปวนปันวงศ์. (2560). การพัฒนาพื้นที่ชนบทให้กลายเป็นเมือง กรณีศึกษาแหล่งท่องเที่ยวดอยม่อนแจ่ม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(2), 55-80.
วันชัย ริมวิทยากร. (2541). เศรษฐศาสตร์เมือง (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ศิรินภา สถาพรวจนา. (2541). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนจังหวัดเพชรบุรี: กรณีศึกษากลุ่มคนรักเมืองเพชร. สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต
คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2560). เมืองนิยม (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปทุมธานี: มูลนิธิสถาบันสร้างสรรค์ปัญญาสาธารณะ.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2558). เมืองย้อนคิด มุ่งสู่อนาคต. นนทบุรี: บริษัท มาตาการพิมพ์ จำกัด.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2542). ขบวนการประชาสังคมไทย: ความเคลื่อนไหวภาคพลเมือง. นครปฐม: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด.
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2559). แนวคิดเรื่องประชาสังคม. สืบค้นจาก http://www.ldi.or.th
Lefebvre, Henri. (2003). The Urban Revolution. London: London School of Economics.
Marcus Grant, Helen Lease, Gabriel Scally, Erica Ison, Jean Simos, Lucy Spanswick & Nicola Palme. (2014). World Health Organization Regional Office for Europe “Healthy Cities Promoting health and equity-evidence for local policy and practice”. Summary evaluation of Phase V of the WHO European Healthy Cities Network. UN City: Denmark.
Rajesh Tandon and Ranjita Mohanty. (2000). CIVIL SOCIETY AND GOVERNANCE A RESEARCH STUDY IN INDIA. Part of Global Comparative Research Study on Civil Society and Governance Co-ordinated by IDS, Sussex, UK. Tughlakabad Institutional Area, New Delhi: Society for Participatory Research in Asia (PRIA).
Rawiwan Oranratmanee. (2015). Dynamics of Old Districts in Thai Conservation Cities. Journal of Mekong Socletles , 11(2), 108-109.
บทสัมภาษณ์
ธานินทร์ ชื่นใจ. (2562, 12 พฤศจิกายน). ช่างงานจิตกรรมไทย, งานลายรดน้ำ. [บทสัมภาษณ์].
ทวีโรจน์ กล่ำกล่อมจิตต์. (2562, 31 มกราคม). นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. [บทสัมภาษณ์].
ทวีโรจน์ กล่ำกล่อมจิตต์. (2562, 19 พฤศจิกายน). นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. [บทสัมภาษณ์].
บุญชู มิตรมาก. (2563, 22 กรกฎาคม). ปราชญ์ชาวบ้าน, ผู้อาวุโส, หมอขวัญข้าว (ผู้ประกอบประเพณีรับขวัญข้าว). [บทสัมภาษณ์].
ล้อม เพ็งแก้ว. (2562, 19 พฤศจิกายน). ข้าราชการเกษียณ, ปราชญ์ชาวบ้าน. [บทสัมภาษณ์].
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2561, 12 กุมภาพันธ์). ศาสตราจารย์ (พิเศษ), ผู้อำนวยการหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. [บทสัมภาษณ์].
เอนก เหล่าธรรมทัศน์. (2562, 28 เมษายน). ศาสตราจารย์ (พิเศษ), ผู้อำนวยการหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. [บทสัมภาษณ์].