การโคลนนิ่งมนุษย์กับมุมมองทางชีวจริยธรรม

Main Article Content

พระวิมาน คัมฺภีรปัญฺโญ
ธนโชติ สิงห์คำป้อง
ภานุวัฒน์ สิงห์คำป้อง

บทคัดย่อ

การโคลนนิ่งมนุษย์ควรมีการพิจารณาในเชิงชีวจริยธรรม 7 ด้าน ได้แก่ 1) ชีวจริยธรรม ว่าด้วยการกำเนิดมนุษย์โคลนนิ่ง ซึ่งสารพันธุกรรมจะต้องได้รับความยินยอมจากเจ้าของโดยชอบธรรม กระบวนการสร้างตัวอ่อนจะต้องมีมาตรฐานความปลอดภัยและไม่ทำลายตัวอ่อน 2) ชีวจริยธรรรม ว่าด้วยส่วนประกอบของชีวิตมนุษย์โคลนนิ่ง เพื่อไม่ให้มีการทำลายหรือทำให้ส่วนประกอบของมนุษย์โคลนนิ่งบกพร่องหรือเสียหาย 3) ชีวจริยธรรมว่าด้วยเสรีภาพในการเลือกทางเดินของชีวิต โดยไม่จำกัดเสรีภาพในการเลือกทางเดินชีวิตของมนุษย์โคลนนิ่ง 4) จริยธรรมว่าด้วยการลดทอนศักยภาพของชีวิตมนุษย์ โดยจะต้องไม่ลดทอนศักยภาพในการดำเนินชีวิตและการพัฒนาชีวิตของมนุษย์โคลนนิ่ง 5) ชีวจริยธรรมว่าด้วยศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ โดยจะต้องเคารพศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์เท่าเทียมกันและปฏิบัติต่อกันในฐานะมนุษย์เพื่อนมนุษย์ 6) ชีวจริยธรรมมนุษย์โคลนนิ่ง เชิงสังคมวิทยา โดยมนุษย์โคลนนิ่งและมนุษย์ทั่วไปสมควรได้รับการปฏิบัติต่อกันอย่างเท่าเทียม ในฐานะที่เป็นสมาชิกของสังคม 7) ชีวจริยธรรมว่าด้วยการป้องกันการค้ามนุษย์ โดยไม่ใช้มนุษย์โคลนนิ่งเป็นสินค้าหรือวัตถุทางการค้า ดังนั้น ชีวจริยธรรมจึงเป็นตัวควบคุมการโคลนนิ่งมนุษย์ ให้เป็นไปอย่างสร้างสรรค์และเพื่อป้องกันปัญหาหรือผลกระทบต่อมนุษยชาติ


 

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
คัมฺภีรปัญฺโญ พ. ., สิงห์คำป้อง ธ. ., & สิงห์คำป้อง ภ. . (2021). การโคลนนิ่งมนุษย์กับมุมมองทางชีวจริยธรรม. Journal of Politics and Governance, 11(3), 273–283. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/256606
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

คณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. (2549). มนุษย์กับการใช้เหตุผล. มหาสารคาม: หจก. อภิชาติการพิมพ์.
นำชัย ชีววรรธน์. (2551). สเต็มเซลล์. กรุงเทพฯ: สารคดี.
บรรจบ บรรณรุจิ. (2537). จิต มโน วิญญาณ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
บุณย์ นิลเกษ. (2552). มหัศจรรย์ความเป็นจริงของชีวิต. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเซียง.
ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์. (2549). สเต็มเซลล์ ดีเอ็นเอและชีวจริยธรรม. กรุงเทพฯ: มติชน.
พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต) และคณะ. (2545). พระพุทธศาสนากับวิทยาการโลกยุคใหม่. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอำนวย โปราณภาณี. (2546). สากลธรรม. กรุงเทพฯ: สื่อตะวัน จำกัด.
ฟื้น ดอกบัว. (2543). แนวความคิดเกี่ยวกับสังสารวัฎ: การเวียนว่ายตายเกิดในพระพุทธศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โสภณการพิมพ์.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย. ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยงยุทธ์ วิริยายุทธังกูร. (ม.ป.พ.). พุทธศาสนากับจุดยืน. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
ยงยุทธ ยุทธวงศ์และศุภชัย หล่อโลหการ. (2547). โคลนนิ่ง เทคโนโลยีสะท้านโลก (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปทุมธานี: สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
สิทธิ์ บุตรอินทร์. (2532). มนุษยนิยม. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง.เอ้าส์.
Brennan, J.R. (1985). Pattern of Human Heredity: An Introduction to Human Genetics. Prentice Hall. NewJersey.