กลยุทธ์การพัฒนาเมืองท่องเที่ยวชายแดนแม่สอด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากลยุทธ์การพัฒนาเมืองท่องเที่ยวชายแดนแม่สอด การเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วย การวิจัยเชิงเอกสาร (documentary research) การสัมภาษณ์เชิงลึก (in-depth interview) และการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา (content analysis) กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ เจ้าหน้าที่หน่วยงานภาครัฐ จำนวน 5 คน ผู้ประกอบการธุรกิจท่องเที่ยว จำนวน 5 คน ประชาชนท้องถิ่น จำนวน 10 คน และนักท่องเที่ยว จำนวน 30 คน ผลการวิจัยพบว่า ภาพรวมศักยภาพด้านการท่องเที่ยวของเทศบาลนครแม่สอด เป็นพื้นที่ที่มีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวโดดเด่นในด้านพื้นที่มากที่สุด แต่ยังขาดการมีส่วนร่วมของภาคประชาชน รัฐบาล และเอกชนต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวชายแดน การวิเคราะห์สภาพแวดล้อมของเทศบาลนครแม่สอดต่อการพัฒนาการท่องเที่ยวชายแดน พบว่า ศักยภาพของพื้นที่เป็นจุดแข็ง ที่สำคัญที่สุด โดยมีปัญหาด้านทรัพยากรมนุษย์เป็นจุดอ่อน นอกจากนี้นโยบายส่งเสริมของภาครัฐเป็นโอกาส ที่สำคัญ และมีปัญหาข้อกฎหมายการท่องเที่ยวชายแดนเป็นอุปสรรคหลัก สำหรับกลยุทธ์การพัฒนาเมืองท่องเที่ยวชายแดนแม่สอด (2S1E) แบ่งเป็น 3 กลยุทธ์ย่อย ได้แก่ กลยุทธ์การพัฒนาทรัพยากรการท่องเที่ยว (source) กลยุทธ์การพัฒนาสังคมและการส่งเสริมคุณภาพชีวิตของประชาชน (society) และกลยุทธ์การพัฒนาความมั่นคงทางเศรษฐกิจ (economy)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว. (2561). แผนยุทธศาสตร์พัฒนาการท่องเที่ยว พ.ศ. 2561 – 2564 ของกรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: วีไอพี ก็อปปี้ปริ้น.
กองวิชาการและแผนงาน เทศบาลนครแม่สอด. (2562). แผนพัฒนาท้องถิ่น พ.ศ. 2561–2565. แม่สอด: ตาก.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). เเผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ: องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
คณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ (กนพ.). (2556). เอกสารประกอบการประชุมคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาเศรษฐกิจพิเศษ (กนพ.) ครั้งที่ 1/2556 เรื่อง การจัดตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษแม่สอดและท้องถิ่นรูปแบบพิเศษนครแม่สอด. 18 กันยายน 2556 ตึกไทยคู่ฟ้า ทำเนียบรัฐบาล.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา, กฤติกา สายณะรัตร์ชัย, และองค์ บรรจุน. (2561). การบูรณาการทุนวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพของน้ำพุร้อนแม่กาษา ด้วยการมีส่วนร่วมของชุมชน. ทีทัศน์วัฒนธรรม, 17(2), 1-18.
จารุจน์ กลิ่นดีปลี. (2541). การประเมินศักยภาพของแหล่งท่องเที่ยวสำหรับการท่องเที่ยวเชิงนิเวศกรณีศึกษา: อุทยานแห่งชาติไทรโยค จังหวดักาญจนบุรี. (ภาคนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ณัฏฐกฤษฏิ์ เอกวรรณัง. (2558). เอกสารประกอบการสอนวิชาการพัฒนาและอนุรักษ์ทรัพยากรการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
เทศบาลนครแม่สอด. (2558). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนา (พ.ศ. 2558 – 2562) เทศบาลนครแม่สอด อ.แม่สอด จ.ตาก. แม่สอด: ตาก.
ธารทิพย์ ธรรมสอน และสมเกียรติ ชัยพิบูลย์. (2553). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการสิ่งแวดล้อมเมืองการค้าชายแดนแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก. สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 16(1), 30-43.
ประชาชาติธุรกิจ. (2561). เที่ยวชายแดน “แม่สอด-เมียนมา” บูมโกยรายได้ 6พันล้าน. สืบค้นจาก https://www.prachachat.net/tourism/news-210095
สำนักงานปลัดกระทรวงคมนาคม. (2560). ความร่วมมือด้านการขนส่งอาเซียน. สืบค้นจาก http://eservice.mot.go.th/motportal/Home/AEC2
องค์ บรรจุน. (2561). ค้นเอกลักษณ์แม่สอด จากเมืองผ่านชายแดนการค้าสู่เมืองท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และชาติพันธุ์. การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 5, ขอนแก่น, 1118 – 1198. 21 กรกฎาคม 2561.
อดิเรก ฟั่นเขียว. (2559). ข้อเสนอเพื่อการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษชายแดนในพื้นที่จังหวัดตาก. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 5(1), 89-125.
John M.C. and Norman T.U. (1977). Rural Participation: Concepts and Measures for Project Design, Implementation and Evaluation. New York, U.S.A.: Cornel University
