แบบแผนกระบวนการสร้างอำนาจทางการเมืองภาคประชาชน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแบบแผนกระบวนการสร้างอำนาจทางการเมืองภาคประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ (Key Informants) เก็บรวบรวมข้อมูลในระดับกลุ่มแกนนำและประชาชนผู้เข้าร่วมในขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคม ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือจำนวน 60 คน (อีสานเหนือ และอีสานใต้) ซึ่งผู้วิจัยเลือกผู้ให้ข้อมูล ที่สำคัญหรือผู้รู้เหล่านี้อย่างเจาะจง (Purposive selection) เนื่องจากเห็นว่าเป็นผู้ที่มีความรู้ ความสามารถเหมาะสมที่จะให้ข้อมูลและสามารถตอบวัตถุประสงค์การวิจัยได้เป็นอย่างดี โดยมีคุณสมบัติ คือ 1) เคยมีประสบการณ์ในการเข้าร่วมขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองมาแล้ว ไม่ต่ำกว่า 1 ครั้ง 2) มีอุดมการณ์ทางการเมืองอย่างแรงกล้า การเลือกผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญเหล่านี้ ผู้วิจัยใช้วิธีการสอบถามคนต่อคน เพื่อให้คนที่ถูกถามบอกต่อ (snowball technique) คนใดที่มีคุณสมบัติตามที่กำหนด ผลการวิจัยพบว่า การที่ภาคประชาชน สามารถสร้างแบบแผนกระบวน การสร้างอำนาจทางการเมืองของตนให้เกิดความเข้มแข็งขึ้นได้นั้น เกิดจากการรวมกลุ่มทางการเมืองที่มีความเข้มแข็ง มีการบริหารจัดการกลุ่มอย่างมีแบบแผน มีขั้นตอนการจัดระเบียบองค์กร (organization) โดยมีองค์กรต่าง ๆ เข้าร่วมและแต่ละองค์กรมีกลยุทธ์หรือเป้าหมายเฉพาะ มีการประสานงาน และอุดมการณ์ร่วมกัน มีการพัฒนาไปสู่การจัดการองค์กรร่วมกัน มีการพัฒนากลยุทธ์ต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย และปฏิบัติการ (action) นำไปสู่การระดมทรัพยากรเพื่อการจัดองค์กร (mobilization) ประชาชนเกิดความตระหนักรู้ในอำนาจหน้าที่ของตน และสามารถใช้อำนาจหน้าที่นั้น ในการรวมกลุ่ม และเป้าหมายในการสร้างกลุ่มดังกล่าวให้ภาคประชาชนเกิดความเข้มแข็งมากขึ้น (People Organization-PO) กลุ่มแต่ละกลุ่มมีการเชื่อมต่อกันเป็นกลุ่มใหญ่ โดยกลุ่มมีการสร้างความสัมพันธ์แบบการเชื่อมต่อในระดับความแข็งแรงอย่างมาก จึงนำไปสู่การสร้างแบบแผนกระบวนการสร้างอำนาจทางการเมืองภาคประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือที่มีความเข้มแข็งมากขึ้น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกษียร เตชะพีระ. (2554). การเมืองภาคประชาชน ในงานวิจัยของเสกสรรค์. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 12(2), มกราคม - มิถุนายน 2554.
ชาย โพธิสิตา. (2556). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาฯ.
จักษ์ พันธ์ชูเพชร. (2549). การเมืองการปกครองไทย: จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ. กรุงเทพฯ: พิมพ์ลักษณ์.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2542). ขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมในรูปแบบใหม่และนัยยะเชิงทฤษฎีต่อการพัฒนาประชาธิปไตยในขบวนการประชาสังคมไทย: ความเคลื่อนไหวภาคพลเมือง. โครงการวิจัยและพัฒนาประชาสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชัยณรงค์ เครือนวน. (2559). การเคลื่อนไหวสังคมของเครือข่ายขบวนที่ดินและที่อยู่อาศัยตำบลคลองหินปูน อำเภอวังน้ำเย็น จังหวัดสระแก้ว. วารสารร่มพฤกษ์ มหาวิทยาลัยเกริก, 34(1), มกราคม – เมษายน.
ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ. (2553). การปฏิวัติของไพร่ (ฟ้าข้าแผ่นดิน) ใน Red Why: แดงทำไม. ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา (บรรณาธิการ). กรุงเทพฯ: โอเพ่นบุ๊กส์.
โนริยูกิ ซูซูกิ และศศิประภา จันทะวงศ์. (2555). พลวัตและการพัฒนา ขบวนการประชาสังคมของชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองไทยหลังรัฐประหารปี พ.ศ. 2559. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (ม.ป.ป.). แนวคิดว่าด้วยการอธิบายการเมืองของชาวนา: จาก “เศรษฐธรรม” ถึงข้อถกเถียงร่วมสมัย. วารสารเศรษฐศาสตร์การเมือง, 1(1).
พิภพ ธงไชย. (2546). ศตวรรษแห่งความหวัง ขบวนการประชาชนในศตวรรษใหม่กับทางออกจากโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร.
มัทนา โกสุมภ์. (2549). กระบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมของการเมืองภาคประชาชนในกรณี
สวนสัตว์กลางคืนเชียงใหม่. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ยุทธการ ห้าวหาญ. (2552). การเมืองภาคประชาชนกับการพัฒนาประชาธิปไตยไทย: ศึกษากรณีสมัชชาคนจน.บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิทยา ชินบุตร. (2559). การเคลื่อนไหวทางการเมืองของภาคประชาชนสู่การจัดตั้งพรรคการเมือง. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(3), กันยายน–ธันวาคม.
วรรณศักดิ์พิจิตร บุญเสริม. (2555). พัฒนาการและการเคลื่อนไหวขบวนการประชาสังคมคนเสื้อแดงในจังหวัดมหาสารคาม. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วรวลัญช์ โรจนพล และ จุมพล หนิมพานิช. (2556). สิทธิชุมชนในการเคลื่อนไหวเพื่อการจัดการทรัพยากรที่ดิน ป่า และน้าที่ยังยืน: กรณีศึกษาขบวนการเคลื่อนไหวทางสังคมแนวใหม่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือในช่วง 2531-2553. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิเชียร บุราณรักษ์. (2548). ขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองภาคประชาชน ศึกษากรณี: กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจังหวัดอุดรธานี.ปริญญารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิเชียร บุราณรักษ์. (2548). ขบวนการเคลื่อนไหวทางการเมืองภาคประชาชน ศึกษากรณี: กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมจังหวัดอุดรธานี. (ปริญญารัฐศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2549). การเมืองการปกครองไทย: พ.ศ.1762 -2500. คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันพัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สายัญ จิตตา. (2553). กระบวนการสร้างการเมืองภาคประชาชนของเทศบาลตำบลสมอทอด อำเภอบึงสามพัน จังหวัดเพชรบูรณ์. บัณฑิตวิทยาลัย.มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เสกสรร ประเสริฐกุล. (2547). การเมืองภาคประชาชนในระบอบประชาธิปไตยไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิภาษา
สุวิดา ธรรมมณีวงศ์. (2543). การเคลื่อนไหวทางสังคม. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2, ธันวาคม 2543-พฤษภาคม 2544.
สุธี ประวัติไท. (2526). บทเสนอว่าด้วยการปฏิวัติยังไม่สิ้น ในคลื่นแห่งทศวรรษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์เอดิสันเพรส โพดักส์
เอกพลณัฐ ณัฐพัทธนันท์. (2558). การเมืองเสื้อสีกับการศึกษาขบวนการโต้กลับตามจารีตการศึกษาขบวนการทางสังคมและการเมือง. วารสารทางวิชาการ คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 27(1), 85-128.