ความรู้ความเข้าใจในเรื่องท้องถิ่น-ท้องที่ของประชาชน ในอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องความรู้ความเข้าใจในเรื่องท้องถิ่น-ท้องที่ของชาวบ้านในอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม มีวัตถุประสงค์การวิจัยเพื่อศึกษาความรู้ความเข้าใจเรื่องท้องถิ่น-ท้องที่ของประชาชนในเขตอำเภอกันทรวิชัย จ.มหาสารคามศึกษาสาเหตุหรือปัจจัยที่ก่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจเรื่องท้องถิ่น-ท้องที่ของประชาชนในเขตอำเภอกันทรวิชัยศึกษาข้อเสนอแนะในการแก้ไขปรับปรุงความรู้ความเข้าใจเรื่องท้องถิ่น-ท้องที่ของประชาชน ทั้งนี้ผู้ให้ข้อมูลหลัก ในการสัมภาษณ์ เชิงลึกเกี่ยวกับความรู้ความเข้าใจ ตลอดจนปัญหาและสาเหตุ และข้อเสนอแนะในการพัฒนาความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับท้องถิ่นท้องที่ของประชาชนนั้น จะมีการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลหลักไม่ว่าจะเป็นผู้บริหารและสมาชิกสภาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น นายอำเภอ กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน และผู้รู้ที่เป็นชาวบ้านทั่วไป จำนวน 30 คน ผลการศึกษาพบว่าประชาชนในหมู่บ้านมีความรู้เกี่ยวกับองค์กร พื้นที่และเจ้าหน้าที่ในรัฐบาลท้องถิ่นและเจ้าหน้าที่ประสานงานทั่วไปขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่น อย่างไรก็ตามพวกเขาประสบปัญหาในการทำความเข้าใจเกี่ยวกับบทบาทและความรับผิดชอบของรัฐบาลท้องถิ่นและองค์การปกครองส่วนท้องถิ่น ด้วยเหตุนี้จึงเป็นเรื่องสำคัญที่รัฐบาลท้องถิ่นต้องจัดการเรื่องภาพลักษณ์ในทางลบที่ประชาชนในหมู่บ้านมี พวกเขาต้องปรับปรุงภาพลักษณ์ผ่านการแก้ปัญหาให้กับประชาชน มีความสัมพันธ์ที่ดีกับประชาชน พัฒนาระบบการให้บริการเพื่อรับใช้ประชาชนให้เร็วขึ้นและมีประสิทธิภาพมากขึ้น รวมทั้งส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนต่อกิจกรรมต่างๆ ขององค์การปกครองส่วนท้องถิ่น
Article Details
เอกสารอ้างอิง
โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย: หลักการและมิติใหม่ในอนาคต (พิมพ์ครั้งที่ 9).กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
______. (2554). การปกครองท้องถิ่นไทย หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
เจตน์ ดิษฐอุดม. (2561, 1 กรกฎาคม). ความสัมพันธ์ระหว่างท้องถิ่นและท้องที่. สถาบันพระปกเกล้า. สืบค้นจาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php
ชูชีพ พงษ์ไชย. (2541). บทบาทของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ตาม พ.ร.บ. ลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ.2457 กับตาม พ.ร.บ.สภาตำบล และองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ.2537. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัชชัย จันทร์สว่าง. (2545). บทบาทของกำนันผู้ใหญ่บ้านในการทำงานร่วมกันกับองค์การบริหารส่วนตำบล: กรณีศึกษาอำเภอบ่อพลอย จังหวัดกาญจนบุรี. สถาบันราชภัฏกาญจนบุรี.
ณัฐพล ใจจริง และกฤษณ์ วงศ์วิเศษธร. (2561, 27 มิถุนายน). อำนาจหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สถาบันพระปกเกล้า. สืบค้นจาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php
ทวี สุรฤทธิกุล. (2553). ท้องที่กับท้องถิ่น. หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์ออนไลน์. สืบค้นจาก
https://www.posttoday.com/politic/analysis/28674
ทัชชวัฒน์ เหล่าสุวรรณ. (2556). ปฏิสัมพันธ์เชิงอำนาจระหว่างท้องที่กับท้องถิ่นในการพัฒนาตำบลขามเรียงอำเภอกันทรวิชัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์, 2(2), ก.ค.-ธ.ค. 2556.
ไททัศน์ มาลา. (2559). การคงอยู่ของกำนันผู้ใหญ่บ้านในบริบทของการกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่น: กรณีศึกษาจังหวัดปทุมธานีและจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(1).
นรเสฏฐ์ นาคภัทระพงศ์, สัญญา สัญญาวิวัฒน์ และปิยนาถ บุนนาค. (2555). การบริหารจัดการมณฑลเทศาภิบาลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 18(2). กรกฎาคม.
บงกชมาศ เอกเอี่ยม. (2557). กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน: การวิเคราะห์บทบาทและภาวะความเป็นผู้นำกับความคาดหวังของประชาชนที่มีต่อผู้นำชุมชนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่. วิทยาลัยบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
บุญเกียรติ การะเวกพันธุ์ และคณะ. (2561, 30 มิถุนายน). พระราชบัญญัติลักษณะการปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457. สถาบันพระปกเกล้า. สืบค้นจาก http://wiki.kpi.ac.th/index.php
ประธาน คงฤทธิศึกษากร. (2534). การปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โครงการส่งเสริมเอกสารวิชาการ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พชรภัทร พึงรำพรรณ. (2556). แนวทางการจัดความรู้ของกำนันผู้ใหญ่บ้านในการส่งเสริมความร่วมมือระหว่างท้องที่กับท้องถิ่นเพื่อพัฒนาความเข้มแข็งของชุมชน. คณะครุศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภิรมย์พร ไชยยนต์. (2557). การกระจายอำนาจการปกครองท้องถิ่น: ศึกษากรณีการปกครองตนเองตามเจตนารมณ์ของประชาชนในระดับจังหวัด. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะนิติศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
โภคิน พลกุล และคณะ. (2538). รายงานการวิจัย เรื่อง แนวทางการพัฒนากฎหมายเกี่ยวกับการ กระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. หมวดที่ 14 การปกครองท้องถิ่น. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40ก วันที่ 6 เมษายน 2560
วันเฉลิม แสงสว่าง. (2557). ความรู้ความเข้าใจของประชาชนเกี่ยวกับการปกครองท้องที่และ การปกครองส่วนท้องถิ่นของประชาชนในตำบลบางคูวัด จังหวัดปทุมธานี. Journal of Nakhonratchasima College, 8(1), January – June.
ศุภสวัสดิ์ ชัชวาล. (2555). การเมืองในกระบวนการกระจายอำนาจ: ศึกษาผ่านบทบาทของนักวิชาการข้าราชการ นักการเมืองและประชาชน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุดม ทุมโฆสิต. (2552). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่: บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
________. (2551). รายงานการวิจัย ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกระจายอำนาจไปสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
