การพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในโครงการบริการสังคม ของมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการ (บาทหลวงเรย์มอนด์ เอ เบรนนัน)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในโครงการบริการสังคมของมูลนิธิพระมหาไถ่ เพื่อการพัฒนาคนพิการ (บาทหลวงเรย์มอนด์ เอ เบรนนัน) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาดังนี้ 1. ปัญหาของการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในโครงการบริการสังคมของมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนา คนพิการ (บาทหลวงเรย์มอนด์ เอ เบรนนัน) 2. สาเหตุของปัญหาของการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในโครงการบริการสังคมของมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการ (บาทหลวงเรย์มอนด์ เอ เบรนนัน) 3. ศึกษาเสนอวิธีการแก้ไขปัญหาและข้อเสนอแนะการพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการในโครงการบริการสังคมของมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการ (บาทหลวงเรย์มอนด์ เอ เบรนนัน) ผลการวิจัย ปัจจัยด้านพฤติกรรมของครอบครัว พบว่าครอบครัวต้องเข้าใจความรู้สึกทางด้านสภาพจิตใจของคนพิการ ยอมรับสภาพความพิการ และสร้างความเข็มแข็งโดยการให้คนพิการเห็นคุณค่าในตนเองพร้อมที่จะเรียนรู้การอยู่ด้วยตนเอง ปัจจัยด้านความร่วมมือขององค์กรในเครือข่าย พบว่าการสนับสนุนของภาครัฐไม่เพียงพอและไม่ตรงตามเป้าหมายความต้องการของคนพิการ ซึ่งสิ่งที่สำคัญต่อการสนับสนุนให้องค์กรคนพิการหรือตัวคนพิการต้องยึดหลักการส่งเสริมโดยเน้นความสำคัญต่อการพัฒนาศักยภาพความจำเป็นต่อการดำรงชีวิตของคนพิการเป็นสำคัญ ปัจจัยด้านการจัดการศึกษา การอบรม พบว่าหลักสูตรการเรียนการสอนไม่ตรงกับความต้องการตลาดแรงงาน ส่งผลให้การนำความรู้ในห้องเรียนมาปฏิบัติจริงยังไม่สามารถตอบโจทย์องค์กรที่จ้างแรงงานคนพิการในตลาดแรงงานในสังคมปัจจุบัน รวมทั้งการพัฒนาคนพิการสู่นักกีฬาอาชีพยังไม่มีหลักประกัน มาตรฐานค่าตอบแทนและขาดนักวิเคราะห์ที่มีความเชี่ยวชาญด้านวิทยาศาสตร์การกีฬาเข้ามาช่วยเหลือคนพิการ และควรกระตุ้นระบบการศึกษาไทยจะก่อให้เกิดการพัฒนาคนพิการให้เป็นคนที่มีศักยภาพทางการศึกษาพร้อมต่อการออกสู่สังคมในวัยทำงาน สุดท้ายปัจจัยด้านพัฒนาทักษะชีวิตในการอยู่ร่วมกับสังคม พบว่าคนพิการมีความรู้สึกว่ามีความเลื่อมล้ำ ขาดความเสมอภาค การให้บริการระหว่างคนพิการกับคนปกติ จึงการสนับสนุนทางสังคมที่ทำให้คนพิการรู้สึกมีคุณค่าต้องตระหนักตั้งแต่ระดับชุมชนเพราะเป็นกลุ่มที่อยู่ใกล้ชิดกับคนพิการลำดับแรกเพื่อส่งเสริมการอยู่ร่วมกันในสังคมระหว่างคนปกติและคนพิการ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เฉลิมขวัญ สิงห์วี. (2548). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของคนพิการทางกายภาพในศูนย์ฟื้นฟูอาชีพคนพิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาชุมชน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชุติมา มาลัย และคณะ. (2554). ปัจจัยความสำเร็จในการดูแลคนพิการทางกายและการเคลื่อนไหวที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิต : กรณีศึกษาตำบลหลุมดิน ตำบลพลสวาย ตำบลโคกหม้อ ตำบล
ท่าราบ อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี. วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีราชบุรี สถาบันพระบรมราชชนก สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข.
ธัญลักษณ์ หมีอิ่ม, พัชมณฑ์ มังมติ และสุภชา คำเขียน. (2552). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตคนพิการทางกายจังหวัดพิจิตร. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ธานีรัตน์ ผ่องแผ้ว. (2558). คุณภาพชีวิตคนพิการขององค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช : ปัจจัยที่มีผลและแนวทางการพัฒนา. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสน ศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ผ่องศรี เสียมไหม. (2549). รายงานการวิจัย เรื่อง การศึกษาความต้องการของนักศึกษาที่มีต่อการให้บริการของงานกิจกรรมและบริการนักศึกษา กองงานวิทยาเขตบางนา. กรุงเทพมหานคร: มหาวิยาลัยรามคำแหง. สถาบันวิจัยและพัฒนา.
แผนพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ ฉบับที่ 4 พ.ศ. 2555-2559 วันที่ 4 ตุลาคม 2554. คณะกรรมการส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ.
พิทยา จารุพูนผล. 2552. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ การพัฒนาสุขภาพและ คุณภาพชีวิตของผู้พิการแบบครบวงจร : สถานการณ์ ภาคีเครือข่ายรูปแบบการพัฒนา องค์ความรู้ การประยุกต์ใช้องค์ความรู้ การประเมินผลและการจัดการความรู้ Holistic Health and Quality of Handicap : Situation, Network, Development Model, Body of Knowledge, Application, Evaluation and Knowledge Management. คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. ได้รับทุนอุดหนุนการวิจัยจากสำนักคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติประจำปี 2550.
มูลนิธิคุณพ่อเรย์ FATHER RAY FOUNDATION. คุณพ่อเรย์คือใคร. สืบค้นจาก http://thai.frf.or.th /?page_id=381.
รัชนี สรรเสริญ และคณะ. (2554). รายงานการวิจัยเรื่องการพัฒนาระบบการดูแลคนพิการโดยใช้ครอบครัวและชุมชนเป็นรากฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2550. ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เล่มที่ 124 ตอนที่ 47 ก เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2550.
รายงานผลการดำเนินงานกองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ. (2561). สืบค้นจาก http://dep.go.th/Home/AnnounceList/111.
วรรณดี ปัญญวรรณศิริ. (2551). การศึกษาแนวคิด สภาพการดำเนินชีวิตและปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการ ดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต (การพัฒนาทรัพยากร มนุษย์) มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วิวัฒนา เฉลิมชัย และพิสิษฐ์ กูลกิติโกวิทย์. (2557). รายงานการศึกษาฉบับสมบูรณ์การศึกษาการพัฒนารูปแบบและแนวทางการดำเนินงานของศูนย์บริการคนพิการ Study on Development of Models and Operational Guidelines of A Disability Services Centre. บัณฑิตวิทยาลัย สาขารัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยสยาม. เสนอต่อสำนักงานส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการแห่งชาติ กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
สมจิตต์ สุวรรณทัศน์ และนิภา มนูญปิจุ. (2525). คุณภาพชีวิตในประชากรกับคุณภาพชีวิต. กรุงทพฯ: โรงพิมพ์ศรีอนันต์.
สมฤทัย นิรัติศัย. (2553). การพัฒนาตนเองเพื่อการประกอบอาชีพของคนพิการที่กำลังฝึกอาชีพในโรงเรียนอาชีวพระมหาไถ่ พัทยา. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต (สังคมสงเคราะห์ศาสตร์) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สังเวียน สีแดงน้อย. (2546). การสนับสนุนทางสังคมต่ออาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน (อสม.) ในเขตอำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา สถาบันราชภัฏเลย.
สุกัญญา วิบูลย์พาณิช. (2536). อัตมโนทัศน์และการพึ่งตนเองทางเศรษฐกิจของคนพิการ. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต พัฒนาสังคม (การวิเคราะห์และวางแผนทางสังคม), บัณฑิตวิทยาลัย สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
สุมิตรา เดชพิทักษ์. (2546). ผลของโปรแกรมพัฒนาการมองในแง่ดีต่อความซึมเศร้าและการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาการปรึกษา มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุรางค์ ชูโชติรส. (2552). การพัฒนาบริการสังคมสำหรับคนพิการในสังกัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต (สังคมสงเคราะห์ศาสตร์) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อรทัย วุฒิเสลา. (2553). ปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดของผู้ป่วยโรคเบาหวาน จังหวัดมุกดาหาร. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการเริ่มสร้างสุขภาพ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
Cowell, L.L., W. G., & Raven, P. B. (1986). Benefits of aerobic exercise for the paraplegic: A brief review. Med Sci Sports Exerc, 18(5), 501-508.
Maslow. A.H. (1970). Motivaltion and personality (2 nd ed.) New York. Harper & Row.
Munro, K., & Elder-Woodward, J. (1992). Skills for caring: Independent living. London: Churchill Livingstone.
UNESCO. (1993). World Education Report 1993. Monitoring Education-For- All Goals, (Mimeographed), UNESCO and UNICEF, Paris.
