รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเชิงนโยบายสาธารณะ: กรณีศึกษาจังหวัดสุรินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตจังหวัดสุรินทร์ (2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตจังหวัดสุรินทร์ และ 3) สร้างรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเชิงนโยบายสาธารณะในเขตจังหวัดสุรินทร์ เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบวัดคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในจังหวัดสุรินทร์ขององค์การอนามัยโลกชุดย่อ ฉบับภาษาไทย ซึ่งมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.84 กลุ่มตัวอย่างได้แก่ ประชาชนผู้สูงอายุ จำนวน 399 ตัวอย่าง สถิติที่ใช้ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และการถดถอยพหุคูณเชิงเส้นตรง ผลการวิจัยพบว่า ระดับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตจังหวัดสุรินทร์โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณาเป็นองค์ประกอบพบว่า อยู่ในระดับปานกลางจำนวน 3 องค์ประกอบ และอยู่ในระดับน้อย จำนวน 1 องค์ประกอบ เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ ด้านสิ่งแวดล้อม ด้านจิตใจ ด้านร่างกาย และด้านสัมพันธภาพทาง ปัจจัยที่มีผลต่อคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในเขตจังหวัดสุรินทร์โดยรวมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ มีจำนวน 8 ตัวแปร เรียงลำดับตัวแปรที่มีค่าสัมประสิทธิ์การพยากรณ์จากมากไปหาน้อยได้ดังนี้ ปัจจัยความคิดสร้างสรรค์ (β = 0.50) ปัจจัยภาวการณ์มีโรคประจำตัว (β = 0.34) ปัจจัยแรงสนับสนุนทางสังคม (β = 0.21) ปัจจัยกินเป็น (β = 0.19) ปัจจัยสถานภาพสมรส (β = 0.11) ปัจจัยอยู่เป็น (β = 0.11) ปัจจัยอายุ (β = (-0.10) และปัจจัยระดับการศึกษา (β = 0.07) ส่วนรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเชิงนโยบายสาธารณะในเขตจังหวัดสุรินทร์นั้นพบว่า ประกอบด้วยแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุทั้งในระดับท้องถิ่น และระดับจังหวัดรวม 12 กิจกรรมการพัฒนา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เขมิกา ยามะรัตน์. (2557). ความพึงพอใจในชีวิตของคนชรา: กรณีข้าราชการบำนาญกระทรวงเกษตรและสหกรณ์. วิทยานิพนธ์ปริญญาสังคมศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดุษฎี อายุวัฒน์. (2558). มาตรวัดคุณภาพชีวิต : ศึกษากรณีประชาชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรเทพ ศิริวนารังสรรค์ และคณะ. (2556). รายงานการสำรวจสภาวะสุขภาพผู้สูงอายุไทยปี 2556. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข, กรมอนามัย.
พระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546 (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: เจ. เอส. การพิมพ์.
เพ็ญนภา กาญจโนภาส. (2551). ประสิทธิผลของโปรแกรมสุขศึกษาเกี่ยวกับพฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพในการดูแลตนเองของผู้สูงอายุ อำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภัทรพงษ์ เกตุคล้าย และวิทัศน์ จันทวโพธิศร. (2555). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุที่ได้รับเบี้ยยังชีพอำเภอพรรณานิคม จังหวัดสกลนคร. สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 6, 19(2), 55-64.
ศรีทับทิม รัตนโกศล. (2557). สัมพันธภาพที่ดีในครอบครัว. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมจิตต์ ศิริวนารังสรรค์ และ เสน่ห์ แสงเงิน. (2559). รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในชนบท จังหวัดสุโขทัย. รายงานการวิจัย. กรุงเทพฯ:
สำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอเมืองสุรินทร์. (2560). คุณภาพชีวิตของคนอำเภอเมืองสุรินทร์. รายงานการวิจัย. สุรินทร์: กรมการพัฒนาชุมชน.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). สถิติผู้สูงอายุประเทศไทย พ.ศ. 2558-2562. กรุงเทพฯ: ศูนย์เทคโนโลยี.
สุภาพ ไทยแท้. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ปัจจัยด้านสถานการณ์และการรับรู้บทบาทกับการปฏิบัติบทบาทอาจารย์ที่ปรึกษาของพยาบาล. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนุชา ขุนเมือง. (2556). พฤติกรรมการดูแลตนเองด้านจิตใจของผู้สูงอายุในชมรมผู้สูงอายุจังหวัดสระแก้ว. วิทยานิพนธ์ปริญญาสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อรชุมา พุ่มสวัสดิ์. (2559). การเปรียบเทียบการเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กวัยรุ่นที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดู ในรูปแบบที่แตกต่างกันตามการรับรู้ของตนเอง. วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Coopersmith, S. (1992). The antecedent of self-esteem Palo Alpo. New York: Westers press.
Cronbach, J. (1990). Essentials of Psychology Testing. New York: Harper Collins.
House, J.S. (1981). Work stress and social Support. New Jersey: Prentice Hall.
Likert, R. (1967). Research Methodology and Measurement. New York: McGraw Hill.
Orem, D.E. (1991). Nursing concepts of Practice (4th ed). St. Louis: Mosby – Book.
Pender, N.J. (1987). Health Promoting in Nursing Practice. Norwalk: Appleton & Lange
World Health Organization. Expert Committee. (1995). The Development of the World Health Organization Quality of Life Assessment Instrument. Geneva: WHO.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. New York: Harper and Row.
