เปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพระหว่างประเทศไทยและต่างประเทศ
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
เม.ย. 9, 2020
คำสำคัญ:
การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ การมีส่วนร่วมของประชาชน ผู้มีส่วนได้เสีย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทบทวนแนวทางการมีส่วนร่วมของประชาชนในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพระหว่างประเทศไทยและต่างประเทศ และเพื่อเปรียบเทียบความคล้ายคลึงและความแตกต่างของแนวทางการมีส่วนร่วมของประชาชนระหว่างประเทศไทยและต่างประเทศโดยวิธีการทบทวนวรรณกรรมเกี่ยวกับแนวทางการมีส่วนร่วมของประชาชนในการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมของประเทศไทย และประเทศอื่นๆ ได้แก่ สหราชอาณาจักร เนเธอร์แลนด์ สวีเดน นอร์เวย์ สหรัฐอเมริกา แคนาดา ออสเตรเลีย ญี่ปุ่น และสาธารณรัฐประชาชนจีน ผลการศึกษาพบว่าประเทศไทยกำหนดให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วมตั้งแต่ขั้นตอนการกำหนด แนวทางการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม (scoping stage) ซึ่งเหมือนกับเนเธอร์แลนด์ สวีเดน สหรัฐอเมริกา และญี่ปุ่น อย่างไรก็ตามประเทศไทยต่างจากแคนาดาและญี่ปุ่นในเรื่องการกำหนดผู้มีส่วนได้เสียเนื่องจากประเทศไทยเปิดโอกาสให้ทุกกลุ่มเข้าร่วมกระบวนการรับฟังความเห็นในขณะที่แคนาดาและญี่ปุ่นกำหนดให้ผู้ที่เกี่ยวข้องกับโครงการเท่านั้นเข้าร่วมกระบวนการรับฟังความเห็น สำหรับรูปแบบการมีส่วนร่วมพบว่าประเทศไทยกำหนดรูปแบบการรับฟังความเห็นที่เป็นทางการและตายตัวซึ่งต่างจากสวีเดน สหราชอาณาจักรและออสเตรเลีย ส่วนประเด็นเรื่องการสร้างเสริมศักยภาพของประชาชนในการมีส่วนร่วมนั้น ประเทศไทยไม่มีการสนับสนุนด้านการเงินและสร้างเสริมศักยภาพให้ประชาชนมีส่วนร่วมซึ่งต่างจากแคนาดาซึ่งรัฐได้จัดตั้งกองทุนการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อสนับสนุนให้ผู้ได้รับผลกระทบจากโครงการเข้าร่วมกระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชน
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
คันธมธุรพจน์ ค. ., ปิยจันทร์ ก. ., & วิบุลผลประเสริฐ ส. . (2020). เปรียบเทียบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพระหว่างประเทศไทยและต่างประเทศ. Journal of Politics and Governance, 10(1), 108–126. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/241516
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2560). ประกาศกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม เรื่อง กำหนดหลักเกณฑ์ วิธีการ ระเบียบปฏิบัติและแนวทางในการจัดทำรายงานการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อมสำหรับโครงการหรือกิจการที่อาจก่อให้เกิดผลกระทบต่อชุมชนอย่างรุนแรงทั้งทางด้านคุณภาพสิ่งแวดล้อม ทรัพยากรธรรมชาติและสุขภาพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2560. สืบค้นจาก http://www.iceh.or.th/v1/uploads/PDF/Announce-4-2560.pdf
คนางค์ คันธมธุรพจน์ (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
จิรนนท์ พุทธา และจําลอง โพธิ์บุญ. (2558). การประเมินสิ่งแวดล้อมระดับยุทธศาสตร์ (SEA) ของยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย 10(2), 8-15.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). พลวัตรการมีส่วนร่วมของประชาชน: จากอดีตจนถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอ.พี.กราฟิค ดีไซน์และการพิมพ์ จำกัด.
ปภาดา ประมาณพล และ สุนีย์ มัลลิกะมาลย์. (2557). แนวทางการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารด้านสิ่งแวดล้อม. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 10(4), 90-98.
ปาริชาต ศิวะรักษ์. (2558). ข้อเสนอการปฏิรูปด้านการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม: ระบบการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ. ใน ดร.บัณฑูร เศรษฐศิโรตม์ และรัตนาภรณ์ อาณาประโยชน์ (Ed.), โครงการชุดความรู้เพื่อการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อการปฏิรูปประเทศ.
พรชัย สิทธิศรัณย์กุล. (2557). อริยสัจ 4 เรื่องการประเมินผลกระทบต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อม. ธรรมศาสตร์เวชสาร, 14(1), 102-106.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2561. (2561, 19 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 27 ก. หน้า 29-43.
สมฤดี นิโครวัฒนยิ่งยง. (2553). จับสถานการณ์ธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม เพิ่มการวิเคราะห์รัฐธรรมนูญ (2550). นนทบุรี: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2549). แนวทางการมีส่วนร่วมของประชาชนและการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมทางสังคมในกระบวนการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม. สืบค้นจาก http://www.onep.go.th/eia/images/ 7handbook/book_pop_attend2.pdf
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2548). ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน พ.ศ.2548 (ราชกิจจานุเบกษา). สืบค้นจาก http://www.nstda.or.th/nstda-knowledge/22-knowledge/4930-public-consultation
สุพร บัวทอง. (2557). หลักเกณฑ์และแนวทางที่เหมาะสมในกระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 6(2), 217-236.
Bassi, Andrea, Howard, Robert, Geneletti, Davide, & Ferrari, Simone. (2012). UK and Italian EIA systems: A comparative study on management practice and performance in the construction industry. Environmental Impact Assessment Review, 34, 1-11.
Bond, Alan, & Stewart, Gerard. (2002). Environment agency scoping guidance on the environmental impact assessment of projects. Impact Assessment and Project Appraisal, 20(2), 135-142.
Brombal, Daniele, Moriggi, Angela, & Marcomini, Antonio. (2017). Evaluating public participation in Chinese EIA. An integrated Public Participation Index and its application to the case of the New Beijing Airport. Environmental impact assessment review, 62, 49-60.
Canadian Environmental Assessment Agency. (2016). Participant Funding Program – National Program Guidelines: Program Process. Retrieved from https://www.canada.ca/en/environmental-assessment-agency/services/policy-guidance/participant-funding-program-national-program-guidelines/participant-funding-program-national-program-guidelines-program-process.html.
De Santo, Elizabeth M. (2016). Assessing public “participation” in environmental decision-making: Lessons learned from the UK Marine Conservation Zone (MCZ) site selection process. Marine Policy, 64, 91-101.
Department of Environment and Heritage Protection. (2017). Environmental Impact Statement (EIS) Processes. Retrieved from https://www.ehp.qld.gov.au/ management/impact-assessment/
Environmental Protection Authority. (2016a). Environmental Impact Assessment (Part IV Divisions 1 and 2) Procedures Manual 2016. Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/sites/default/files/Policies_and_Guidance/EIA%20Procedures%20Manual-171017.pdf.
Environmental Protection Authority. (2016b). Stakeholder Engagement. Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/stakeholder-engagement
Environmental Protection Authority. (2018). Public comment and submissions on proposals. Retrieved 11 April 2018, from Government of Western Australia, Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/public-comment-and-submissions-proposals
Fluker, Shaun, & Srivastava, Nitin Kumar. (2016). Public Participation in Federal Environmental Assessment under the Canadian Environmental Assessment Act 2012: Assessing the Impact of" directly affected". Journal of Environmental Law and Practice, 29, 65.
Gibson, Robert B. (2012). In full retreat: the Canadian government's new environmental assessment law undoes decades of progress. Impact Assessment and Project Appraisal, 30(3), 179-188.
Glasson, J., & Therivel, R. (2013). Introduction to environmental impact assessment: Routledge.
Glucker, Anne N, Driessen, Peter PJ, Kolhoff, Arend, & Runhaar, Hens AC. (2013). Public participation in environmental impact assessment: why, who and how?. Environmental impact assessment review, 43, 104-111.
Mällberg, Camilla. (2015). Quality Assurance in the Review Process of the Swedish EIA System. (master degree), Stockholm University, Retrieved from http://www.diva-portal.org/smash/get/diva2:824222/FULLTEXT01.pdf
Moorman, Jesse L, & Ge, Zhang. (2006). Promoting and strengthening public participation in China's environmental impact assessment process: comparing China's EIA law and US NEPA. Vt. J. Envtl. L., 8, 281.
Nenasheva, Marina, Bickford, Sonja H, Lesser, Pamela, Koivurova, Timo, & Kankaanpaa, Paula. (2015). Legal tools of public participation in the Environmental Impact Assessment process and their application in the countries of the Barents Euro-Arctic Region. Barents Studies: Peoples, Economies and Politics, 1(3), 13-35.
Ogihara, Akira, Shimaoka, Mikiko, & Roppongi, Hitomi. (2016). Potentialities for a regional public participation framework in Asia: An environmental assessment perspective. Land Use Policy, 52, 535-542.
Shepherd, Anne, & Bowler, Christi. (1997). Beyond the requirements: improving public participation in EIA. Journal of environmental planning and management, 40(6), 725-738.
Steinhauer, Ineke. (2012). Public Participation in EIAs and SEAs: Lessons Learnt in the Netherlands and their Application Abroad. Retrieved from http://api.commissiemer.nl/docs/mer/diversen/views_experiences_2012_p46-55.pdf.
Suwanteep, Kultip, Murayama, Takehiko, & Nishikizawa, Shigeo. (2016). Environmental impact assessment system in Thailand and its comparison with those in China and Japan. Environmental impact assessment review, 58, 12-24.
UN Environment. (2018). Assessing Environmental Impacts - A Global Review of Legislation. Nairobi, Kenya.
UNCED. (1992). The Rio Declaration on Environment and Development. Retrieved from http://www.unesco.org/education/pdf/RIO_E.PDF
UNECE. (1998). Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters. Retrieved from https://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/documents/cep43e.pdf
UNECE. (2015). Environmental Assessment: Convention on Environmental Impact Assessment in a Transboundary Context. Retrieved from http://www.unece.org/env/eia/welcome.html
Wangwongwatana S., Sano D., and Noel King P. (2015). Assessing Environmental Impact Assessment (EIA) in Thailand: Implementation Challenges and Opportunities for Sustainable Development Planning. Paper presented at the Asian Environmental Compliance and Enforcement Network (AECEN) Working Paper, Hayama, Japan. Retrieved from http://www.aecen.org/sites/default/ files/eia_thai_study_10mar15-final.pdf
คนางค์ คันธมธุรพจน์ (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
จิรนนท์ พุทธา และจําลอง โพธิ์บุญ. (2558). การประเมินสิ่งแวดล้อมระดับยุทธศาสตร์ (SEA) ของยุทธศาสตร์การพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสารวิจัยสหวิทยาการไทย 10(2), 8-15.
ถวิลวดี บุรีกุล. (2552). พลวัตรการมีส่วนร่วมของประชาชน: จากอดีตจนถึงรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2550. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอ.พี.กราฟิค ดีไซน์และการพิมพ์ จำกัด.
ปภาดา ประมาณพล และ สุนีย์ มัลลิกะมาลย์. (2557). แนวทางการปรับปรุงแก้ไขกฎหมายเกี่ยวกับการเข้าถึงข้อมูลข่าวสารด้านสิ่งแวดล้อม. วารสารวิชาการศรีปทุม ชลบุรี, 10(4), 90-98.
ปาริชาต ศิวะรักษ์. (2558). ข้อเสนอการปฏิรูปด้านการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม: ระบบการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมและสุขภาพ. ใน ดร.บัณฑูร เศรษฐศิโรตม์ และรัตนาภรณ์ อาณาประโยชน์ (Ed.), โครงการชุดความรู้เพื่อการบริหารจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมเพื่อการปฏิรูปประเทศ.
พรชัย สิทธิศรัณย์กุล. (2557). อริยสัจ 4 เรื่องการประเมินผลกระทบต่อสุขภาพและสิ่งแวดล้อม. ธรรมศาสตร์เวชสาร, 14(1), 102-106.
พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2561. (2561, 19 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 135 ตอนที่ 27 ก. หน้า 29-43.
สมฤดี นิโครวัฒนยิ่งยง. (2553). จับสถานการณ์ธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อม เพิ่มการวิเคราะห์รัฐธรรมนูญ (2550). นนทบุรี: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
สำนักงานนโยบายและแผนทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2549). แนวทางการมีส่วนร่วมของประชาชนและการประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อมทางสังคมในกระบวนการวิเคราะห์ผลกระทบสิ่งแวดล้อม. สืบค้นจาก http://www.onep.go.th/eia/images/ 7handbook/book_pop_attend2.pdf
สำนักนายกรัฐมนตรี. (2548). ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน พ.ศ.2548 (ราชกิจจานุเบกษา). สืบค้นจาก http://www.nstda.or.th/nstda-knowledge/22-knowledge/4930-public-consultation
สุพร บัวทอง. (2557). หลักเกณฑ์และแนวทางที่เหมาะสมในกระบวนการรับฟังความคิดเห็นของประชาชน. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 6(2), 217-236.
Bassi, Andrea, Howard, Robert, Geneletti, Davide, & Ferrari, Simone. (2012). UK and Italian EIA systems: A comparative study on management practice and performance in the construction industry. Environmental Impact Assessment Review, 34, 1-11.
Bond, Alan, & Stewart, Gerard. (2002). Environment agency scoping guidance on the environmental impact assessment of projects. Impact Assessment and Project Appraisal, 20(2), 135-142.
Brombal, Daniele, Moriggi, Angela, & Marcomini, Antonio. (2017). Evaluating public participation in Chinese EIA. An integrated Public Participation Index and its application to the case of the New Beijing Airport. Environmental impact assessment review, 62, 49-60.
Canadian Environmental Assessment Agency. (2016). Participant Funding Program – National Program Guidelines: Program Process. Retrieved from https://www.canada.ca/en/environmental-assessment-agency/services/policy-guidance/participant-funding-program-national-program-guidelines/participant-funding-program-national-program-guidelines-program-process.html.
De Santo, Elizabeth M. (2016). Assessing public “participation” in environmental decision-making: Lessons learned from the UK Marine Conservation Zone (MCZ) site selection process. Marine Policy, 64, 91-101.
Department of Environment and Heritage Protection. (2017). Environmental Impact Statement (EIS) Processes. Retrieved from https://www.ehp.qld.gov.au/ management/impact-assessment/
Environmental Protection Authority. (2016a). Environmental Impact Assessment (Part IV Divisions 1 and 2) Procedures Manual 2016. Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/sites/default/files/Policies_and_Guidance/EIA%20Procedures%20Manual-171017.pdf.
Environmental Protection Authority. (2016b). Stakeholder Engagement. Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/stakeholder-engagement
Environmental Protection Authority. (2018). Public comment and submissions on proposals. Retrieved 11 April 2018, from Government of Western Australia, Retrieved from http://www.epa.wa.gov.au/public-comment-and-submissions-proposals
Fluker, Shaun, & Srivastava, Nitin Kumar. (2016). Public Participation in Federal Environmental Assessment under the Canadian Environmental Assessment Act 2012: Assessing the Impact of" directly affected". Journal of Environmental Law and Practice, 29, 65.
Gibson, Robert B. (2012). In full retreat: the Canadian government's new environmental assessment law undoes decades of progress. Impact Assessment and Project Appraisal, 30(3), 179-188.
Glasson, J., & Therivel, R. (2013). Introduction to environmental impact assessment: Routledge.
Glucker, Anne N, Driessen, Peter PJ, Kolhoff, Arend, & Runhaar, Hens AC. (2013). Public participation in environmental impact assessment: why, who and how?. Environmental impact assessment review, 43, 104-111.
Mällberg, Camilla. (2015). Quality Assurance in the Review Process of the Swedish EIA System. (master degree), Stockholm University, Retrieved from http://www.diva-portal.org/smash/get/diva2:824222/FULLTEXT01.pdf
Moorman, Jesse L, & Ge, Zhang. (2006). Promoting and strengthening public participation in China's environmental impact assessment process: comparing China's EIA law and US NEPA. Vt. J. Envtl. L., 8, 281.
Nenasheva, Marina, Bickford, Sonja H, Lesser, Pamela, Koivurova, Timo, & Kankaanpaa, Paula. (2015). Legal tools of public participation in the Environmental Impact Assessment process and their application in the countries of the Barents Euro-Arctic Region. Barents Studies: Peoples, Economies and Politics, 1(3), 13-35.
Ogihara, Akira, Shimaoka, Mikiko, & Roppongi, Hitomi. (2016). Potentialities for a regional public participation framework in Asia: An environmental assessment perspective. Land Use Policy, 52, 535-542.
Shepherd, Anne, & Bowler, Christi. (1997). Beyond the requirements: improving public participation in EIA. Journal of environmental planning and management, 40(6), 725-738.
Steinhauer, Ineke. (2012). Public Participation in EIAs and SEAs: Lessons Learnt in the Netherlands and their Application Abroad. Retrieved from http://api.commissiemer.nl/docs/mer/diversen/views_experiences_2012_p46-55.pdf.
Suwanteep, Kultip, Murayama, Takehiko, & Nishikizawa, Shigeo. (2016). Environmental impact assessment system in Thailand and its comparison with those in China and Japan. Environmental impact assessment review, 58, 12-24.
UN Environment. (2018). Assessing Environmental Impacts - A Global Review of Legislation. Nairobi, Kenya.
UNCED. (1992). The Rio Declaration on Environment and Development. Retrieved from http://www.unesco.org/education/pdf/RIO_E.PDF
UNECE. (1998). Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters. Retrieved from https://www.unece.org/fileadmin/DAM/env/pp/documents/cep43e.pdf
UNECE. (2015). Environmental Assessment: Convention on Environmental Impact Assessment in a Transboundary Context. Retrieved from http://www.unece.org/env/eia/welcome.html
Wangwongwatana S., Sano D., and Noel King P. (2015). Assessing Environmental Impact Assessment (EIA) in Thailand: Implementation Challenges and Opportunities for Sustainable Development Planning. Paper presented at the Asian Environmental Compliance and Enforcement Network (AECEN) Working Paper, Hayama, Japan. Retrieved from http://www.aecen.org/sites/default/ files/eia_thai_study_10mar15-final.pdf
