พัฒนาการของการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น รูปแบบพิเศษในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาพัฒนาการของการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในประเทศไทย โดยเปรียบเทียบการจั้ดตั้งและความพยายามจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษระหว่าง ปี พ.ศ. 2515 - 2556 โดยแบ่งออกเป็น 2 ช่วง ได้แก่ การจัดตั้งช่วงที่ 1 พ.ศ. 2515 - 2528 และความพยายามจัดตั้ง ช่วงที่ 2 พ.ศ. 2552 - 2556 ซึ่งศึกษาโดยวิธีวิจัยเชิงคุณภาพด้วยการศึกษาเอกสารผลการศึกษาพบว่า การจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษในประเทศไทยทั้ง 2 ช่วง พยายามออกแบบองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นให้เหมาะสมกับพื้นที่มีความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ ความหนาแน่นของประชากรสูง และปัญหาสาธารณะที่เพิ่มมากขึ้น โดยการจัดตั้งช่วงที่ 1 และความพยายามจัดตั้ง ช่วงที่ 2 มุ่งเน้นการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการบริหารและที่มาของผู้บริหาร การเพิ่มอำนาจหน้าที่ และแหล่งรายได้ให้แตกต่างไปจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไป แต่อำนาจหน้าที่และแหล่งรายได้กลับไม่ได้เพิ่มไปจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไปมากนัก ข้อเสนอแนะ ความพยายามในการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษของไทยควรปรับปรุงอำนาจหน้าที่และแหล่งที่มาของรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไป (เทศบาลนคร และองค์การบริหารส่วนจังหวัด) เพื่อให้สามารถรองรับการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและสังคมตามความแตกต่างของพื้นที่ เนื่องจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบทั่วไปมีพัฒนาการระยะเวลานาน และน่าจะมีศักยภาพในการบริหารจัดการได้มากกว่าการจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษขึ้นใหม่
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชุมพล อุ่นพัฒนาศิลป์. (2556). คลื่นลูกที่สองของการกระจายอำนาจจังหวัดจัดการตนเองและ
นครแม่สอด. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเอเชีย.
ธเนศวร์ เจริญเมือง. (2550). การปกครองท้องถิ่นกับการบริหารจัดการท้องถิ่นอีกมิติหนึ่งของอารย
ธรรมโลกภาคแรกจากยุคกรีกถึงยุคทุนนิยมตะวันตก. กรุงเทพฯ: คบไฟ.
นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และคณะ. (2552). ความก้าวหน้ากระบวนการกระจายอำนาจในประเทศไทย
และข้อเสนอ. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยและให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประดิษฐ์ ดีวัฒนกุล. (2549). การบริหารกรุงเทพมหานคร: ศึกษาการพัฒนารูปแบบที่เหมาะสม.
วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
ปริณดา มีฉลาด. (2556). ปัญหาการกระจายอำนาจทางการคลังขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
รูปแบบเทศบาลในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สถาบันบัณฑิต
พัฒนบริหารศาสตร์.
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารกรุงเทพมหานคร พ.ศ. 2528. ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่102 ตอนที่
115 (31 สิงหาคม 2528).
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการเมืองพัทยา พ.ศ. 2521. ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 95 ตอนที่
120 (30 ตุลาคม 2521).
ร่างพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการเชียงใหม่มหานคร พ.ศ. ... (ฉบับเสนอต่อสภาผู้แทนราษฎร).ร่างพระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการนครเกาะสมุย พ.ศ. .... (ปรับปรุงตามแนวทางการพิจารณาของคณะกรรมการการกฤษฎีการ คณะที่ 1. (ม.ป.ป.) . กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการกระจายอำนาจให้แก่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สำนักงานปลัดสำนักนายกรัฐมนตรี.
วสันต์ เหลืองประภัสร์. (2555). คลื่นลูกที่สองของการกระจายอำนาจ: บริบทใหม่ความจำเพาะ
ของพื้นที่ และการเคลื่อนไหวเพื่อจัดตั้งองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ.
ในเอกสารประกอบการสัมมนา เวทีท้องถิ่นไทย ประจำปี 2555 เล่ม 2, 6-7 กันยายน 2555.
นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า. 139-166.
วิรัช รัชนิภาวรรณ. (2548). การบริหารเมืองหลวงและการบริหารท้องถิ่น: สหรัฐอเมริกา อังกฤษ
ฝรั่งเศส ญี่ปุ่น และไทย. กรุงเทพฯ: โฟร์เพช.
วุฒิสาร ตันไชย. (2555). เมืองพิเศษ: แนวคิดและความเป็นไปได้. กรุงเทพฯ: ล็อคอินดีไซน์เวิร์ค.
สถาบันพระปกเกล้า. (2554). รายงานสรุปผลการสัมมนาแนวทางการขับเคลื่อนองค์กรปกครอง
ส่วนท้องถิ่นรูปแบบพิเศษ “นครแม่สอด”. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
สิริพร มณีภัณฑ์. (2538). การจัดทำบริการสาธารณะท้องถิ่นในประเทศไทย: ศึกษาจากปัญหาที่
เกิดขึ้นในกรณีเทศบาลและกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต
มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมคิด เลิศไพฑูรย์ วุฒิสาร ตันไชย และอรทัย ก๊กผล. (2547). การศึกษาสภาพปัญหา และแนวทางการปรับปรุงรูปแบบการบริหารและแนวทางการพัฒนาพื้นที่เกาะสมุย. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัย
และให้คำปรึกษาแห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อัชกรณ์ วงศ์ปรีดี. (2555). ปัญหาการคลังท้องถิ่นไทย: บทสะท้อนจากมุมมองของผู้บริหารเทศบาล.
วารสารการจัดการภาครัฐและเอกชน. 19 (มกราคม-มิถุนายน),1-27.
อุดม ทุมโฆสิต. (ม.ป.ป.). การปกครองท้องถิ่นสมัยใหม่ บทเรียนจากประเทศพัฒนาแล้ว.
กรุงเทพฯ: คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.