การทูตเชิงวัฒนธรรม : นโยบายต่างประเทศของไทย ต่อประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีน

Main Article Content

อภินันท์ ทะสุนทร

บทคัดย่อ

การเสริมสร้างความสัมพันธ์กับประเทศเพื่อนบ้านถือเป็นสิ่งสำคัญเป็นอย่างยิ่ง ความสำคัญของนโยบายต่างประเทศของไทยต่อประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีนยุคหลังสงครามเย็น คือ การเปลี่ยนจากความขัดแย้งมาเป็นความร่วมมือระหว่างกัน นโยบายการทูตเชิงวัฒนธรรมจึงสำคัญต่อประเทศไทยอย่างยิ่งในการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับประเทศเพื่อนบ้าน เพื่อสร้างความไว้วางใจระหว่างกันในลักษณะของการช่วยเหลือและการพัฒนาร่วมกันที่ดำเนินควบคู่ขนานไปกับนโยบายด้านการเมือง เศรษฐกิจ สังคมและวัฒนธรรม สำหรับนโยบายต่างประเทศไทยด้านการทูตเชิงวัฒนธรรมต่อประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีนช่วงหลังสงครามเย็น ได้แก่ การให้ความช่วยเหลือและร่วมมือในด้านต่างๆ ดังนี้ (1) ความช่วยเหลือทางวิชาการ การฝึกอบรมและให้ทุนการศึกษา (2) ความร่วมมือด้านพุทธศาสนาและวัฒนธรรม (3) ความร่วมมือด้านการเรียนการสอนภาษาไทย การดำเนินนโยบายต่างประเทศของไทยต่อประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีนนั้น การใช้เครื่องมือทางวัฒนธรรม เป็นการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างรัฐบาลต่อรัฐบาลและประชาชนต่อประชาชนด้วยกัน อีกทั้งยังเป็นการเสริมสร้างภาพลักษณ์ ความเชื่อมั่นต่อกันอันจะนำไปสู่การเสริมสร้างความร่วมมือและสร้างความมั่นคงระหว่างกันได้เป็นอย่างดี

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ทะสุนทร อ. (2018). การทูตเชิงวัฒนธรรม : นโยบายต่างประเทศของไทย ต่อประเทศเพื่อนบ้านอินโดจีน. Journal of Politics and Governance, 8(3), 192–206. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jopag/article/view/162265
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการต่างประเทศ. (2548). การทูตยุคใหม่หัวใจคือประชาชน กุมภาพันธ์ 2544 – มกราคม 2548. กรุงเทพฯ: บริษัทไซเบอร์พริ้น จำกัด.
กระทรวงการต่างประเทศ. (2560). รายงานประจำปี 2558 กระทรวงการต่างประเทศ. กรุงเทพฯ:บริษัท สไตล์ครีเอทีฟเฮ้าส์ จำกัด.
โกสุมภ์ สายจันทร์. (2556). อนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. เชียงใหม่ : สำนักวิชาการระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
จุฑาทิพ คล้ายทับทิม. (2551). หลักความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชัยโชค จุลศิริวงศ์ (บก.). (2536). 5 ทศวรรษการต่างประเทศของไทย จากความขัดแย้งสู่ความร่วมมือ. กรุงเทพฯ: พรีสเกล จำกัด.
ธัญญาทิพย์ ศรีพนา. (2550). นโยบายตางประเทศของเวียดนามหลังปี 1986: กรณีนโยบายของเวียดนามต่อไทย. กรุงเทพฯ: บริษัท เลคแอนด์ฟาวด์เท่น พริ้นติ้ง จำกัด.
วงศ์ พลนิกร. (2542). นโยบายต่างประเทศที่พึงปรารถนาและแนวความคิดของท่านปรีดี พนมยงค์.กรุงเทพฯ : มูลนิธิเด็ก.
สถาบันการต่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ. (2548). คำศัพท์- คำย่อ การทูตและการต่างประเทศ. กรุงเทพฯ:หจก. ภาพพิมพ์.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2555). ระเบียบโลกใหม่. กรุงเทพฯ:อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สโมสรสราญรมย์. (2541). สราญรมย์: ฉบับที่ระลึก ครบรอบปีที่ 55. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
สมคิด โชติกวณิชย์ (บก.). (2532). สู่โฉมหน้าใหม่ของวัฒนธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ.
Joseph S. Nye, JR. (2004). Soft power :The Means to Success in World politics. New York: Public Affairs.