โอกาสและความท้าทายของการพัฒนานครพนมเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยเรื่องโอกาสและความท้าทายของการพัฒนานครพนมเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขง มีความมุ่งหมายอยู่ 3 ประการ (1)เพื่อศึกษาการพัฒนาจังหวัดนครพนมในการเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขง (2) เพื่อศึกษาวิเคราะห์จุดแข็ง จุดอ่อน โอกาส และอุปสรรค ของการพัฒนาเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งโขง และ (3) เพื่อนำเสนอยุทธศาสตร์การพัฒนาเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งโขง รูปแบบของการวิจัยเป็นการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการสัมภาษณ์ข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วยหน่วยงานภาครัฐ ภาคเอกชน และประชาชน ในเขตอำเภอธาตุพนม อำเภอท่าอุเทน และอำเภอเมือง จังหวัดนครพนม จำนวนทั้งสิ้น 20 คน รวมทั้งการศึกษาเอกสาร (Documentary Research) ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาการท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขงของจังหวัดนครพนม มีการฟื้นฟูบูรณะมรดกและทรัพย์สินทางวัฒนธรรมเพื่อรองรับการท่องเที่ยว ด้านความร่วมมือขาดความเชื่อมโยงการมีส่วนร่วมของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ด้านรูปแบบการท่องเที่ยวมีรูปแบบการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมและธรรมชาติ ด้านแหล่งหรือกิจกรรมการท่องเที่ยวต้องพัฒนาปรับปรุงเส้นทางและป้ายแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวรวมถึงการดูแลรักษาแหล่งท่องเที่ยวให้คลอบคลุม ด้านการบริการการท่องเที่ยวต้องพัฒนาปรับปรุงให้มีคุณภาพเพิ่มมากขึ้นเพื่อรองรับนักท่องเที่ยว และด้านการตลาดการท่องเที่ยวต้องเพิ่มการประชาสัมพันธ์ไปยังกลุ่มนักท่องเที่ยวภายนอกให้เข้ามาท่องเที่ยวในพื้นที่เพิ่มมากขึ้น พระธาตุพนม พระธาตุประจำวันเกิด และมีทิวทัศน์ริมฝั่งแม่น้ำโขงที่สวยงามเป็นจุดแข็ง(Strengths) สิ่งอำนวยความสะดวกและการบริการการท่องเที่ยวถือเป็นจุดอ่อน (Weaknesses) สะพานมิตรภาพไทยลาวแห่งที่3 ที่สามารถเชื่อมโยงประเทศในกลุ่มภูมิภาคลุ่มน้ำโขงถือเป็นโอกาส (Opportunities) มีพื้นที่เป็นเมืองชายแดนห่างไกลจากจุดศูนย์กลางของประเทศ ขาดการเชื่อมโยงหน่วยงานที่เกี่ยวข้องอย่างเป็นระบบถือเป็นอุปสรรค (Threats) ในการพัฒนานครพนมเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขงโดยนำเสนอยุทธศาสตร์การพัฒนานครพนมเป็นเมืองท่องเที่ยวริมฝั่งแม่น้ำโขง มุ่งสู่วิสัยทัศน์ที่ว่า “มาตรฐานก้าวหน้าสู่สากล ผู้คนเป็นสุขสามัคคี ท่องเที่ยววิถี 3 ธรรม ก้าวล้ำสู่อินโดจีน” ประกอบไปด้วย 4 ประเด็นยุทธศาสตร์ คือ ประเด็นยุทธศาสตร์ที่ 1 มาตรฐานก้าวหน้าสู่สากล ประเด็นยุทธศาสตร์ที่ 2 ผู้คนเป็นสุขสามัคคี ประเด็นยุทธศาสตร์ที่ 3 ท่องเที่ยววิถี 3 ธรรม และประเด็นยุทธศาสตร์ที่ 4 ก้าวล้ำสู่อินโดจีน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทยพ.ศ.2558-2560. http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=7114, 18 พฤศจิกายน 2559.
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2550). มาตรฐานการส่งเสริมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ : สำนักมาตรฐานการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น.
ณัฐวัฒน์ เทพคำดี. (2550). ความคิดเห็นของบุคลากรการท่องเที่ยวที่มีต่อการสร้างสะพานข้ามแม่น้ำโขงแห่งที่ 2 กับการท่องเที่ยวในเขตเทศบาลเมืองมุกดาหาร. วิทยานิพนธ์ อุบลราชธานี : มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ถิรนัย อาป้อง. (2559). แนวคิดทฤษฎีการพัฒนา. http://chornorpor.blogspot.com /2011/09/blog-post_26.html 16 พฤศจิกายน 2559.
น้ำทิพย์ เมืองอินทร์. (2556). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อจำนวนนักท่องเที่ยวจากกลุ่มประเทศอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ศริญญา สุรี. (2558). ชาวเวียดนามอพยพ: นายทุนยุค “ไทยใหม่” และการกลายเป็นชนชั้นนำเมือง
ชายแดน. เชียงใหม่ : ศูนย์อาเซียนศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ศุลีพร อานันทประภา. (2551). กลยุทธ์การท่องเที่ยวจังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์ กรุงเทพมหานคร:มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สุวารีย์ ศรีปูระ และคณะ. (2548). การพัฒนาคุณภาพและมาตรฐานการท่องเที่ยวชายแดนลุ่มน้ำเหือง-โขง: กรณีศึกษา แก่งคุ้ดคู้ อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย. เลย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
สำนักงานจังหวัดนครพนม. (2558). แผนพัฒนาจังหวัดนครพนม 4 ปี 2558-2560. นครพนม:สำนักงานจังหวัดนครพนม.
________. (2559). แผนพัฒนาจังหวัดนครพนม 4 ปี 2558-2561. นครพนม: สำนักงานจังหวัดนครพนม.
________. (2560). แผนพัฒนาจังหวัดนครพนม 4 ปี 2561-2564. นครพนม: สำนักงานจังหวัดนครพนม 2560.
อนุรัตน์ อินทร. (2551). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวจังหวัดเชียงรายเป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงในอนุภูมิภาคลุ่มน้ำโขงตอนบน. วิทยานิพนธ์ เชียงราย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
