ปัญหาการส่งเกรดของนิสิตระดับปริญญาตรีล่าช้า: กรณีศึกษาอาจารย์ วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ (1) เพื่อศึกษาปัญหาการส่งเกรดระดับปริญญาตรีล่าช้า ของอาจารย์วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม และ (2) เพื่อศึกษาแนวทางแก้ไขปัญหาการส่งเกรดระดับปริญญาตรีล่าช้าของอาจารย์วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ประชากรที่ใช้ในการศึกษาคืออาจารย์ที่สังกัดวิทยาลัยการเมืองการปกครองมหาวิทยาลัยมหาสารคาม จำนวน 28 คน ระเบียบวิธีวิจัยที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ คือการวิจัย เชิงคุณภาพ(Qualitative Research) โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกผลการศึกษาพบว่า ปัญหาการส่งเกรดระดับปริญญาตรีล่าช้าของอาจารย์วิทยาลัยการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มี 2 ประเด็น 1) ปัญหาที่เกิดจากอาจารย์ผู้สอน คือ 1.1)อาจารย์ผู้สอนขาดวินัยในตนเอง 1.2) อาจารย์ผู้สอนขาดความรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่ควรปฏิบัติ 1.3)อาจารย์ผู้สอนไม่ปฏิบัติตามแนวปฏิบัติหรือปฏิทินการศึกษาที่กำหนดขึ้นของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม 1.4) อาจารย์ผู้สอนสุขภาพไม่แข็งแรงในภาคเรียนที่ทำการสอน 1.5) อาจารย์ผู้สอนมีภาระต้องรับผิดชอบงานสอนหลายวิชาและยังมีภาระงานอื่น ๆ อาทิ งานบริหาร งานที่ได้รับมอบหมาย งานบริการวิชาการ วิจัยและการพัฒนาตนเอง เป็นต้น 1.6) อาจารย์ผู้สอนไม่มีความรู้ด้านวิชาการศึกษา หรือวิชาวัดผลและประเมินผล ทางการเรียนจึงทำให้ขาดทักษะในการจัดการเรียนการสอนอย่างเป็นระบบ 2) ปัญหาที่เกิดจากรายวิชาที่ทำการสอน คือ 2.1) จำนวนนิสิตที่ลงทะเบียนมีจำนวนมากในรายวิชา 2.2) วัตถุประสงค์ของรายวิชาในแต่ละรายวิชา 2.3) รูปแบบการสอนและการเก็บคะแนน และให้คะแนนในชั้นเรียน 2.4) การออกข้อสอบที่เป็นข้อสอบแบบอัตนัย แนวทางในการแก้ปัญหาการส่งเกรดล่าช้า มีดังต่อไปนี้ 1) ควรมีการจัดการถอดรหัสความสำเร็จหรือการจัดการความรู้ เพื่อให้อาจารย์ได้ร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างกันในการจัดการเรียนการสอน 2) ควรมีการสำรวจความต้องการของอาจารย์ เพื่อจัดฝึกอบรมในประเด็น/เรื่องที่อาจารย์ยังมีข้อบกพร่องหรือต้องการยกระดับ เพื่อให้ผู้เชี่ยวชาญได้มาชี้แนะอย่างถูกต้องเหมาะสม เช่น การอบรมเรื่องเทคนิคการสอน การวางแผนกาสอน วิธีการวัดผลและประเมินผล เป็นต้น 3) ควรมีการปฐมนิเทศอาจารย์ใหม่ และมีการอบรมเรื่องการจัดการเรียนการสอน การวัดผลและประเมินผล 4) ควรลดรายวิชาอาจารย์ผู้สอนที่ส่งเกรดช้าให้เหลือจำนวนที่น้อยลงในแต่ละภาคเรียน 5) ควรมีมาตรการลงโทษอาจารย์ผู้ที่ส่งเกรดล่าช้าเป็นระยะเลานาน ๆ และทำให้ส่งผลเสียหายต่อนิสิต อาทิ ทำให้นิสิตพ้นสภาพย้อนหลัง ทำให้นิสิตสำเร็จการศึกษาล่าช้าเป็นต้นสรุปผลการศึกษาพบว่า หากอาจารย์ผู้สอนมีวินัยในตนเอง ซึ่งจะประกอบไปด้วย ความมุ่งมั่น ความอดทน ความพากเพียร ไม่ย่อท้อ ความรับผิดชอบ การปฏิบัติตนตามระเบียบกฎเกณฑ์ทางสังคม ความเชื่อมั่นในตนเอง และบวกกับได้รับความรู้เพิ่มเติมด้านวิชาการศึกษา หรือวิชาวัดผลและประเมินผลทางการเรียน จะทำให้สามารถแก้ปัญหาการส่งเกรดล่าช้าได้อีกทางหนึ่ง และประเด็นที่น่าสนใจอีกประเด็นหนึ่งก็คือ หากมีการปฐมนิเทศอาจารย์ใหม่และมีการอบรมเรื่องการจัดการเรียนการสอน การวัดผลและประเมินผลเพื่อเป็นการสร้างความเข้าใจและบทบาทหน้าที่ของอาจารย์ให้ชัดเจน ซึ่งจะเป็นการสร้างวัฒนธรรมในองค์กรที่ดีในด้านการจัดการเรียนการสอน ปลูกจิตสำนึกในการรับผิดชอบหน้าที่ของตนเองตั้งแต่มาเริ่มปฏิบัติงาน และหากอาจารย์ผู้สอนกระทำผิดจรรยาบรรณวิชาชีพอาจารย์ควรมีมาตรการลงโทษ เพื่อมินำมาปฏิบัติซ้ำอีก ซึ่งจะทำให้ก่อเกิดเป็นวัฒนธรรมองค์กรที่ดีต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2548). พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา พุทธศักราช 2547. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
จริยา เสถบุตร. (2522). การวัดและประเมินผลทางการศึกษา. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จิตนา ยูนิพนธ์. (2527). การเรียนการสอนทางพยาบาลศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เจริญ ไวรวัจนกุล. (2531). ความเป็นครู. สุรินทร์: สหวิทยาลัยอีสานใต้ วิทยาลัยครูสุรินทร์.
ชาญชัย อินทรประวัติ. (2553). วิธีสอนทั่วไปและการสอนแบบจุลภาค. สงขลา: มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ สงขลา.
ทรรศนียา กัลยาณมิตร. (2525). แบบจำลองศูนย์บริการสื่อการศึกษาของสถาบันฝึกหัดครู. กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทองเรียน อมัชกุล. (2525). การบริหารกิจการนิสิต ทฤษฎีและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: กรมการฝึกหัดครู.
ทัศนีย์ ศุภเมธี. (2533). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการฝึอบรมวิธีการสอนภาษาไทยและประสิทธิภาพทางการฝึกสอนของนักศึกษาโปรแกรมวิชาเอกภาษาไทย วิทยาลัยครูธนบุรี. ธนบุรี :
วิทยาลัยครูธนบุรี สหวิทยาลัยรัตนโกสินทร์.
ธีระ นทีวุฒิกุล. (2521). การศึกษาความต้องการเข้าร่วมกิจกรรมนิสิตของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2555). วินัยในตนเองและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง. วารสารการวัดผลการศึกษา, 17 (1) : 3-15 : กรกฎาคม 2555.
ปัญญา สมบูรณ์ศิลป์. (2523). หลักการจัดสุขภาพโรงเรียน. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
พรชุลี คุณานุกร. (2523). สู่การอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรชุลี อาชวอำรุง. (2525). นิสิต นักศึกษา: หลักการ แนวปฏิบัติและปัญหา. กรุงเทพฯ :โอเดียนสโตร์.
พรรณี ชูทัย. (2522). จิตวิทยาการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ : วรวุฒิการพิมพ์.
พันทิพา อุทัยสุข. (2525). ปัจจัยเสริมการเรียนการสอน: ชุดวิชาพื้นฐานการศึกษา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พิตร ทองชั้น. (2524). หลักการวัดผล. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2522). หลักและวิธีการสอนระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รมดี พิมลบรรยงก์. (2528). ปัญหาการจัดวิชาพื้นฐานการศึกษาตามหลักสูตรของสภาการฝึกหัดครู. วิทยานิพนธ์ ค.ม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วารี ถิระจิตร. (2525). แบบจำลองศูนย์บริการสื่อการศึกษาของสถาบันฝึกหัดครู. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลเฉิด ทวีสิน. (2522). มนุษย์กับสิ่งแวดล้อม (ส 021). กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
สถาบันราชภัฏสุราษฎร์ธานี. (2540). คู่มือการศึกษา. สุราษฎร์ธานี: สถาบันราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
สมเกียรติ ศรีเมือง. (2545). ความพึงพอใจในการปฏิบัติงานของครูโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดสุพรรณบุรี. ปริญญา กษ.ม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์.
สุณีย์ ธีดากร. (2522). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: วิทยาลัยครูพระนคร.
สุพิน บุญชูวงศ์. (2539). หลักการสอน. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.
สุมิตร คุณานุกร. (2518). หลักสูตรและการสอน. กรุงเทพฯ: ชวนพิมพ์.
อรวรรณ พาณิชปฐมพงศ์. (2542). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยบางประการกับพฤติกรรมด้านความมีวินัยของตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. กรุงเทพฯ :
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
อารมณ์ วุฒิพฤกษ์. (2525). ประเมินผลสัมฤทธิ์การศึกษาภาคปฏิบัติการพยาบาลอนามัยชุมชนของนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยมหิดล. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยมหิดล.
อุทุมพร ทองอุไทย. (2523). ลักษณะของอาจารย์มหาวิทยาลัยในอุดมคติ. การวิจัยการศึกษา. ม.ป.ป.
Edward F. Sheffield, ed. (1974). Teaching in the Universities No One Way. Montreal: McGill Queen’s.
Gagne, R.M. (1967). Curriculum: Comprehensives Instruction. Boston : Little Brow and Company.
Reese Danley Kilgo. (1970). What the Good Teacher Does, Improving College and University Teaching.
Steve DeVore. Self-discipline. < http://www.sybervision.com/Discipline/index.htm#contents>10 เมษายน 2555.
T.M. Newcomp. (1954). Social Psychology. New York : Dryden Press