การใช้ตนเองเพื่อการบำบัดในการพยาบาลไตเทียม: มุมมองการพยาบาล สุขภาพจิตและจิตเวช

บทคัดย่อ

การพยาบาลไตเทียมเป็นการปฏิบัติการพยาบาลเฉพาะทางที่มีความซับซ้อน ต้องอาศัยสมรรถนะทางคลินิก การเฝ้าระวังอย่างต่อเนื่อง การตัดสินใจ และการดูแลผู้ป่วยในระยะยาว ขณะเดียวกัน ความต่อเนื่องของการดูแลทำให้พยาบาลต้องสร้างและดำรงสัมพันธภาพกับผู้ป่วย รวมทั้งรับรู้และกำกับการตอบสนองทางอารมณ์ของตนเอง บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ข้อเรียกร้องของการพยาบาลไตเทียมต่อพยาบาล สังเคราะห์องค์ความรู้ด้านการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวชเพื่อทำความเข้าใจการบูรณาการตัวตนของพยาบาลเข้าสู่การปฏิบัติ และเสนอกรอบแนวคิดการพยาบาลไตเทียมอย่างมีสุขภาวะ บทความนี้เป็นบทความวิชาการเชิงแนวคิดและการวิเคราะห์ โดยใช้ผลการศึกษาวิจัยเชิงคุณภาพของผู้เขียนเกี่ยวกับประสบการณ์ของพยาบาลวิชาชีพในการดูแลผู้ป่วยไตเทียม ร่วมกับการทบทวนและสังเคราะห์วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง ผลการสังเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการตระหนักรู้ในตนเองและการสะท้อนคิดช่วยให้พยาบาลพิจารณาความคิด ความรู้สึก และการตอบสนองของตนเอง และนำไปสู่การใช้ตนเองอย่างมีเป้าหมายในการปฏิบัติ องค์ความรู้จากการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช โดยเฉพาะการตระหนักรู้ในตนเอง การกำกับอารมณ์ สัมพันธภาพเพื่อการบำบัด การเอาใจใส่ดูแล การอยู่กับผู้ป่วย และการรักษาขอบเขตทางวิชาชีพ ช่วยขยายความเข้าใจเกี่ยวกับการบูรณาการตัวตนของพยาบาลเข้าสู่การปฏิบัติ โดยแนวคิดการใช้ตนเองเพื่อการบำบัด (Therapeutic Use of Self) เป็นจุดเชื่อมโยงเชิงแนวคิดระหว่างข้อเรียกร้องของการพยาบาลไตเทียม ตัวตนของพยาบาล และการปฏิบัติการพยาบาลอย่างมีเป้าหมาย กรอบแนวคิดที่นำเสนอสามารถใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาการเรียนรู้ผ่านกรณีศึกษาและการสะท้อนคิด ตลอดจนการนิเทศและการอภิปรายกรณีศึกษา เพื่อส่งเสริมการตระหนักรู้ในตนเอง การเลือกตอบสนองต่อผู้ป่วย และการรักษาขอบเขตทางวิชาชีพ ทั้งนี้ ควรมีการศึกษาเพิ่มเติมเพื่อประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ของกรอบแนวคิดในบริบทการพยาบาลไตเทียม