แนวทางการพัฒนาครูในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ตามแนวคิดทักษะการโค้ช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาครูในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ตามแนวคิดทักษะการโค้ช 2) ศึกษากระบวนการและวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศในการพัฒนาครูตามแนวคิดทักษะการโค้ช 3) พัฒนาแนวทางการพัฒนาครูในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ตามแนวคิดทักษะการโค้ช และ 4) ประเมินแนวทางการพัฒนาครูในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ตามแนวคิดทักษะการโค้ช กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอนในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 248 คน ได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถามสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาครูตามแนวคิดทักษะการโค้ช แบบสัมภาษณ์เชิงลึกสำหรับผู้บริหารและครูจากโรงเรียนที่มีวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศ และแบบประเมินแนวทางโดยผู้ทรงคุณวุฒิ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง (PNImodified)
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการพัฒนาครูตามแนวคิดทักษะการโค้ชโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยทักษะการตั้งคำถามที่ทรงพลังมีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นสูงสุด รองลงมา ได้แก่ การให้ข้อมูลย้อนกลับ และการเรียนรู้และพัฒนา ส่วนการสร้างความสัมพันธ์มีค่าดัชนีความต้องการจำเป็นต่ำที่สุด 2) กระบวนการและวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศสะท้อนแนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชผ่านการพัฒนาอย่างเป็นระบบ การเรียนรู้จากการปฏิบัติ การสะท้อนผลการปฏิบัติงาน และการให้ข้อมูลย้อนกลับอย่างต่อเนื่อง 3) แนวทางการพัฒนาครูที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 ประเด็น ได้แก่ หลักการในการพัฒนาครูตามแนวคิดทักษะการโค้ช วัตถุประสงค์ของการพัฒนา รูปแบบและวิธีการพัฒนา เงื่อนไขความสำเร็จหรือปัจจัยสนับสนุน และข้อจำกัด อุปสรรค และข้อเสนอแนะ และ 4) ผลการประเมินแนวทางโดยผู้ทรงคุณวุฒิพบว่า แนวทางมีความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมาก สะท้อนว่าแนวทางที่พัฒนาขึ้นสามารถนำไปประยุกต์ใช้เป็นกรอบการพัฒนาครูอย่างเป็นระบบ เพื่อส่งเสริมทักษะการโค้ชและสนับสนุนการพัฒนาวิชาชีพครูในโรงเรียนเครือสารสาสน์ เขตการปกครองที่ 5 ได้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นรินทร์ หวังศรีวัฒนกุล. (2564). โค้ชชีวิต DIY coaching. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ABC.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
อนุสรณ์ นามประดิษฐ์, ชูชีพ พุทธประเสริฐ และ สุทธิพงศ์ ยงค์กมล. (2565). รูปแบบการพัฒนาทักษะการโค้ชของผู้บริหารโรงเรียนในเครือสารสาสน์. วารสารปัญญา, 29(2), 55–66.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2023). OECD digital education outlook 2023: Pushing the frontiers with AI. Paris, France: OECD Publishing.
Brookfield, S. D. (1995). Becoming a critically reflective teacher. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York, NY: W. H. Freeman and Company.
Costa, A. L. & Garmston, R. J. (2002). Cognitive coaching: A foundation for renaissance schools (2nd ed.). Norwood, MA: Christopher-Gordon Publishers.
Covey, S. R. (1989). The 7 habits of highly effective people: Restoring the character ethic. New York, NY: Free Press.
Darling-Hammond, L., Hyler, M. E. & Gardner, M. (2017). Effective teacher professional development. Palo Alto, CA: Learning Policy Institute.
DuFour, R. (2004). What is a “professional learning community”. Educational Leadership, 61(8), 6–11.
Edmondson, A. C. (2018). The fearless organization: Creating psychological safety in the workplace for learning, innovation, and growth. Hoboken, NJ: Wiley.
Fullan, M. (2016). The new meaning of educational change (5th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Hargreaves, A. & Fullan, M. (2012). Professional capital: Transforming teaching in every school. New York, NY: Teachers College Press.
Hattie, J. & Timperley, H. (2007). The power of feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81–112.
Hawkins, P. (2014). Leadership team coaching: Developing collective transformational leadership. London, England: Kogan Page.
Joyce, B. R. & Showers, B. (2002). Student achievement through staff development (3rd ed.). Alexandria, VA: ASCD.
Knight, J. (2007). Instructional coaching: A partnership approach to improving instruction. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Knowles, M. S. (1984). The adult learner: A neglected species (3rd ed.). Houston, TX: Gulf Publishing.
Kraft, M. A., Blazar, D. & Hogan, D. (2018). The effect of teacher coaching on instruction and achievement: A meta-analysis of the causal evidence. Review of Educational Research, 88(4), 547–588.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Matsumura, L. C. & Wang, E. L. (2014). Principals’ sensemaking of coaching for ambitious reading instruction in a high-stakes accountability policy environment. Education Policy Analysis Archives, 22, 51.
Mezirow, J. (1991). Transformative dimensions of adult learning. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Rogers, C. R. (1961). On becoming a person: A therapist’s view of psychotherapy. Boston, MA: Houghton Mifflin.
Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. New York, NY: Basic Books.
Sims, S., et al. (2021). What are the characteristics of effective teacher professional development A systematic review and meta-analysis. London, England: Education Endowment Foundation.
Stufflebeam, D. L. (2003). The CIPP model for evaluation. In T. Kellaghan & D. L. Stufflebeam (Eds.), International handbook of educational evaluation (pp. 31–62). Dordrecht, Netherlands: Kluwer Academic Publishers.
Whitmore, J. (2017). Coaching for performance: The principles and practice of coaching and leadership (5th ed.). London, England: Nicholas Brealey.
