การเสริมสร้างทักษะการเรียนในอนาคต ด้วยไตรสิกขาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนร่มเกล้า บุรีรัมย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มุ่งศึกษาการเสริมสร้างทักษะการเรียนรู้ในอนาคตด้วยหลักไตรสิกขาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนร่มเกล้า จังหวัดบุรีรัมย์ มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาทักษะการเรียนในอนาคต
2) เพื่อเสริมสร้างทักษะการเรียนในอนาคตด้วยไตรสิกขาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนร่มเกล้า บุรีรัมย์ 3)เพื่อทบทวนความรู้ด้านการเสริมสร้างทักษะการเรียนในอนาคตด้วยไตรสิกขาของนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนร่มเกล้า บุรีรัมย์โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมผสานทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามเกี่ยวกับการจัดการศึกษาตามหลักไตรสิกขา ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากเอกสาร การสังเกตการณ์ และการสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง ผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพประกอบด้วยผู้บริหาร 2 คน และครู 37 คน รวม 39 คน เครื่องมือวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์ สมุดบันทึก และกล้องถ่ายรูป วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการแปรความและตีความ และนำเสนอผลแบบพรรณนาวิเคราะห์ตามกรอบไตรสิกขา ได้แก่ ศีล สมาธิ และปัญญา
ผลการวิจัยพบว่า 1. การพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในอนาคตของผู้เรียนควรมุ่งทักษะชีวิตและอาชีพ ทักษะสารสนเทศสื่อและเทคโนโลยี และทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรม ผ่านการจัดการเรียนรู้แบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง เน้นการลงมือปฏิบัติ คิดวิเคราะห์ แก้ปัญหา และบูรณาการข้ามสาระ โรงเรียนควรบูรณาการไตรสิกขาไว้ในหลักสูตร หน่วยการเรียนรู้ และกิจกรรมทั้งในและนอกห้องเรียนอย่างเป็นระบบ เพื่อให้ผู้เรียนมีวินัย มีสมาธิ
และคิดเป็นทำเป็น 2. โรงเรียนดำเนินกิจกรรมตามไตรสิกขา 4 ลักษณะ ได้แก่ กิจกรรมก่อนเรียน ระหว่างวัน
รายสัปดาห์ และวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา ซึ่งมุ่งพัฒนาคุณลักษณะสำคัญของผู้เรียน 10 ประการ 3. ผลสำรวจจากผู้ปกครองและนักเรียน 272 คน พบว่าการดำเนินงานตามไตรสิกขาอยู่ในระดับมากโดยด้านศีลได้คะแนนสูงสุด รองลงมาด้านปัญญา และด้านสมาธิ อีกทั้งพบความแตกต่างของความคิดเห็นตามสถานภาพ อายุ และวุฒิการศึกษาในภาพรวมและบางด้าน ขณะที่ด้านปัญญาไม่แตกต่างในหลายกรณี สะท้อนว่าการดำเนินงานมีความเหมาะสมโดยรวม และควรเสริมความต่อเนื่องของกิจกรรมด้านสมาธิ รวมถึงการมีส่วนร่วมของผู้ปกครอง เพื่อเพิ่มประสิทธิผลการพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในอนาคตของผู้เรียนให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กำจัด จันทวงษ์โส. (2535). การศึกษาความคิดเห็นเกี่ยวกับการจัดกิจกรรมการเรียนการสอนของผู้เรียนหลักสูตรระดับชั้นสูงของศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ เขตกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
บุปผา พูลทาจักร. (2549). การประเมินการดำเนินงานศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ อำเภอเมืองเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พุทธทาสภิกขุ. (ม.ป.ป.). วิธีแก้ปัญหาชีวิต. กรุงเทพฯ: แสงธรรม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2547). โรงเรียนวิถีพุทธ: ปฏิรูปการศึกษาอย่างบูรณาการ. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2530). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2525. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2549, 24 กุมภาพันธ์). มัชฌิมาปฏิปทา: สายกลางสองมิติ. ข่าวสด, หน้า 29.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สุวิช พึ่งตน. (2544). นวัตกรรมการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2568, จาก http://www.patiroop.org
อธิปไตย คลี่สุนทร. (2544). การบริหารจัดการโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. กรุงเทพฯ: มติชน.
