Future Orientation on Buddhist Psychology
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
In Buddhist terms, ‘Future Orientation’ is defined as an individual’s competency towards self-control resulted from long-term vision and the ability to contemplate benefits or drawbacks of future situations. Future-oriented individuals are able to make proper plans which are legal and abide by religious rules. They also uphold morals and ethics, continuously seeking to develop their future-oriented ability to the highest level, that is the greatest happiness or also known as ‘Nirvana’.
Article Details
References
จรรจา สุวรรณทัต. (2531). ลักษณะมุ่งอนาคต. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน และคณะ. (2550). ความเชื่อและการปฏิบัติทางพุทธศาสนาของคนไท: การปลูกฝังอบรมและคุณภาพชีวิต (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน. (2543). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรม: การวิจัยและการพัฒนาบุคคล. กรุงเทพฯ: โครงการส่งเสริมเอกสารวิชาการ สถาบันบัณฑิตพัฒนาบริหารศาสตร์.
ปัญญานันโท. (2551). พระพุทธะกับวิทยาศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ: ฟรีมายด์.
พระมหาไชยา กาละปักษ์. (2550). ปัจจัยเชิงเหตุแบบบูรณาการของบ้าน สถานศึกษา สื่อ และจิตลักษณะที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมสุภาพบุรุษของนักเรียนอาชีวศึกษา (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พระมหาแสวง โชติปาโล. (2531). บุญกิริยาวัตถุ 10 ประการ ถอดความจากคัมภีร์อภิธัมมัตถะสังคหะและคัมภีร์อภิธัมมัตถะวิภาวินี. กรุงเทพฯ: มูลนิธิแนบมหาธีรานท์.
รังสรรค์ หังสนาวิน. (2549). ลักษณะทางจิตสังคมที่เกี่ยวข้องกับการทำงานอย่างมุ่งผลสัมฤทธิ์ของพัฒนาการ (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Walter Mischel. (1974). Self-control Introduction to personality. third edition. Holt- Rinebart and Winston Inc.
