A Model for Developing the Counselling Skills of Elderly Monks in Buddhist Psychology
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were 1) To develop a model for enhancing the counseling capabilities of elderly monks in Buddhist psychotherapy. 2)To experiment with the model for enhancing the counseling capabilities of elderly monks in Buddhist psychotherapy, using quasi-experimental research design, specifically the One-Group Pretest-Posttest Design. The experiment utilized a single experimental group with 12 participants. The research involved pre-test and post-test measurements using the same assessment tools. The findings revealed that 1) The developed model for enhancing the counseling capabilities of elderly monks in Buddhist psychotherapy received an overall evaluation score of 4.26, indicating a significantly appropriate level. Six activities were conducted as follows (1) Open-minded learning towards smart Thai monks.
(2) Fundamentals of Buddhist counseling. (3) Practicing Buddhist counseling. (4) Integrating Dharma to alleviate suffering. (5) Field practice of Buddhist counseling. (6) Reflection on Dharma in counseling. 2) The average pre-test score of knowledge and understanding of Buddhist counseling was 5.25, which increased to 7.58 in the post-test. The comparison between the two scores showed a statistically significant difference at the 0.05 level. The skills of deep listening, positive questioning, and dialogue remained continuous strengths among the monks, which could serve as effective tools in their counseling roles.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2564, 21 มิถุนายน). สังคมผู้สูงอายุในปัจจุบันและเศรษฐกิจในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2568, จาก https://www.dop.go.th/th/know/15/926
ชัยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2542). วาทกรรมการพัฒนา. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
เตชภณ ทองเติม. (2563). ความรู้ด้านการมีกิจกรรมทางกายของพระภิกษุสูงวัยในจังหวัดศรีสะเกษ. วารสารวิชาการ มจร บุรีรัมย์, 5(1), 3–15.
นวลวรรณ พูนวสุพลฉัตร และคณะ. (2563). การวิเคราะห์สังเคราะห์องค์ความรู้และกระบวนการให้การปรึกษาเชิงพุทธจิตวิทยา. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์, 16(2), 79–80.
ประทีป พืชทองหลาง และคณะ. (2561). กระบวนการและทักษะการปรึกษาเชิงพุทธจิตวิทยา. วารสารปณิธาน: วารสารวิชาการด้านปรัชญาและศาสนา, 14(1), 1–30.
พระครูพิมลปัญญานุยุต (บุญทา อินต๊ะปัญญา). (2561). กระบวนการพัฒนาตนตามหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อการตื่นรู้. รมยสาร, 16(2), 561–596.
พระเพชรไทย วชิรปาลี (เพ็ชรรักษา) และคณะ. (2566). แนวทางการพัฒนาศักยภาพพระคิลานุปัฏฐากในการดูแลรักษาพระสงฆ์ในเขตอำเภอโพนทราย จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารบัณฑิตสาเกตปริทรรศน์, 8(2), 296–310.
พระสมุห์สมชาย นนฺทิโก (สุนนท์). (2566). ผลของการให้การปรึกษาแนวพุทธต่อความเข้มแข็งทางด้านจิตใจของผู้ดูแลผู้สูงอายุที่ป่วยเรื้อรัง. วารสาร มจร ภาษาและวัฒนธรรม, 3(1), 15–25.
พระสมุห์สรินทร์ รตนโชโต และพระศักดิ์จรินทร์ ฐิตสํวโร. (2566). บทบาทวัดกับการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในสังคมไทยตามแนวพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(5), 181–182.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2552). แผนพัฒนาบุคลากรของมหาวิทยาลัยรามคำแหง ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2552–2555. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ลำปาง กำหอม และวิเชียร แสนมี. (2562). การศึกษาเชิงวิเคราะห์การให้คำปรึกษาในรายบุคคลผู้ป่วยโรคซึมเศร้าตามแนวพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 3(2), 13–20.
วิชชุดา ฐิติโชติรัตนา และคณะ. (2563). การพัฒนาคลินิกการให้การปรึกษาแนวพุทธต้นแบบเพื่อลดปัจจัยเสี่ยงเชิงพุทธจิตวิทยา. วารสาร มจร มนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 157–158.
สุทธญาณ์ โอบอ้อม. (2558). การพัฒนาศักยภาพบุคลากรขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามแนวพระพุทธศาสนา (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
โสรีช์ โพธิแก้ว. (2553). การประยุกต์อริยสัจ 4 ของพระพุทธศาสนากับการปรึกษาเชิงจิตวิทยาและจิตรักษา (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: คณะจิตวิทยา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โสรีช์ โพธิแก้ว. (2553). การสังเคราะห์หลักอริยสัจ 4 สู่กระบวนการปรึกษาเชิงจิตวิทยา/จิตรักษาเพื่อการพัฒนา รักษาและเยียวยาชีวิตจิตใจ: แนวคิด แนวทาง และประสบการณ์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรรถวิทย์ สิงห์ศาลาแสง. (2565). การพัฒนาศักยภาพพระสงฆ์ในการป้องกันโรคและภาวะแทรกซ้อนของโรคเรื้อรัง ตำบลพลวง อำเภอจักราช จังหวัดนครราชสีมา. วารสารมหาวิทยาลัยคริสเตียน, 28(1), 88–102.
อุดร เขียวอ่อน. (2560). รูปแบบการพัฒนาศักยภาพของพระธรรมทูตสายต่างประเทศ (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Thai PBS. (2567, 8 มกราคม). Aging society ไทยเข้าสู่สังคม “แก่เต็มขั้น” สวนทางเด็กเกิดน้อย. สืบค้นเมื่อ 10 ธันวาคม 2568, จาก https://www.thaipbs.or.th/news/content/335743
