Development of Blended Learning Model Using Project-Based for Enhancing Innovative Thinking Skills of 1st Year Vocational Diploma Students in Digital Business Technology
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: (1) to develop a blended learning model based on project-based learning to enhance innovative thinking skills for first-year diploma students in Digital Business Technology, and (2) to evaluate the quality of the blended learning model based on project-based learning to enhance innovative thinking skills for first-year diploma students in Digital Business Technology. The research instruments included a questionnaire on students’ opinions, a quality assessment form of the model, and an expert validation form of the model. Data were analyzed using mean and standard deviation.
The results revealed that: (1) the developed blended learning model based on project-based learning consisted of four key components: (a) principles and concepts, (b) objectives, (c) learning process and instructional steps, and (d) assessment and evaluation; and (2) the quality evaluation of the model by experts indicated that the overall appropriateness of the model was rated at the highest level.
The findings suggest that the proposed blended learning model can serve as an effective instructional approach to promote innovative thinking skills among vocational diploma students in Digital Business Technology.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). แผนแม่บทเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสารเพื่อการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2547-2549. กรุงเทพฯ: องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
ชาญณรงค์ วิเศษสัตย์. (2562). การพัฒนารูปแบบการเรียนรู้ส่งเสริมทักษะการคิดเชิงนวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครู (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ชัยยนต์ เพาพาน. (2556). ผู้บริหารโรงเรียนยุคไหมในศตวรรษ 21. วารสารคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 1(1), 304-306.
ชัยวัฒน์ สุภัควรกุล. (2560).การศึกษาการยอมรับนวัตกรรมและเทคโนโลยีทางการเรียนการสอนผ่านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1 (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ทิศนา แขมมณี. (2545). รูปแบบการเรียนการสอนทางเลือกที่หลากหลาย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิวาพัชญ์ บำรุงเศรษฐพงษ์. (2563). การเรียนการสอนแบบไฮบริด (Hybrid Learning) กับการพัฒนาคุณภาพการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 12(3), 213-224.
สมพร โกมารทัต. (2557). การเรียนรู้เชิงผลิตภาพ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี, 25(3), 1-11.
สุรไกร นันทบุรมย์. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างการเรียนรู้แบบผสานวิธี ห้องเรียนกลับด้าน พื้นที่การเรียนรู้ และการเรียนรู้เชิงรุก. วารสารห้องสมุด, 61(2), 45-63.
สุวัฒน์ นิยมไทย. (2553). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนวิชาชีพแบบผสมผสาน โดยใช้โครงงานเป็นฐานในสถานประกอบการเพื่อพัฒนาการปฏิบัติงานและการแก้ปัญหา สำหรับนักเรียน ระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพช่างอุตสาหกรรม (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์. (2555). รูปแบบเครือข่ายการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาตาม พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อภิชาติ อนุกูลเวช. (2551). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนฝึกปฏิบัติทางเทคนิคบนเครือข่ายอินเทอร์เน็ต สำหรับนักเรียนอาชีวศึกษา (วิทยานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
Joyce, B.R., Weil, M., & Calhoun, E. (2015). Models ofteaching. (9th ed.). Boston, MA: Pearson.
Rupavijetra, P. (2010). Industrial Skills Development in Thailand. International Journal of Educational Communications and Technology (JECT),1(1),52-61.
