An Effect of Happiness Promotion Program Based on Buddhist Psychology of Thai Traditional Medical Personnel
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This quasi-experimental research has the objectives to study 1) to study the concept of the theory of promoting happiness according to Buddhist psychology of Thai traditional medical personnel, 2) to develop a program to promote happiness according to Buddhist psychology of Thai traditional medical personnel, and 3.) to study the results of the happiness promotion program according to Buddhist psychology of Thai traditional medical personnel. By conducting in-depth interviews with 7 experts/person, data were analysed using content analysis. To create a program to promote happiness according to Buddhist psychology. and tested the program with 24 Thai traditional medical personnel, divided into an experimental group and a control group, 12 people per group. The experimental group received treatment with the program developed by the researcher. It took 16 hours to measure personnel happiness. Thai traditional medicine in the pre-experiment, post-experiment, and 4-week follow-up periods with a happiness measure developed by the researcher. Has a confidence value of 0.928. Data were analysed using One-way ANOVA and Repeated measures analysis of variance. The research findings were summarized as follows:
- The theoretical concept of promoting happiness based on Buddhist psychology among Thai traditional medicine practitioners integrates the Four Iddhipada (Path of Accomplishment) with positive psychological capital. This integration forms the foundation for five domains of happiness arising from professional practice: happiness from faith and devotion to the profession, happiness derived from patients’ well-being, happiness generated from performing good deeds and merit, happiness cultivated through meditative concentration, and happiness emerging from wisdom and the realization of truth.
- The development of the Buddhist psychology–based happiness enhancement program for Thai traditional medicine practitioners comprised a four-step counseling process: the initial stage, activity implementation stage, analytic stage, and conclusion stage, incorporating ten structured activities.
- The results revealed that the mean scores of happiness during the intervention, post-intervention, and follow-up periods were significantly higher than the pre-intervention scores at the .05 level of statistical significance.
The new body of knowledge emerging from this study is the Bodhisattva’s Heart Model, which identifies three core spiritual attributes of an ideal Thai traditional medicine practitioner: possessing a compassionate heart, having insight into suffering, and cultivating wisdom for the benefit of all sentient beings.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กนกวรรณ ใสยจิตต์ และคณะ. (2564). แนวทางการศึกษาแพทย์แผนไทยให้ได้รับการยอมรับ (ประกาศนียบัตรธรรมาภิบาลของผู้บริหารระดับกลาง). นนทบุรี: สถาบันพระปกเกล้า.
กรกนก อุ่นจิตร และคณะ. (2564). ความตั้งใจคงอยู่ในองค์การของบุคลากรสายงานหลักกรมการแพทย์แผนไทยและการแพทย์ทางเลือก กระทรวงสาธารณสุข. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 48(3), 308–318.
ชนกนาฏ ยิ่งอุปการ, & จิตตินันท์ บุญสถิรกุล. (2018). ผลของกิจกรรมแนะแนวตามหลักอิทธิบาท 4 ต่อการเพิ่มความคิดเชิงบวกและความสามารถในการฟันฝ่าอุปสรรคของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนจรัสพิชากร จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิทยบริการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 29(2), 76–85.
ชยพล มั่นจิต. (2563). โปรแกรมพุทธจิตวิทยาการสร้างเสริมความสุขการคิดบวกบุคลากรสายอาชีพช่าง (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนวรรณ ตั้งเจริญกิจสกุล, & ณกมล จันทร์สม. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสุขในการทำงานของบุคลากรการประปานครหลวงสายงานบริการ. วารสารการเงิน การลงทุน การตลาด และการบริหารธุรกิจ, 4(2), 696–708.
ธนศวรรณ ยิ่งยง, & สุวัฒสัน รักขันโท. (2565). การใช้ตำรับยาแพทย์แผนไทยร่วมกับหลักพุทธจิตวิทยาเพื่อรักษาผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรนา (โควิด-19). วารสารราชภัฏเพชรบูรณ์สาร, 19(2), 399–412.
วิธัญญา วัณโณ. (2019). การประเมินความต้องการจำเป็นเกี่ยวกับทุนจิตวิทยาเชิงบวกทางวิชาการของนิสิตนักศึกษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์ปริทรรศน์, 40(2), 74–83.
Hills, P., & Argyle, M. (2002). The Oxford Happiness Questionnaire: A compact scale for the measurement of psychological well-being. Personality and Individual Differences, 33(7), 1073–1082.
Pryce-Jones, J., & Lutterbie, S. (2010). Why leveraging the science of happiness at work matters: The happy and productive employee. Assessment and Development Matters, 2(4), 6–9.
Seligman, M. E. P., Ernst, R. M., Gillham, J., Reivich, K., & Linkins, M. (2009). Positive education: Positive psychology and classroom interventions. Oxford Review of Education, 35(3), 293–311.
